ლიზა ბაგრატიონი იმ ადამიანებს შორისაა, ვინც წლების განმავლობაში საზოგადოებას თავისი სიმშვიდით, დახვეწილობითა და განსაკუთრებული შინაგანი კულტურით დაამახსოვრა თავი. მისი გამოჩენა ეკრანზე თუ სცენაზე ყოველთვის ემოციასთან, გემოვნებასთან და ადამიანურ სითბოსთან ასოცირდება, ამიტომაც მისი გულწრფელი საუბარი სოციალურ ქსელებში არსებულ ნეგატივზე ბევრისთვის განსაკუთრებით დასაფიქრებელი აღმოჩნდა.
თანამედროვე სამყაროში სოციალური ქსელები თითქოს ადამიანების ყოველდღიური ცხოვრების ბუნებრივ გაგრძელებად იქცა. აქ ვიგებთ სიახლეებს, ვუზიარებთ ერთმანეთს აზრებს, ვწერთ კომენტარებს, ვაქვეყნებთ ფოტოებს და ზოგჯერ საკუთარ განწყობასაც სწორედ ვირტუალურ სივრცეში ვტოვებთ. თუმცა ამავე სივრცეში ხშირად ჩნდება ისიც, რაც ადამიანს ყველაზე მეტად ტკენს — შეურაცხყოფა, დამცირება, აგრესია და დაუფიქრებლად ნათქვამი სიტყვები, რომელთა უკანაც რეალური ადამიანები დგანან.
ლიზა ბაგრატიონმა კოტე მათითაშვილის პოდკასტში სწორედ ამ მტკივნეულ თემაზე ისაუბრა. მისი თქმით, დღეს Facebook აღარ აქვს, რადგან ვერ ეგუება იმ ტონსა და დამოკიდებულებას, რასაც ადამიანები ერთმანეთის მიმართ ონლაინ სივრცეში ავლენენ. მისთვის მიუღებელია ის სიმკაცრე, დაუნდობლობა და უხეშობა, რომელიც ხშირად ჩვეულებრივ კომენტარებად არის შენიღბული, სინამდვილეში კი შეიძლება ძალიან მძიმე კვალს ტოვებდეს.
მომღერლის სიტყვებში განსაკუთრებით იგრძნობა იმ ადამიანის გულისტკივილი, რომელსაც ჯერ კიდევ უკვირს სხვების მიმართ უღირსი მოქცევა. სწორედ ეს გაკვირვება გახდა მისი მონათხრობის მთავარი ემოცია. მაშინ, როცა ბევრმა თითქოს შეეგუა, რომ სოციალურ ქსელში ყველაფერი შეიძლება ითქვას, ლიზა ბაგრატიონი ამბობს, რომ არ უნდა მიეჩვიოს ადამიანურ უგვანობას. მისთვის ეს არ არის „ჩვეულებრივი რეალობა“, რომელსაც უნდა შევეგუოთ — პირიქით, ეს არის პრობლემა, რომელიც ადამიანს შიგნიდან ანგრევს.
მისი პოზიცია მხოლოდ პირადი გადაწყვეტილება არ არის. Facebook-ის დატოვება ამ შემთხვევაში უფრო სიმბოლურ ნაბიჯად ჩანს — თითქოს სურვილი, თავი დაიცვას იმ ხმაურისგან, სადაც ხშირად აღარ ისმის თანაგრძნობა, კულტურა და ელემენტარული პატივისცემა. ლიზა ბაგრატიონისთვის სოციალური ქსელი არ უნდა იყოს ადგილი, სადაც ადამიანები ერთმანეთს ტკივილს აყენებენ და შემდეგ ამას აზრის გამოხატვის თავისუფლებას არქმევენ.
ამ საუბარში მნიშვნელოვანი ისიცაა, რომ ლიზა არ საუბრობს მხოლოდ საკუთარ განცდაზე. მისი სიტყვები ბევრის ყოველდღიურობას ეხმიანება — იმ ადამიანებისას, რომლებიც სოციალურ ქსელში შედიან და იქ ხვდებათ დაცინვა, სიძულვილი ან აგრესიული შეფასებები. ზოგჯერ ერთი კომენტარიც საკმარისია, რომ ადამიანს განწყობა შეეცვალოს, თავი დაუცველად იგრძნოს ან სრულიად უცხო ადამიანების სიტყვებმა დღე გაუფუჭოს.
ლიზა ბაგრატიონის გულწრფელი დამოკიდებულება შეგვახსენებს, რომ ეკრანის მიღმა ყოველთვის ცოცხალი ადამიანი დგას. ცნობილი იქნება ის თუ არა, ძლიერი გამოჩნდება თუ მგრძნობიარე, ყველას აქვს ზღვარი, რომლის გადალახვაც მტკივნეულია. სწორედ ამიტომ მისი მონათხრობი მხოლოდ სოციალური ქსელების კრიტიკა კი არა, ადამიანურობისკენ მოწოდებაა.
დღეს, როცა ვირტუალური სივრცე ხშირად რეალურ ცხოვრებაზე უფრო ხმაურიანია, ასეთი სიტყვები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია. ლიზა ბაგრატიონი თითქოს გვახსენებს, რომ ღირსება, ზრდილობა და სითბო მოძველებული ცნებები არ არის. პირიქით, რაც უფრო მარტივად შეგვიძლია ერთმანეთისთვის სიტყვის მიწერა, მით უფრო დიდი პასუხისმგებლობა გვაქვს, რომ ეს სიტყვა არ იქცეს იარაღად, რომელიც სხვას გულს ატკენს.
