ირაკლი ჩარკვიანის გარდაცვალებიდან მრავალი წელი გავიდა, თუმცა მისი მუსიკა კვლავაც უამრავი ადამიანის ყოველდღიურობის ნაწილია. განსაკუთრებით ემოციურია ეს შემოქმედება მისი ქალიშვილისთვის, ნანა ჩარკვიანისთვის, რომელიც მხოლოდ ორი წლის იყო, როდესაც მამა დაკარგა. მას მამასთან ერთად გატარებული ცხოვრებისეული მოგონებები თითქმის არ აქვს, მაგრამ დარწმუნებულია, რომ ირაკლი არასოდეს გამქრალა მისი ცხოვრებიდან — ის მუსიკაში, ქუჩაში, ადამიანების რეაქციებსა და საკუთარ შინაგან სამყაროში მუდამ მის გვერდით არსებობდა.
ნანა გულწრფელად ამბობს, რომ მამის ყველა სიმღერის მოსმენა ერთნაირად არ შეუძლია. ზოგი კომპოზიცია იმდენად ძლიერ ემოციას იწვევს, რომ მის მოსმენას ტკივილთან აიგივებს, ზოგის შემთხვევით, ხალხში გაგონებაც კი მძიმე მდგომარეობაში აგდებს. მიუხედავად ამისა, ირაკლი ჩარკვიანის შემოქმედების გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოუდგენია. მისთვის ეს მუსიკა უბრალოდ ცნობილი შემსრულებლის დატოვებული მემკვიდრეობა არ არის — ეს მამაშვილური ურთიერთობის განსაკუთრებული, მხოლოდ მათთვის ცნობილი გზაა.
ცნობილი მამის შვილობა ნანასთვის ერთდროულად დიდი სიამაყეცაა და რთული პასუხისმგებლობაც. საზოგადოება ხშირად ცდილობს, მის გარეგნობაში, ხასიათსა თუ შემოქმედებით არჩევანში ირაკლი ჩარკვიანის მსგავსება იპოვოს. თავად ნანა კი მიიჩნევს, რომ მამის სახელით ცხოვრება განაჩენი არ უნდა გახდეს. ირაკლი იმდენად ორიგინალური და ძლიერი პიროვნება იყო, რომ მასთან მუდმივმა შედარებამ შეიძლება საკუთარი შესაძლებლობების დანახვაში ხელი შეუშალოს.
ბავშვობაში მასაც უფიქრია ამ მსგავსებებსა და მოლოდინებზე, თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად საკუთარი თავის უკეთ გაცნობა დაიწყო. ნანა ცდილობს გაარკვიოს, რომელი თვისება და სურვილია ოჯახისგან მიღებული, რა არის სხვების მიერ შექმნილი წარმოდგენა და რა წარმოადგენს მის ნამდვილ შინაგან ბუნებას. მისთვის მნიშვნელოვანი გახდა, მამის ჩრდილში კი არ იცხოვროს, არამედ საკუთარი სინათლე და დამოუკიდებელი ხმა აღმოაჩინოს.
ნანა ჩარკვიანი ასევე ღიად საუბრობს ცხოვრების იმ რთულ ეტაპზე, რომელსაც ახლა გადის. მისი თქმით, გოგოობიდან ქალობაში გადასვლის პროცესშია და ბოლო ოთხი წელია ფინანსურად და მენტალურად დამოუკიდებლად ცხოვრობს. გარედან დამოუკიდებლობა ხშირად თავისუფლებასა და სიმტკიცესთან ასოცირდება, თუმცა ნანა არ მალავს, რომ ამ მდგომარეობას მარტოობის განცდაც ახლავს. ზოგჯერ უჭირს გადაწყვიტოს, რამდენად სწორია, როდესაც ადამიანი მხოლოდ საკუთარ თავს მიიჩნევს ყველაზე ახლო მეგობრად.
განსაკუთრებით რთული მისთვის გულისნადების ახლობელი ადამიანებისთვის გაზიარებაა. როგორც თავად აღნიშნავს, უცნობ ადამიანთან ან ინტერვიუს დროს გახსნა ზოგჯერ უფრო მარტივია, ვიდრე მათთან, ვინც ყოველდღიურად მის გვერდით იმყოფება. სწორედ ამიტომ ცდილობს საზოგადოებრივ საუბრებში უფრო გულწრფელი იყოს. ნანას აზრით, პრობლემებზე ხმამაღლა ლაპარაკი აუცილებელია, რადგან ამით სხვა ადამიანებიც ხვდებიან, რომ საკუთარი სირთულეების გამო მარტო არ არიან.
მამის გარეშე გაზრდამ მის პირად ურთიერთობებზეც დატოვა კვალი. ნანა ვარაუდობს, რომ გარკვეული ემოციური ტრავმები შესაძლოა სწორედ ამ დანაკარგს უკავშირდებოდეს. ამასთან, მამისა და ბაბუებისგან მამაკაცების მიმართ ძალიან მაღალი წარმოდგენები და იდეალები გამოჰყვა. ეს მოლოდინები კი მის ცხოვრებას ზოგჯერ ართულებს, რადგან მისთვის მნიშვნელოვანია ადამიანი ბუნებრივი და გულწრფელი იყოს და მუდმივად არ ცდილობდეს საკუთარი თავის სხვაგვარად წარმოჩენას.
ნანა განსაკუთრებით აფასებს ადამიანებს, რომლებიც საკუთარ თავთან უპრეტენზიოები და ნამდვილები არიან. მას არ მოსწონს, როდესაც ვინმე გამუდმებით ცდილობს სხვებისთვის რაღაცის დამტკიცებას ან ხელოვნურ როლს ირგებს. მისივე თქმით, ძალიან ნიჭიერ ადამიანთან ცხოვრება შეიძლება საოცარი გამოცდილება იყოს, მაგრამ ამავე დროს რთულიც — ეს სიტყვები კი თითქოს მამის ფენომენთან მის პირად და ღრმა კავშირსაც გამოხატავს.
დღეს ნანა ჩარკვიანი საკუთარი გზის ძიებას აგრძელებს. მას არ სურს ირაკლი ჩარკვიანის გამეორება და არც მასთან შეჯიბრებას ცდილობს. მისთვის მთავარი საკუთარი ხმის პოვნაა, თუმცა მამის მუსიკა ამ გზაზე კვლავ ყველაზე ძლიერი შთაგონების წყაროდ რჩება. ირაკლი მის ბავშვობაში ფიზიკურად აღარ ყოფილა, მაგრამ ნანასთვის ის არასოდეს წასულა — დარჩა სიმღერებში, განცდებში და იმ უხილავ კავშირში, რომელსაც დრო ვერაფერს აკლებს.
