თემიკო ჭიჭინაძე და ნინო თარხან-მოურავი იმ წყვილებს შორის არიან, რომელთა ოჯახურ ისტორიას მაყურებელი განსაკუთრებული სითბოთი უყურებს. მათთვის სცენა, პროფესია და საზოგადოებრივი ყურადღება ყოველთვის მნიშვნელოვანი იყო, თუმცა წლების შემდეგ ყველაზე ძვირფასად მაინც ოჯახური სიმშვიდე, ერთმანეთის პატივისცემა და შვილიშვილებთან გატარებული წუთები იქცა. ისინი დღეს უკვე ბებია-ბაბუის ამპლუაში არიან და ამ როლზე ისეთი ემოციით საუბრობენ, თითქოს ცხოვრებამ სრულიად ახალი კარი გაუღო.
ნინო თარხან-მოურავი ამბობს, რომ შვილიშვილებმა მის ცხოვრებაში დიდი სიხარული მოიტანეს. მისთვის ბებიობა მხოლოდ ასაკთან ან სტატუსთან დაკავშირებული სიტყვა არ არის — ეს არის ყოველდღიური მონაწილეობა, თამაში, სიცილი, ზრუნვა და ის პატარა წუთები, რომლებიც ადამიანს შინაგანად ცვლის. ნინო არ არის უბრალოდ გვერდიდან მაყურებელი ბებია. ის თამაშში ჩართულია, ბავშვებთან ერთად მოძრაობს, ერთობა, ეფერება და ამ პატარა ურთიერთობებში პოულობს დიდ ბედნიერებას.
თემიკო ჭიჭინაძე კი აღიარებს, რომ ბაბუობის ნამდვილი არსი მან მხოლოდ მაშინ გაიგო, როცა თავად აღმოჩნდა ამ მდგომარეობაში. ბავშვობაში ყველას ჰყავს ბებია და ბაბუა, ყველას ახსოვს მათი სითბო, სიყვარული და მზრუნველობა, მაგრამ სრულიად სხვა შეგრძნებაა, როცა შენ ხდები ის ადამიანი, ვისაც პატარა თვალები იმედით უყურებენ. მისი თქმით, ეს განცდა სიტყვებით რთულად ასახსნელია — სანამ თავად არ გამოსცდი, ბოლომდე ვერ მიხვდები, რა ძალა აქვს ამ სიყვარულს.
განსაკუთრებით გულწრფელად ჟღერს თემიკოს აზრი, რომ ოჯახში რაც მეტი ბავშვია, მით მეტი სიხარულია. მისთვის ბავშვები მხოლოდ ხმაური, მოძრაობა და მუდმივი ენერგია არ არიან. ისინი ოჯახს სიცოცხლეს აძლევენ, სახლს სითბოთი ავსებენ და ყოველდღიურობას სრულიად სხვა შინაარსს სძენენ. სხვადასხვა ასაკის ბავშვები ოჯახში თითქოს სხვადასხვა ფერს ქმნიან — ერთი თავისი გულწრფელობით გაღიმებს, მეორე მოულოდნელი კითხვებით გაოცებს, მესამე კი უბრალოდ ჩახუტებით გეუბნება ყველაფერს.
წყვილის ოჯახური ისტორია წლების წინ დაიწყო. ნინოსა და თემიკოს ურთიერთობას წინ დიდი მეგობრობა უძღოდა. ისინი ჯერ მეგობრები იყვნენ, საერთო წრეში ტრიალებდნენ, ერთად ატარებდნენ დროს და მხოლოდ მოგვიანებით აღმოაჩინეს, რომ ეს კავშირი უბრალო მეგობრობაზე მეტი იყო. სწორედ ამ ხანგრძლივმა ურთიერთობამ, ერთმანეთის კარგად გაცნობამ და საერთო ღირებულებებმა შექმნა ის საფუძველი, რომელზეც შემდეგ ძლიერი ოჯახი აშენდა.
მათი ოჯახური ცხოვრება ბევრისთვის მაგალითია, რადგან წყვილმა შეძლო, პროფესიული წარმატების პარალელურად პირადი ურთიერთობაც შეენარჩუნებინა. ორი შემოქმედებითი ადამიანის თანაცხოვრება ყოველთვის მარტივი არ არის — ემოცია, ხასიათი, საქმე და პასუხისმგებლობა ხშირად ერთმანეთში ირევა. თუმცა ნინოსა და თემიკოს შემთხვევაში ჩანს, რომ მთავარი ძალა ურთიერთპატივისცემაშია. სწორედ ეს ეხმარება ოჯახს წლების შემდეგაც მყარად დგომაში.
დღეს, როცა ისინი შვილიშვილებზე საუბრობენ, მათ სიტყვებში განსაკუთრებული სიმშვიდე იგრძნობა. ეს აღარ არის მხოლოდ მსახიობების ინტერვიუ ან ცნობილი წყვილის მორიგი საჯარო გამოჩენა. ეს არის ორი ადამიანის გულწრფელი აღიარება, რომ ცხოვრების ყველაზე დიდი სიხარული ხშირად დიდ სცენებზე კი არა, სახლში, ბავშვების სიცილში, ჩვეულებრივ საუბრებში და ოჯახურ სითბოში იმალება.
თემიკო ჭიჭინაძისა და ნინო თარხან-მოურავის ამბავი კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ოჯახი მხოლოდ სისხლით ნათესაობა არ არის. ოჯახი არის ადგილი, სადაც სიყვარული ყოველდღე თავიდან იბადება, სადაც წლები ურთიერთობას უფრო ღრმას ხდის და სადაც შვილიშვილების ერთი ღიმილიც კი საკმარისია იმისთვის, რომ ადამიანმა იგრძნოს — ცხოვრება კვლავ სავსეა სიხარულით.
