ბრიჟიტ ბარდო მრავალი ათწლეულის განმავლობაში მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე საკულტო ქალად რჩებოდა — თავისუფლების, სილამაზისა და პროვოკაციის სიმბოლოდ. თუმცა კინემატოგრაფიული ბრწყინვალების მიღმა მისი ცხოვრება სავსე იყო ტკივილით, კონფლიქტებითა და მძიმე არჩევანებით, რომელთა შესახებ თავად მსახიობი უკიდურესად გულწრფელად საუბრობდა. განსაკუთრებით მტკივნეული იყო მისი ურთიერთობა ერთადერთ შვილთან — ნიკოლასთან, რომელთანაც ბარდოს პრაქტიკულად არ აქვს კონტაქტი.
ბარდო არასოდეს მალავდა, რომ დედობა მისთვის იძულებითი და შინაგანად მიუღებელი გამოცდილება იყო. ის არ ოცნებობდა ოჯახურ ცხოვრებაზე, არ სურდა ბავშვის გაჩენა და საკუთარ თავსაც არ აღიქვამდა დედის როლში. მისთვის თავისუფლება უმაღლესი ღირებულება იყო, ხოლო დედობა — პასუხისმგებლობა, რომელიც ამ თავისუფლებას ზღუდავდა. მოგვიანებით იგი აღიარებდა, რომ ორსულობა მის ცხოვრებაში ერთ-ერთ ყველაზე მძიმე პერიოდად იქცა.
მისი გამონათქვამები შოკისმომგვრელი იყო საზოგადოებისთვის — ბარდო ამბობდა, რომ შვილი მის სხეულს „სიმსივნესავით იკვებებოდა“. ეს სიტყვები არ იყო მიმართული სიძულვილისკენ, არამედ გამოხატავდა მის შინაგან პროტესტს იმ მდგომარეობის მიმართ, რომელშიც თავს გამომწყვდეულად გრძნობდა. საზოგადოება მას მკაცრად აკრიტიკებდა, თუმცა ბარდო არ ცდილობდა თავის მართლებას — ის უბრალოდ ამბობდა იმას, რასაც გრძნობდა.
ნიკოლას დაბადების შემდეგ ბარდომ მალევე დატოვა ოჯახი და კარიერას დაუბრუნდა. ბავშვი ძირითადად მამასთან იზრდებოდა, ხოლო დედასა და შვილს შორის ემოციური კავშირი პრაქტიკულად არ ჩამოყალიბდა. წლების განმავლობაში მათი გზები საბოლოოდ გაიყო — განსხვავებული ღირებულებები, ცხოვრების სტილი და წარსულის მოუშუშებელი ტკივილები შეუთავსებელი აღმოჩნდა.
მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოება ხშირად ცდილობს დედა-შვილის ურთიერთობა იდეალიზებულად წარმოაჩინოს, ბარდოს ისტორია აჩვენებს სრულიად სხვა რეალობას — როდესაც ქალი არ არის მზად დედობისთვის და ამას ვერ მალავს. თავად მსახიობი ამბობდა, რომ ყველაზე გულწრფელი არჩევანი იყო არ ეთამაშა როლი, რომელიც მის ბუნებას არ შეესაბამებოდა.
დღეს ბრიჟიტ ბარდო იზოლირებულ ცხოვრებას ეწევა, აქტიურად იბრძვის ცხოველთა უფლებებისთვის და იშვიათად საუბრობს პირად თემებზე. მისი ურთიერთობა შვილთან კვლავ გაყინულია და, როგორც ჩანს, შერიგების პერსპექტივა არ არსებობს. ეს ისტორია რჩება ერთ-ერთ ყველაზე სკანდალურ და ტრაგიკულ მაგალითად იმისა, თუ როგორ შეიძლება ლეგენდის ცხოვრებაშიც კი იყოს ტკივილი, რომელიც დროს არ ემორჩილება.
