ქართული კულტურული სივრცე ყოველთვის იყო გამორჩეული იმ ნიჭიერი ადამიანებით, რომლებიც თაობებს შორის ხიდს აგებდნენ. გამონაკლისი არც ანა ნიჟარაძეა, რომლის სახელიც 80-იანი წლების ვარსკვლავურ მემკვიდრეობასთან, დიდ სცენასთან და ემოციურ ისტორიებთან არის დაკავშირებული. მისი ცხოვრება ჰგავს კინოსცენარს, სადაც ერთმანეთს ენაცვლება აღიარება, პირადი დრამები და მუდმივი ძიება საკუთარი თავისა. დღეს, როდესაც ის „სუფთა დაფიდან“ იწყებს ახალ ეტაპს, ბევრს აინტერესებს, როგორია მისი ყოველდღიურობა და რამ მიიყვანა იგი „თეთრ ფირამდე“. ანა ნიჟარაძე არ არის მხოლოდ ცნობილი გვარის მატარებელი, ის არის ხელოვანი, რომელმაც შეძლო შეენარჩუნებინა ინდივიდუალობა იმ ეპოქაშიც კი, როდესაც ჩრდილში ყოფნა ბევრად მარტივი იყო. მისი შემოქმედებითი გზა სავსეა სიმბოლიზმით, დაწყებული ადრეული როლებიდან, დასრულებული დღევანდელი პროექტებით, რომლებიც მის შინაგან ტრანსფორმაციას ასახავს.
ანა ხშირად საუბრობს იმ ბედისწერაზე, რომელმაც მისი ცხოვრების მიმართულება განსაზღვრა. ბავშვობა, რომელიც სავსე იყო ხელოვნებით, მუსიკითა და გამორჩეული ადამიანების გარემოცვით, მისთვის ერთდროულად დიდი პასუხისმგებლობაც იყო და შთაგონების წყაროც. ის იხსენებს პერიოდებს, როდესაც სცენაზე დგომა მისთვის ერთადერთი გამოსავალი იყო იმ რეალობიდან, რომელიც ხშირად რთული და დაუნდობელი აღმოჩნდებოდა ხოლმე. სიყვარული მის ცხოვრებაში ყოველთვის მთავარი მამოძრავებელი ძალა იყო – არა მხოლოდ ადამიანების, არამედ საქმის მიმართაც. სწორედ ამ სიყვარულმა გადაარჩინა იგი ყველაზე რთულ მომენტებში, როდესაც ჩანდა, რომ ყველაფერი დასრულდა. მისი პირადი ცხოვრება ყოველთვის იყო საზოგადოების ყურადღების ცენტრში, თუმცა ანა ახერხებდა, რომ ყველაზე ინტიმური დეტალები მხოლოდ საკუთარი თავისთვის შეენახა და ხელოვნების ენით გადმოეცა.
დღეს ანა ნიჟარაძე სრულიად სხვა რაკურსით გვევლინება. პროექტი „თეთრი ფირი“ მისთვის ერთგვარი აღსარებაა, სადაც ის წარსულს აჯამებს და მომავლისკენ გაბედულ ნაბიჯებს დგამს. ის ამბობს, რომ ცხოვრების ამ ეტაპზე მისთვის მნიშვნელოვანია სიმშვიდე და ის შინაგანი თავისუფლება, რომელიც მხოლოდ წლებთან ერთად მოდის. მისი ყოველდღიურობა აღარ არის ისეთი ქაოტური, როგორიც ადრე იყო, თუმცა შემოქმედებითი მუხტი არ განელებულა. ის კვლავ აგრძელებს მუშაობას საკუთარ თავზე, სწავლობს ახალს და ცდილობს, რომ მისი გამოცდილება სხვებისთვისაც სასარგებლო აღმოჩნდეს. მისი გულწრფელობა ინტერვიუებში ხშირად ხდება განხილვის საგანი, რადგან ის არ ერიდება იმ შეცდომებზე საუბარს, რომლებმაც ის დღევანდელ ადამიანად აქცია.
საინტერესოა მისი დამოკიდებულება 80-იანი წლების ვარსკვლავური წარსულის მიმართ. ის ამ პერიოდს დიდი ნოსტალგიით, თუმცა რეალისტურად უყურებს. ანასთვის ეს იყო სკოლა, რომელმაც გამძლეობა ასწავლა. დღეს კი, როდესაც ტექნოლოგიები და მიდგომები შეიცვალა, ის ახერხებს ფეხი აუწყოს დროს და დარჩეს აქტუალური. მისი ცხოვრება არის მაგალითი იმისა, რომ არასდროს არის გვიან „სუფთა დაფიდან“ დაწყება და რომ ყოველი ახალი „თეთრი ფირი“ არის შანსი, დაწერო შენი ცხოვრების საუკეთესო თავი. ანა ნიჟარაძე რჩება იმ იდუმალ და საინტერესო პიროვნებად, რომლის ყოველი გამოჩენა საზოგადოებაში ახალ კითხვებსა და აღფრთოვანებას იწვევს. მისი გზა გრძელდება და ჩვენც მოუთმენლად ველოდებით, რას შემოგვთავაზებს ის მომავალში, რადგან მისი ნიჭიერება და ქარიზმა ამოუწურავია.
