ქართული კულტურისა და ხელოვნების სფეროში თეა დარჩია ყოველთვის გამორჩეული ფიგურა იყო, არა მხოლოდ თავისი პროფესიონალიზმითა და ქარიზმით, არამედ იმ განსაკუთრებული დედობით, რომელიც მის მრავალრიცხოვან ოჯახში სუფევს. თუმცა, ამჯერად ყურადღების ცენტრში მისი ქალიშვილი, მარიამ მათიაშვილი მოექცა, რომელმაც დედას დაბადების დღე სრულიად განსხვავებული და გულწრფელი სიტყვებით მიულოცა. სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებული პოსტი, რომელიც ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი მილოცვა უნდა ყოფილიყო, მალევე იქცა განხილვის საგნად მისი სიღრმისა და იმ ფარული ემოციების გამო, რომლებსაც შვილები ხშირად ვერ უმხელენ მშობლებს ყოველდღიურ ცხოვრებაში. მარიამმა საჯაროდ აღიარა ის, რასაც, მისივე თქმით, ხშირად არ ამბობს: „ხშირად არ ვამბობ ამას, მაგრამ მიყვარხარ დედა“. ეს ფრაზა გახდა იმ ემოციური გზავნილის ქვაკუთხედი, რომელმაც ათასობით ადამიანის გული ააჩქარა და კიდევ ერთხელ დაგვაფიქრა დედაშვილური კავშირის სირთულეებსა და სილამაზეზე.
მარიამის მილოცვა არ ყოფილა მხოლოდ მშრალი ტექსტი; ის იყო ერთგვარი მოგზაურობა მათ საერთო მოგონებებში, სადაც თეა დარჩია წარმოდგენილია არა როგორც მკაცრი მასწავლებელი ან პოპულარული მოცეკვავე, არამედ როგორც მებრძოლი ქალი, რომელიც შვილებისთვის ყოველთვის საუკეთესოს სურს. მარიამმა აღნიშნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მათ ურთიერთობაში, ისევე როგორც ყველა ოჯახში, არის სირთულეები და გაუგებრობები, მთავარი სიყვარულია, რომელიც ყოველგვარ დაბრკოლებას გადალახავს. საზოგადოებისთვის განსაკუთრებით საინტერესო აღმოჩნდა მარიამის გულწრფელობა იმის შესახებ, რომ ის ყოველდღიურად არ გამოხატავს ასეთ დიდ ემოციებს, რაც ბევრი ახალგაზრდისთვის ნაცნობი მდგომარეობაა. ამ აღიარებამ პოსტს განსაკუთრებული დამაჯერებლობა შესძინა და აჩვენა, რომ თეა დარჩიას ოჯახში ურთიერთობები ნამდვილ და ცოცხალ ემოციებზეა დამყარებული.
ამ ამბავმა კიდევ ერთხელ აჩვენა თეა დარჩიას, როგორც დედის, ფენომენი. ის ყოველთვის ხაზს უსვამს, რომ მისი ყველაზე დიდი მიღწევა სწორედ შვილები არიან. მარიამის სიტყვებმა კი დაადასტურა, რომ დედის ეს თავდადება შვილების მხრიდან დაფასებულია, მაშინაც კი, თუ ისინი ამას ყოველ წუთს ხმამაღლა არ ამბობენ. პოსტს თან ახლდა მათი საერთო ფოტოები, სადაც ჩანს ის საოცარი მსგავსება და ენერგეტიკა, რომელიც ამ ორ ქალბატონს აკავშირებს. მარიამის მილოცვას მალევე მოჰყვა თეას მეგობრებისა და კოლეგების გამოხმაურება, რომლებიც აღნიშნავდნენ, რომ ასეთი შვილის გაზრდა თეას ყველაზე დიდი ჯილდოა. სტატიის დასასრულს შეიძლება ითქვას, რომ მარიამ მათიაშვილის ეს ნაბიჯი იყო შეხსენება ყველასთვის, რომ ცხოვრების ორომტრიალში არასოდესაა გვიან ან ზედმეტი უთხრა მშობელს ყველაზე მთავარი სიტყვები, რადგან სწორედ ეს ემოციებია ის, რაც ჩვენს ცხოვრებას აზრს სძენს და ოჯახურ კავშირებს ურღვევს ხდის.
