„დავუწერო, რომ შეთითხნილი ტყუილია, რასაც ელდარზე წერენ? დეტალურად დავწერო, რატომ არ ჩანდა ბოლო 3 წლის მანძილზე?“ — ესა არის კითხვა, რომელსაც ელდარ შენგელაიას შვილიშვილი, ნატალია ჯუღელი, აყენებს ბაბუის დაკრძალვის შემდეგ. ნატალია თავის წერილში ცდილობს გაარკვიოს, რამდენად სამართლიანია საზოგადოებაში გავრცელებული ინტერპრეტაციები და უნდა გაუწიოს თუ არა პასუხი უთავმოყვარეო სპეკულაციებს.
მოგვიანებით, წერილში ნატალია აღწერს ბაბუას — ინდივიდს, რომელიც იყო მიმნდობი, მიამიტი და სიცოცხლის ბოლომდე ბავშვური იმედით მასხარდებოდა ადამიანთა კეთილას, რაც ხშირად მის გარშემომყოფებს აღელვებდათ უფრო, ვიდრე თავად ელდარს. ის არ იყო ჩართულ ხმაურიან კონფლიქტებში, არასდროს არ უპასუხა ცრუ ბრალდებებს, და სიკვდილამდე ინარჩუნებდა თავის დაუპრეტენზიო ხასიათს და ღიმილს.
ნატალიას თქმით:
„მარტო ელდარს შეეძლო ეს პოლარულად განსხვავებული ხალხი შეეკრიბა ერთ ჭერ–ქვეშ… ასეთი სინათლე და ტრაგედია, რაც ელდარის ცხოვრებას ლაიტმოტივად დასდევდა, არც ისე ხშირი მგონია“.
ამ ემოციური წერილის ბოლოს კი ნატალია აყენებს სამ მთავარ საკითხს: გაიხსნას ანგარიში — რატომ არ ყოფილა ბაბუა ბოლო 3 წლის განმავლობაში გამოჩენილი, ჩაატარდეს თუ არა შესაბამისი რეაგირება შემზარავი ინტერPretაციების წინააღმდეგ, ან უბრალოდ შეინარჩუნოს სულ მარტივი, გულწრფელი ღიმილი—ელდარის მიერ ნაჩვენები დამახასიათებელი ღიმილი, რომელიც ყველა მოენატრება
