ნინო ანანიაშვილი იმ ადამიანებს შორისაა, რომელთა სახელიც ქართულ კულტურაში მხოლოდ ბალეტთან არ ასოცირდება. ის წლების განმავლობაში იქცა სიმბოლოდ — შრომის, სცენისადმი ერთგულების, შინაგანი დისციპლინისა და იმ ელეგანტურობის, რომელიც ასაკთან ერთად არ ქრება, არამედ კიდევ უფრო ღრმა ხდება. პრიმა-ბალერინამ ეკა ხოფერიას გადაცემაში საკუთარი ცხოვრების გზაზე, ასაკზე, ოჯახურ ამბებსა და იმ სიტყვებზე ისაუბრა, რომლებიც წლების შემდეგაც განსაკუთრებულად ახსოვს.
ინტერვიუში ნინო ანანიაშვილმა გულწრფელად თქვა, რომ ასაკის მატებას თავადაც ამჩნევს, თუმცა ამას ტრაგედიად არ აღიქვამს. მისი დამოკიდებულება ბევრად მშვიდი და ცხოვრებისეულია — ადამიანი იცვლება, დრო გადის, მაგრამ მთავარი ის არის, როგორ გრძნობს თავს შინაგანად. სწორედ ამ თემაზე საუბრისას გაიხსენა მან მამის სიტყვები: „შვილო, გული არ ბერდება, გული ჩერდება“. ეს ფრაზა ინტერვიუს ერთ-ერთ ყველაზე ემოციურ ნაწილად იქცა, რადგან მასში თითქოს მთელი ცხოვრების ფილოსოფიაა ჩადებული — სანამ გული ცოცხალია, ადამიანი შინაგანადაც აგრძელებს ცხოვრებას, მოძრაობას და სიხარულის შეგრძნებას.
ბალერინამ ასევე გაიხსენა ერთი სახალისო შემთხვევა, რომელიც მის ქალიშვილ ელენეს უკავშირდება. სკოლაში მასწავლებელს ელენესთვის უკითხავს, დედაშენი რამდენი წლის არისო, რაზეც გოგონას 30 წელი უპასუხია. მასწავლებელი გაკვირვებულა, რადგან თავადაც 30 წლის ყოფილა და ბავშვობაში ნინო ანანიაშვილის სპექტაკლებზე დადიოდა. ამ ამბის შემდეგ ელენე ატირებული დაბრუნებულა სახლში, ნინომ კი შვილს ხუმრობით უთხრა, რომ ვისაც სურვილი ექნებოდა, შეეძლო მასთან სირბილშიც და ცეკვაშიც შეჯიბრება — და ის აუცილებლად გაიმარჯვებდა.
ამ ისტორიაში მხოლოდ იუმორი არ არის. ის კარგად აჩვენებს, როგორ უყურებს ნინო ანანიაშვილი დროს. მისთვის ასაკი მხოლოდ ციფრი არ არის, მაგრამ არც ის საზომია, რომლითაც ადამიანის ძალა, სილამაზე ან სიცოცხლისუნარიანობა უნდა შეფასდეს. ბალერინა ამბობს, რომ ბებია ხშირად ეუბნებოდა — ადამიანი იმდენი წლისაა, რამდენადაც თავს გრძნობსო. ეს სიტყვები, როგორც ჩანს, მის ცხოვრებაში უბრალო რჩევად არ დარჩენილა; ისინი მის დამოკიდებულებაში, მოძრაობაში და ყოველდღიურ არსებობაშიც იგრძნობა.
ნინო ანანიაშვილისთვის წარმატება არასოდეს ყოფილა მხოლოდ ნიჭის შედეგი. ინტერვიუში მან განსაკუთრებული ყურადღება შრომაზე გაამახვილა და აღნიშნა, რომ ბალეტში ერთი პატარა ხელის მოძრაობის დამუშავებასაც კი შეიძლება ერთი თვე დასჭირდეს. მისი თქმით, ნიჭი ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგრამ მხოლოდ ნიჭი საკმარისი არ არის. სცენაზე დგომა, წლობით ფორმის შენარჩუნება, სხეულის კონტროლი და ემოციის სწორად გადმოცემა მუდმივ შრომას მოითხოვს. განსაკუთრებით საინტერესოა ისიც, რომ მის ოჯახში ბალეტთან ახლოს არავინ ყოფილა, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს მის პირად გზას — ყველაფერი საკუთარი სურვილით, შრომითა და თავდადებით დაიწყო.
ნინო ბალეტით 10 წლის ასაკში დაინტერესდა და ვახტანგ ჭაბუკიანის სახელობის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში დაიწყო სწავლა. ამის შემდეგ მისი გზა არაერთ დიდ სცენას, წარმატებასა და საერთაშორისო აღიარებას დაუკავშირდა. წლების განმავლობაში მან მიიღო მნიშვნელოვანი ჯილდოები და აღიარება როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. თუმცა ამ ინტერვიუში განსაკუთრებით იგრძნობოდა არა მხოლოდ დიდი არტისტის ხმა, არამედ ადამიანისაც, რომელმაც ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპი ღირსეულად გაიარა.
საუბარში გამოჩნდა მისი ოჯახური მხარეც. ნინო ანანიაშვილი დიპლომატ და პოლიტიკოს გრიგოლ ვაშაძეზეა დაქორწინებული. მათ საერთო ქალიშვილი, ელენე ჰყავთ. ოჯახზე საუბრისას ნინოს სიტყვებში იგრძნობა სიმშვიდე და ის შინაგანი სითბო, რომელიც სცენის მიღმა არსებულ ცხოვრებას უკავშირდება. მისთვის ოჯახი მხოლოდ პირადი სივრცე არ არის — ეს არის ადგილი, სადაც ადამიანი საკუთარ თავს ყველაზე ნამდვილ მდგომარეობაში ხედავს.
ნინო ანანიაშვილის ინტერვიუ კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ დრო ყველასთვის გადის, მაგრამ ყველა ერთნაირად არ ხვდება მას. ზოგისთვის წლები შიშის მიზეზია, ზოგისთვის კი — გამოცდილების, ღირსების და შინაგანი ძალის დაგროვება. ნინოს სიტყვებში სწორედ ეს განწყობა იგრძნობა: გული არ ბერდება, თუ ადამიანი ცხოვრებას სიყვარულით, შრომით და მადლიერებით აგრძელებს.
