ქეთათო ჩარკვიანმა პირადი ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე მტკივნეულ და ამავდროულად ბედნიერ პერიოდზე გულწრფელად ისაუბრა. მუსიკოსმა გაიხსენა ირაკლი ჩარკვიანთან პირველი შეხვედრა, მათი ათწლიანი თანაცხოვრება, ქალიშვილის დაბადება და ის უცნაური განცდა, რომელიც ბედნიერების ყველაზე ნათელ წუთებშიც არ ტოვებდა. როგორც ქეთათო ამბობს, მას მუდმივად ეჩვენებოდა, რომ ასეთი ძლიერი კავშირი და ჰარმონია დროებითი იყო.
ქეთათო მხოლოდ 17 წლის იყო, როდესაც ირაკლი ჩარკვიანი პირველად დაინახა. მაშინ ირაკლი 34 წლის გახლდათ და უკვე გამორჩეულ მუსიკოსად ითვლებოდა. ქეთათოსთვის ის თავიდანვე განსხვავებული იყო — არა მხოლოდ შემოქმედებით, არამედ გარეგნობითა და შინაგანი ენერგიითაც. პირველად ტელევიზიით ნახა, მოგვიანებით კი მისი ცოცხალი შესრულება მოისმინა და სწორედ მაშინ მიხვდა, რომ ამ ადამიანის მიმართ განსაკუთრებული გრძნობა უჩნდებოდა.
მათი გაცნობის შემდეგ ირაკლიმ ქეთათოს საკუთარი მუსიკის კასეტა აჩუქა. ახალგაზრდა ქალი სახლიდან თითქმის არასდროს გადიოდა ისე, რომ ჩანაწერის ორივე მხარე ბოლომდე არ მოესმინა. მიუხედავად იმისა, რომ კონკრეტული სიმღერა მისთვის არ იყო დაწერილი, ქეთათოს ჰქონდა განცდა, თითქოს ირაკლი სწორედ მას უმღეროდა. მოგვიანებით, როცა უკვე ერთად იყვნენ, ირაკლი ხუმრობით ეუბნებოდა, რომ მის გარშემო ბევრი ადამიანი ტრიალებდა, თუმცა თავად ყოველთვის გრძნობდა — ქეთათოსთან განსაკუთრებული ისტორია ელოდა.
წყვილმა ერთად დაახლოებით ათი წელი გაატარა. ქეთათოს თქმით, ეს იყო ურთიერთობა, რომელშიც ირაკლი მისთვის ერთდროულად საყვარელი ადამიანი, უახლოესი მეგობარი, გულშემატკივარი და მასწავლებელი გახლდათ. სწორედ ამიტომ, მისი მოულოდნელად გარდაცვალების მიღება თითქმის შეუძლებელი აღმოჩნდა. ქეთათო დიდხანს ბრაზობდა გარემოზე, ბედზე და სამყაროზე, რადგან ვერ ხვდებოდა, რატომ უნდა დასრულებულიყო ყველაფერი ასე მოულოდნელად.
მძიმე ემოციურ მდგომარეობას გარედან წამოსული ზეწოლაც დაემატა. ქეთათო იხსენებს, რომ იმ პერიოდში უცნობი ადამიანებისგან შემაშინებელ ზარებსაც იღებდა. თუმცა ამ ყველაფერმა საბოლოოდ არა მისი გატეხა, არამედ მობილიზება გამოიწვია. მას პატარა შვილი ჰყავდა გასაზრდელი და გააცნობიერა, რომ ნანას გამო ძალა უნდა ეპოვა და ცხოვრება გაეგრძელებინა.
ქეთათოს თქმით, ირაკლი განსაკუთრებული მამა იყო. ქალიშვილის მოვლაში აქტიურად მონაწილეობდა და ზოგჯერ ზედმეტადაც ნერვიულობდა. როდესაც ნანა ჯერ კიდევ ძალიან პატარა იყო, მამა მის კვებასა და ყოველდღიურობაზე მუდმივად ზრუნავდა, რის გამოც ცოლ-ქმარს შორის სახალისო კამათიც ხდებოდა. ირაკლის შვილი უფრო ადრეც სურდა, თუმცა ქეთათო ამ გადაწყვეტილებისთვის მზად არ იყო — მას ეშინოდა, რომ ახალი პასუხისმგებლობა მათ იდეალურ სამყაროს შეცვლიდა და ირაკლის შემოქმედებით თავისუფლებას შეზღუდავდა.
დღეს ნანა მამას არა მხოლოდ ოჯახის წევრების მოგონებებიდან, არამედ მისი შემოქმედებისა და პირადი ჩანაწერების საშუალებითაც იცნობს. სახლში ირაკლიზე ხშირად საუბრობენ. ნანამ მამის დღიურებიც წაიკითხა, რამაც საშუალება მისცა, ის უფრო ახლოს და განსხვავებული კუთხით გაეცნო. ქეთათოსთვის მნიშვნელოვანია, რომ ირაკლის ხსოვნა ოჯახში მხოლოდ ტკივილთან კი არა, სიყვარულთან, მუსიკასა და ბედნიერ მოგონებებთანაც იყოს დაკავშირებული.
ყველაზე ემოციური აღმოჩნდა ქეთათოს მონათხრობი იმ სიზმარზე, რომელიც ათი წლის განმავლობაში გამუდმებით ესიზმრებოდა. სიზმარში თითქოს სახლში არ იყო, რაღაც მნიშვნელოვანს ვერ უსწრებდა და ირაკლისთან დაბრუნებას ჩქარობდა. ამ განმეორებით განცდას თან ახლდა შიში, რომ მათი ბედნიერება დიდხანს ვერ გაგრძელდებოდა. ქეთათო ამბობს, რომ სწორედ ბედნიერების დროებითობის შეგრძნება აიძულებდა, თითოეული წუთი განსაკუთრებული სიმძაფრით განეცადა.
მისი აზრით, ირაკლი დღეს ცოცხალი რომ ყოფილიყო, ბევრი რამ განსხვავებულად განვითარდებოდა — როგორც მათ გარშემო, ისე ქვეყანაში. მიუხედავად იმისა, რომ მას მოკლე ცხოვრება ერგო, ქართულ კულტურაში წარუშლელი კვალი დატოვა. ქეთათოსთვის კი ის კვლავ რჩება ადამიანად, რომლის მსგავსი მეგობარი, მასწავლებელი და გულშემატკივარი ცხოვრებაში აღარ შეხვედრია.
