ქართული ტელემედიისთვის კარგად ცნობილი ნინო ხაჟომია მძიმე სნეულებას დაუპირისპირდა და საკუთარ ბრძოლაზე ისევ გულწრფელად საუბრობს. მისმა ბოლო ემოციურმა პოსტმა ძლიერი მხარდაჭერა და თანაგრძნობა გამოიწვია: „კბილებით სულს ვიჭერ, რომ წასვლის წინ, კიბომ ეგეც არ მოინდომოს… ეს რა მძიმე ყოფილა — დასასრული და წინაღდგომაა. ყველაფერი გაივლის!“ — წერს ხაჟომია და ძალასა და იმედს უზიარებს ყველას, ვინც ასეთ გზას გადის.
ნინო ხაჟომიას სახელთან ათწლიანი სამაუწყებლო გამოცდილება და არაერთი პროექტია დაკავშირებული. 2020 წელს ის აჭარის მაუწყებლის ახალი ამბების რედაქტორად დაინიშნა, მოგვიანებით ეკრანს კულისები არჩია და შემდეგ სრულიად ახალ გზას დაადგა — მთაში, ზღვის დონიდან 2 800 მეტრზე, საკუთარი კაფე-ბარი გახსნა. როგორც თავად ამბობს, ამ სიმაღლეზე ბიზნესის მქონე ერთადერთი ქალია საქართველოში და ამით სტერეოტიპებს უმკლავდება: ხშირად ესმოდა, „ქალის კვალობაზე, ყოჩაღ“, თუმცა მან საზოგადოებას აჩვენა, რომ ქალებს ისიც შეუძლიათ, რაც ტრადიციულად მამაკაცებთან ასოცირდება.
ხაჟომია არ ერიდება დაავადების საკუთარ სახელად მოხსენიებას და ამბობს, რომ პირველი ნაბიჯი სწორედ აღიარებაა. მისივე სიტყვებით, როცა ადამიანი ხმამაღლა ამბობს „კიბო მაქვს“, ეს არ არის დანებება — ეს არის ძალის მოკრება და ბრძოლის დაწყება. ის აღნიშნავს, რომ შიშების უკან ყველაზე ხშირად სიკვდილის შიში დგას, თუმცა ამ შიშის გადალახვაც შესაძლებელია, როცა მიზანი მკაფიოა და ნაბიჯები — თანმიმდევრული.
ნინო ხშირად მიმართავს ქალებს: არ დატოვონ თავს მსხვერპლის როლში, არ ჩათვალონ დიაგნოზი განაჩენად და მკურნალობისთვის დრო გამოყონ. მისი თქმით, „მოდით, 6 თვე გადავდოთ და ვიმკურნალოთ“ — ეს არის დრო, რომელიც მომავალს ახანგრძლივებს. მისთვის მთაში სვლა გლოვის პირადი რიტუალი გახდა — წუთები, როდესაც მარტო რჩება საკუთარ თავთან, აზართავებს გონებას და მორგებს ცნობიერებას ახალ რეალობაზე.
ხაზგასმით საუბრობს ოჯახზეც: როდესაც დიაგნოზი გაიგო, თავი მარტოდ იგრძნო, თუმცა იმედს არასოდეს მოშორებია. უფროსი შვილის გახსნილმა ფრაზამ — „ როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდი, სამსახურში იყავი“ — ნინოს პროფესიული და პირადი პრიორიტეტების თავიდან გადანაცვლება აიძულა. ახლა ამბობს, რომ კარიერაზე დახარჯული დრო მნიშვნელოვნად გადააფასა და ცხოვრებაში პირველ planoზე ჯანმრთელობა, შვილები და შინაგანი სიმშვიდე დააყენა.
ნინო „წესიერი ქალის სინდრომზეც“ წერს — ემოციების ჩახშობაზე, ზედმეტ სიხისტეზე და მუდმივ თვითკონტროლზე, რომელიც სხეულმა ერთ დღეს აღარ მიიღო. სწორედ მაშინ, როგორც თავად ამბობს, „გაჩნდა კიბო“ — როგორც მკაცრი გაკვეთილი, რომელმაც ცხოვრების წესის შეცვლა აიძულა: ნაკლები ენერგია ბომონდზე და პოპულარობაზე, მეტი — თვითზრუნვას, სწავლებას, იოგას, კითხულობასა და ჯანსაღ კვებას.
მკურნალობის შესახებაც გულწრფელია: მან პროფილაქტიკური ორმაგი მასტექტომია გაიკეთა — იგივე გზა, რომელსაც საჯაროდ ცნობილმა ქალებმაც მიმართეს — რათა მუდმივი რეციდივის შიშში ცხოვრება არ დასჭირვებოდა. ეს გადაწყვეტილება მისთვის კონტროლის დაბრუნებას, შესაძლო რისკების შემცირებას და მშვიდად გაგრძელების უფლებას ნიშნავდა.
დღეს ნინო ხაჟომია საკუთარ გამოცდილებას სხვებისთვის ძალად აქცევს: გვახსენებს, რომ დიაგნოზი არაა ბოლო წერტილი, რომ „ყველაფერი გაივლის“ და რომ მხარდაჭერა, დისციპლინა და სიყვარულით სავსე გარემო განკურნების გზას ამარტივებს. მისი ისტორია იმედის ისტორიაა — გამბედაობის, გადაწყვეტილებების და ყოველდღიური პატარა გამარჯვებების, რომლებიც უდიდეს ცვლილებებს ქმნის.
ნინოს სიტყვები კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს აღმოჩენას: სხეულზე და გონებაზე ზრუნვა, რეგულარული კონსულტაციები სპეციალისტებთან და საკუთარი ფსიქოემოციური მდგომარეობის მოსმენა არის ის საყრდენები, რომლებზეც რთულ დროს შეიძლება დავეყრდნოთ. მისმა ემოციურმა პოსტმა ათეულობით კომენტარი და მხარდაჭერა მოაგროვა — და კიდევ ერთხელ გვახსენდა, რომ ერთად ყოფნა ყველაზე ძლიერ წამლად რჩება.
