ქართული საბალეტო სცენა ყოველთვის განსაკუთრებულად აფასებდა იმ არტისტებს, რომელთა ნიჭიც მხოლოდ ტექნიკით არ შემოიფარგლება. ბალეტში საჭიროა არა მხოლოდ სხეულის სრულყოფილი ფლობა, არამედ შინაგანი ძალა, დისციპლინა, მუსიკის შეგრძნება და ის უხილავი ემოცია, რომელიც სცენიდან მაყურებლამდე აღწევს. სწორედ ასეთი სახელია ნინო სამადაშვილი — ქართველი პრიმა-ბალერინა, რომლის გზა ბავშვობის ოცნებიდან დიდ სცენამდე შრომით, თავდადებითა და ხელოვნების მიმართ განსაკუთრებული სიყვარულით გაიარა.
ნინო მუსიკალურ ოჯახში გაიზარდა და ხელოვნებასთან ახლო კავშირი ადრეული ასაკიდანვე ჰქონდა. ის მეხუთე სამუსიკო სკოლაში დადიოდა, ფორტეპიანოზე უკრავდა და თითქოს მისი მომავალი მუსიკასთან უნდა ყოფილიყო დაკავშირებული. თუმცა ბავშვობაში გაჩენილი ერთი სურვილი ყველაფერზე ძლიერი აღმოჩნდა — ბალეტი. ამ სამყაროში ნინო მხოლოდ 6 წლის ასაკში შევიდა. თავიდან, როგორც ბევრი პატარა გოგონა, ბალეტს ლამაზ კაბებთან, პუანტებთან, ლენტებთან და ზღაპრულ სცენასთან აკავშირებდა, მაგრამ მალე მიხვდა, რომ ამ სილამაზის მიღმა მკაცრი რეჟიმი, დიდი დატვირთვა და ყოველდღიური ბრძოლა იდგა.
მიუხედავად სირთულეებისა, ბალეტმა იგი თავიდანვე მოაჯადოვა. ნინოს არჩევანი მარტივი არ ყოფილა — მას შეეძლო სხვა მიმართულებითაც წასულიყო, მათ შორის მუსიკის გზით, რადგან ფორტეპიანოზე სერიოზულად მეცადინეობდა. თუმცა საბალეტო ხელოვნებამ მის ცხოვრებაში ისეთი ადგილი დაიკავა, რომ საბოლოოდ სწორედ ეს გზა აირჩია. განსაკუთრებით სიმბოლურია ის ეპიზოდი, როდესაც ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში გამოცდაზე მისვლა და ორკესტრთან ერთად ჰაიდნის კონცერტის შესრულება ერთსა და იმავე დღეს მოუწია. მაშინ ის მხოლოდ ათი წლის იყო, მაგრამ უკვე მაშინ ჩანდა, რომ მის ცხოვრებაში ხელოვნება ჩვეულებრივი გატაცება კი არა, მთავარი მოწოდება იყო.
ნინო სამადაშვილის ნიჭი შეუმჩნეველი არ დარჩენია ნინო ანანიაშვილს — ქართულ და მსოფლიო ბალეტში გამორჩეულ სახელს. სწორედ ანანიაშვილმა მისცა ახალგაზრდა ბალერინას მნიშვნელოვანი შესაძლებლობა მაშინ, როდესაც ნინო ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე იყო. 17 წლის ასაკში იგი ფრედერიკ ეშტონის ურთულეს პროგრამაში, „დღესასწაულში“ ჩასვეს. ეს განსაკუთრებული შემთხვევა იყო, რადგან მოსწავლეს მიეცა შანსი, დასთან ერთად გასტროლზე წასულიყო და პროფესიულ სცენაზე უფრო ფართოდ გამოეჩინა საკუთარი შესაძლებლობები.
თუმცა ნინო სამადაშვილის კარიერაში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ადგილი „გედების ტბას“ უკავია. ეს ბალეტი კლასიკათა კლასიკად ითვლება და მას ჩვეულებრივ უკვე ჩამოყალიბებული, გამოცდილი ბალერინები ცეკვავენ. ნინოსთვის კი სწორედ ეს სპექტაკლი გახდა პირველი დიდი გამოცდა. მისი პარტნიორი უცხოეთიდან მოწვეული მოცეკვავე იყო, რომელიც საქართველოში სულ რამდენიმე დღით იმყოფებოდა, ამიტომ პასუხისმგებლობა კიდევ უფრო დიდი იყო. თავად ბალერინა იხსენებდა, რომ ძალიან ნერვიულობდა, თუმცა გამოსვლის შემდეგ ისეთი ემოცია დაეუფლა, რომ ერთი კვირის განმავლობაში ამ განცდიდან გამოსვლა გაუჭირდა.
„გედების ტბა“ მისთვის დღესაც განსაკუთრებულად საყვარელი და საპასუხისმგებლო ბალეტია. ამ სპექტაკლმა კიდევ ერთხელ აჩვენა, რომ ნინო სამადაშვილი არა მხოლოდ ტექნიკურად ძლიერი არტისტია, არამედ სცენაზე დიდი შინაგანი განცდის გადმოცემაც შეუძლია. სწორედ ამ თვისებამ აქცია იგი იმ ბალერინად, რომლის გამოსვლებიც მაყურებელს დიდხანს ამახსოვრდება. მისი სცენური სახე ერთდროულად დახვეწილი, ემოციური და ძლიერი છે — ისეთი, როგორიც ნამდვილ პრიმა-ბალერინას უნდა ჰქონდეს.
დღეს ნინო სამადაშვილს არაერთი პერსონალური მიწვევა აქვს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან, მათ შორის ამერიკიდან და საფრანგეთიდან. თუმცა მისი არჩევანი ბევრისთვის მოულოდნელი შეიძლება იყოს: ის საქართველოში დარჩენას ამჯობინებს. ბალერინას არაერთხელ უთქვამს, რომ თუ ყველა წავა, ქვეყანაში ვინღა დარჩება. მისთვის უცხოური სცენა დიდი შესაძლებლობაა, მაგრამ არა იმ ფასად, რომ საკუთარ თეატრსა და სამშობლოს ჩამოშორდეს. ამავე დროს, ის პრინციპულად არ თანხმდება მიწვევებს რუსეთიდან ან იმ შემთხვევაში, თუ ორგანიზატორი რუსია.
ნინო სამადაშვილის ისტორია მხოლოდ წარმატებული ბალერინას ბიოგრაფია არ არის. ეს არის ამბავი ადამიანზე, რომელმაც ბავშვობის ოცნება მძიმე შრომით რეალობად აქცია, მიიღო დიდი სცენის გამოწვევები და მსოფლიო მიწვევების ფონზეც საკუთარი ადგილი საქართველოში დაინახა. მის გზაში არის ნიჭი, პასუხისმგებლობა, პრინციპულობა და სიყვარული იმ ხელოვნებისადმი, რომელიც მაყურებლის გულამდე უსიტყვოდ აღწევს.
