ლელა კილაძისა და გიორგი ცაგარელის სიყვარულის ისტორია თავიდანვე არ ჰგავდა ზღაპარს. ყველაფერი დაიწყო ეჭვით, გაურკვევლობით და იმ სიტყვებით, რომლებიც ხშირად ურთიერთობის დასასრულს ნიშნავს. ლელამ ერთ მომენტში გულწრფელად უთხრა გიორგის, რომ მათ ურთიერთობას გაგრძელება აღარ ჰქონდა და რომ, შესაძლოა, მათი გზები სწორედ აქ უნდა დაშორებულიყო.
იმ წამს გიორგიმ არაფერი უთქვამს. მან მხოლოდ შეხედა ლელას, თითქოს ცდილობდა მისი თვალებიდან ამოეკითხა ის, რასაც სიტყვებით ვერ ამბობდა. შემდეგ კი მშვიდად წარმოთქვა ფრაზა, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. ეს იყო მომენტი, როცა უარყოფა სიყვარულად გადაიქცა, ხოლო ეჭვი — მტკიცე გადაწყვეტილებად.
ლელა მოგვიანებით იხსენებს, რომ სწორედ მაშინ იგრძნო პირველად, როგორ შეიძლება ერთი წინადადება ადამიანის ცხოვრებას მთლიანად შეცვლიდეს. ის, რაც თითქოს დასასრულად უნდა ქცეულიყო, სინამდვილეში ახალი დასაწყისი აღმოჩნდა. მათ შორის გაჩნდა ნდობა, რომელიც დროის განმავლობაში უფრო გაძლიერდა.
ურთიერთობა ეტაპობრივად განვითარდა. არ ყოფილა იდეალური დღეები ყოველგვარი სირთულის გარეშე, მაგრამ მათ ისწავლეს ერთმანეთის მოსმენა და მხარდაჭერა. სწორედ ამან აქცია მათი კავშირი მყარ ოჯახად. დღეს ლელა და გიორგი არა მხოლოდ წყვილი არიან, არამედ პარტნიორები ცხოვრებაში, რომლებიც ერთმანეთს გვერდში უდგანან როგორც წარმატების, ისე სირთულეების დროს.
დღეს მათი ოჯახი სიმშვიდისა და სიყვარულის მაგალითია. ისინი არ მალავენ, რომ ბედნიერება მუდმივი შრომის შედეგია და არა შემთხვევითი იღბალი. ლელა ხშირად ამბობს, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებები სწორედ იმ მომენტებში მიიღება, როცა გგონია, რომ ყველაფერი დასრულდა.
ეს ისტორია კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ სიყვარული ყოველთვის ხმაურით არ მოდის. ზოგჯერ ის ჩნდება ჩუმად, ერთ მზერაში, ერთ წინადადებაში და რჩება სამუდამოდ.
