გიორგი კეკელიძე იშვიათად საუბრობს პირად თემებზე, თუმცა როდესაც ამას აკეთებს, მისი სიტყვები განსაკუთრებულად გულწრფელი და შინაარსიანია. ამჯერად მან მამობაზე, ადამიანობაზე და იმ ღირებულებებზე ისაუბრა, რომლებიც მისი აზრით, ბავშვის აღზრდის პროცესში უმნიშვნელოვანესია. მისი მოსაზრებები არ ეხება მხოლოდ ოჯახს — ისინი უფრო ფართო, საზოგადოებრივ კონტექსტში გადადის და გვაფიქრებს იმაზე, თუ როგორი ადამიანები უნდა აღვზარდოთ.
კეკელიძე აღნიშნავს, რომ მამობა მხოლოდ პასუხისმგებლობა არ არის, არამედ მუდმივი სწავლა და თვითანალიზი. მისი თქმით, მშობელი ხშირად ვერ აცნობიერებს, რამდენად დიდ გავლენას ახდენს მისი ყოველდღიური ქცევა შვილზე. ბავშვი არა მხოლოდ სიტყვებს ისმენს, არამედ პირველ რიგში ხედავს მაგალითს, რომელსაც უფროსები აძლევენ.
გიორგი კეკელიძე განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს ადამიანობაზე — იმ უნარზე, რომელიც გულისხმობს სხვისი ტკივილის, სიხარულისა და პასუხისმგებლობის გაზიარებას. მისი აზრით, ბავშვმა უნდა გაიაზროს, რომ ის საზოგადოების ნაწილია და მისი ქცევა სხვებზე ახდენს გავლენას. სწორედ ამიტომ, განათლება მხოლოდ აკადემიურ ცოდნას არ უნდა მოიცავდეს, არამედ ემპათიას, თანაგრძნობასა და ურთიერთპატივისცემას.
„კეკეს ვეტყოდი, ისწავლოს და გაიაზროს, რომ ის არის ადამიანთა საზოგადოების ნაწილი“ — ეს სიტყვები კარგად ასახავს კეკელიძის დამოკიდებულებას აღზრდის მიმართ. მისთვის მნიშვნელოვანია, რომ მომავალმა თაობამ იცოდეს საკუთარი თავისუფლების ფასი, მაგრამ ასევე პასუხისმგებლობა, რომელიც ამ თავისუფლებას ახლავს.
მისი საუბარი ბევრისთვის შეიძლება აღმოჩნდეს მოულოდნელად გულწრფელი და ემოციური, თუმცა სწორედ ამ სიმართლეშია მისი ძალა. კეკელიძე არ ცდილობს იდეალური მამის ან ადამიანის როლის შექმნას — პირიქით, ის საუბრობს შეცდომებზე, ფიქრზე და მუდმივ განვითარებაზე, როგორც ცხოვრების ბუნებრივ ნაწილზე.
ეს საუბარი კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ადამიანობა იწყება ოჯახიდან, ყოველდღიური ურთიერთობებიდან და იმ ღირებულებებიდან, რომლებიც უხილავად, მაგრამ მყარად ყალიბდება ბავშვობის წლებში.
