თამუნა ნიკოლაძე იმ მსახიობებს შორისაა, რომელთა სახელი მაყურებლისთვის მხოლოდ ერთ როლთან არ ასოცირდება, თუმცა სერიალ „შუა ქალაქში“ შესრულებულმა ქეთევანის პერსონაჟმა მის კარიერაში განსაკუთრებული კვალი დატოვა. სერიალის დასრულებიდან წლები გავიდა, მაგრამ ბევრისთვის ის დღემდე იმავე სითბოსა და იუმორთან არის დაკავშირებული, რომელმაც მაყურებელს ეკრანიდან შეაყვარა. თუმცა თამუნა ნიკოლაძის ცხოვრება მხოლოდ პოპულარული როლებით არ შემოიფარგლება — მის უკან დგას ბავშვობის მოგონებები, დაკარგული ქალაქი, პირადი ტკივილები და ადამიანები, რომლებმაც მისი ცხოვრება შეცვალეს.
მსახიობმა გულწრფელად გაიხსენა სოხუმში გატარებული პერიოდი. როგორც ამბობს, დედის ოჯახი სოხუმიდან არის, თვითონაც იქ დაიბადა, თუმცა თბილისში ძალიან პატარა ასაკში ჩამოვიდა. მიუხედავად ამისა, სოხუმი მისთვის მხოლოდ დაბადების ადგილი არ ყოფილა. ეს იყო ზაფხულების ქალაქი, ბავშვობის თავისუფლება, ნათესავები, ზღვა, სითბო და ის დრო, რომელსაც დღემდე განსაკუთრებული ემოციით იხსენებს. თამუნასთვის სოხუმი ივნისი, ივლისი და აგვისტო იყო — პერიოდი, როცა თბილისიდან იქ ჩადიოდა და უკან დაბრუნება არ უნდოდა.
ყველაზე მძაფრად მსახიობს ომის დაწყების დღე ახსოვს. მისი მონათხრობის მიხედვით, 14 აგვისტოს ოჯახი ეზოში იჯდა და საზამთროს მიირთმევდა, შემდეგ კი ყველაფერი შეიცვალა. სწორედ იმ დღის შემდეგ გამოიყვანეს ქალები ომიდან. ეს მოგონება მის ცხოვრებაში იმდენად ღრმად დარჩა, რომ დღემდე თან სდევს. თამუნა ამბობს, რომ სცენაზე მნიშვნელოვანი ემოციის გაღვიძებისას ეს განცდები ხშირად ეხმარება. ეს უკვე აღარ არის მხოლოდ პირადი მოგონება — ეს არის ტკივილი, რომელიც მსახიობის შინაგან სამყაროში დარჩა და მის შემოქმედებით ცხოვრებაშიც იჩენს თავს.
თამუნა ნიკოლაძემ განსაკუთრებით ემოციურად ისაუბრა დისშვილზე, თედიზე. მისი თქმით, ეს არის თემა, რომელზეც საუბარი ყველაზე მეტად უყვარს და ამავე დროს ყველაზე მეტად უჭირს. მსახიობი არ მალავს, რომ თედიმ მისი ცხოვრება სრულიად შეცვალა. მასთან ერთად თითქოს თავიდან დაიბადა, თავიდან შეიქმნა და სხვა ადამიანად ჩამოყალიბდა. სწორედ ამიტომ დისშვილი მისთვის მხოლოდ ოჯახის წევრი არ არის — ის მისი ცხოვრების ერთ-ერთი მთავარი საყრდენია.
თამუნამ გაიხსენა, რომ დის მშობიარობაზე დასწრება თავად და მისმა დამ ერთად გადაწყვიტეს. ეს გამოცდილება მისთვის განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა. მას შემდეგ თედი მისი ყოველდღიურობის დიდ ნაწილად იქცა. მსახიობი ამბობს, რომ ისინი ხშირად ერთად მოგზაურობენ და ცდილობს, დისშვილს ყოველთვის გვერდით დაუდგეს. ამ სიტყვებში იგრძნობა არა მხოლოდ დეიდის სიყვარული, არამედ ისეთი ღრმა კავშირი, რომელიც ადამიანს ცხოვრებას სხვა თვალით აყურებინებს.
მსახიობმა პირად ცხოვრებაზეც ისაუბრა და აღნიშნა, რომ შესაძლოა კარიერისა და სხვა გარემოებების გამო პირადს ბევრი რამ დააკლო. მისი თქმით, პატარა გოგო აღარ არის და დღეს პირადი ცხოვრება არ აქვს, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ მცდელობები არ ჰქონია ან არ სურდა. თამუნა აღიარებს, რომ იყო სურვილები, ბრძოლა და იმედები, მაგრამ ყველაფერი ისე არ გამოვიდა, როგორც სურდა. ამ გულწრფელობაში ჩანს ადამიანი, რომელმაც ბევრი რამ გადაიტანა, მაგრამ საკუთარ გამოცდილებაზე საუბარს მაინც გაბედულად ახერხებს.
თამუნა ნიკოლაძის სიტყვები განსაკუთრებით მძაფრად ჟღერს მაშინ, როცა ამბობს, რომ ქალმაც და კაცმაც დრო თანაბრად უნდა გადაანაწილონ კარიერასა და პირად ცხოვრებას შორის. მისი აზრით, ეს რთულია, მაგრამ შესაძლებელია. ეს ფრაზა თითქოს მხოლოდ მის პირად გამოცდილებას არ ეხება — ის ბევრ ადამიანს შეახსენებს, რომ წარმატება ზოგჯერ მსხვერპლს მოითხოვს, ხოლო პირადი ბედნიერება ხშირად იმ დროს ითხოვს, რომელსაც ადამიანი კარიერას უთმობს.
საუბრისას მსახიობმა პირველი სიყვარულიც გაიხსენა. მისი მონათხრობი თბილი და ნოსტალგიურია — ბიჭმა, რომელიც დღეს, სამწუხაროდ, გარდაცვლილია, მას „ბაუნტი“ და საღეჭი რეზინა აჩუქა, შემდეგ კი სიყვარულში გამოუტყდა. თამუნას ეს ისტორია დღემდე ახსოვს, რადგან მისთვის სიყვარული ერთნაირად და ბევრჯერ განმეორებადი გრძნობა არ არის. ამბობს, რომ ასე არ შეუძლია. სწორედ ამიტომ მისი პირადი ამბები კიდევ უფრო გულწრფელი და ადამიანური ჩანს.
თამუნა ნიკოლაძის ეს ინტერვიუ მხოლოდ ცნობილი მსახიობის მოგონებები არ არის. ეს არის ამბავი ქალზე, რომელმაც სოხუმის დაკარგული ზაფხულები, ომის კვალი, დიდი ოჯახური სიყვარული, პირადი იმედგაცრუებები და სცენის ძალა ერთ ცხოვრებაში გააერთიანა. მისი გულწრფელობა მაყურებელს კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ ეკრანზე საყვარელი სახეების უკან ხშირად ძალიან ღრმა, რთული და ემოციური ისტორია დგას.
