მიხეილ სააკაშვილმა საზოგადოებას გაუზიარა პირადი და ამავე დროს სიმბოლური ამბავი საკუთარი შვილის შესახებ, რომელსაც დღეს 20 წელი შეუსრულდა. ყოფილი პრეზიდენტის თქმით, მისი შვილი ამჟამად ინდოეთში იმყოფება და მოხალისედ მუშაობს, ხოლო მანამდე განათლება იაპონიაში მიიღო. ეს მოკლე, მაგრამ შინაარსით დატვირთული განცხადება ბევრისთვის გახდა განხილვის მიზეზი — როგორც ოჯახურ, ისე ღირებულებით კონტექსტში.
სააკაშვილი აღნიშნავს, რომ ახალგაზრდის არჩევანი არ უკავშირდება კომფორტს ან პრივილეგიებს. პირიქით, შვილის გადაწყვეტილება უცხო ქვეყანაში მოხალისედ მუშაობის შესახებ ასახავს პასუხისმგებლობისა და თანაგრძნობის მაღალ დონეს. ინდოეთი, როგორც მრავალფეროვანი და რთული სოციალური რეალობის მქონე ქვეყანა, ახალგაზრდა ადამიანისთვის დიდი გამოწვევაა, თუმცა სწორედ ასეთ გარემოში ყალიბდება გამოცდილება, რომელიც მომავალში ფასდაუდებელი ხდება.
მანამდე იაპონიაში სწავლა კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ეტაპია მის ცხოვრებაში. იაპონური განათლების სისტემა ცნობილია მკაცრი დისციპლინით, შრომისმოყვარეობითა და პასუხისმგებლობის მაღალი სტანდარტებით. ასეთი გარემო ახალგაზრდას აძლევს არა მხოლოდ აკადემიურ ცოდნას, არამედ ცხოვრებისეულ პრინციპებსაც, რომლებიც მომავალ გზას განსაზღვრავს.
მიხეილ სააკაშვილის თქმით, მისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ შვილმა დამოუკიდებლად აირჩია საკუთარი გზა. ის არ ცდილობს მამის სახელით სარგებლობას და პირიქით — ცდილობს საკუთარი გამოცდილებით, შრომითა და პირადი გადაწყვეტილებებით ჩამოაყალიბოს თავი. ეს გზავნილი ბევრისთვის გახდა მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება საჯარო ფიგურის ოჯახშიც კი დამოუკიდებელი და თავისუფალი არჩევანის გაკეთება.
საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა ამ განცხადებას. ზოგისთვის ეს არის პოზიტიური მაგალითი ახალი თაობის შესახებ, რომელიც გლობალურად აზროვნებს და პასუხისმგებლობას გრძნობს სამყაროს მიმართ. სხვებისთვის კი ეს კიდევ ერთი მიზეზია დისკუსიისთვის, თუ რას ნიშნავს წარმატება და სწორად არჩეული გზა თანამედროვე ახალგაზრდისთვის.
ერთი რამ ცხადია — 20 წლის იუბილე ამ შემთხვევაში მხოლოდ ასაკობრივი ზღვარი არ არის. ეს არის სიმბოლო გზის დასაწყისისა, რომელიც სავსეა გამოწვევებით, არჩევანითა და გამოცდილებით. მიხეილ სააკაშვილის შვილის ისტორია კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ახალგაზრდობის მთავარი ღირებულება არა სტატუსი, არამედ მიზანი და შინაგანი მოტივაციაა.
