ანა ყიფიანის ცხოვრება იმ ადამიანების ისტორიას ჰგავს, რომლებმაც ბავშვობიდანვე იგრძნეს საკუთარი გზა და შემდეგ ამ გზაზე არაერთი რთული გამოცდა გაიარეს. ქართველი პიანისტი დღეს 32 წლისაა და უკვე მრავალი პრიზის მფლობელია. მისი სახელი სცენასთან, დიდ შრომასთან და იმ განსაკუთრებულ ემოციასთან ასოცირდება, რომელიც მხოლოდ მაშინ ჩნდება, როცა ხელოვანი საკუთარ საქმეს ბოლომდე ეძღვნება.
ანა 1994 წელს მოსკოვში დაიბადა. მისი მშობლები პროფესიონალი მუსიკოსები არ ყოფილან: მამა, კახა ყიფიანი, ინჟინერ-მშენებელია, დედა, ნანა ნაყოფია კი სოხუმიდანაა. ოჯახის ისტორიაში მძიმე კვალი დატოვა აფხაზეთის ომმა. ანას დედა იმ დროს მოსკოვში მედიცინას სწავლობდა, სოხუმში კი მისი დედა დარჩა, რომელმაც ომის შემდეგ სხვა დევნილებთან ერთად ჭუბერის გზა გამოიარა. სწორედ დედასა და ბებიას მიაწერს ანა იმ დიდ წვლილს, რომელმაც მისი მუსიკოსად ჩამოყალიბება განსაზღვრა.
პიანინოსთან ანა ძალიან ადრეულ ასაკში მივიდა. თავად ამბობს, რომ დაახლოებით სამწელიწად-ნახევრის ან ოთხი წლის იყო, როცა დაკვრა დაიწყო. ეს არ ყოფილა ბავშვური გააზრებული გადაწყვეტილება, უფრო ბუნებრივად მოხდა — თითქოს მუსიკა თავიდანვე მისი ცხოვრების ნაწილი იყო. თუმცა ბავშვობაში მიღებული ნიჭი საკმარისი არ აღმოჩნდა. პიანისტის გზა ყოველდღიურ შრომას, მარტოობას, საკუთარ თავთან ბრძოლას და საათობით მეცადინეობას მოითხოვდა.
მის კარიერაში გადამწყვეტი როლი ოჯახმა ითამაშა. ანა განსაკუთრებით ემოციურად საუბრობს ბებიაზე, რომელმაც მისი აღზრდა და მხარდაჭერა საკუთარ თავზე აიღო. ოჯახში მუსიკოსი არავინ ჰყოლიათ, ამიტომ მათთვისაც რთული იყო გაეგოთ, რამდენად მძიმე და დიდ პასუხისმგებლობას მოითხოვდა ეს პროფესია. თუმცა სწორედ მათი რწმენა, მოთმინება და თავდადება გახდა ის საფუძველი, რომელმაც ანა დიდ სცენამდე მიიყვანა.
მისი ერთ-ერთი დიდი ოცნება ელისო ვირსალაძის სტუდენტობა იყო. ანა აღიარებს, რომ ვერც წარმოიდგენდა, თუ ოდესმე ასეთი პატივი ერგებოდა. ვირსალაძის კლასში გატარებული საბაკალავრო წლები მისთვის დაუვიწყარ პერიოდად იქცა. შემდეგ სწავლა ლონდონის მუსიკის სამეფო კოლეჯში გააგრძელა. ასე აუხდა ბავშვობის ოცნებები — ეცხოვრა და ესწავლა იმ ქვეყნებში, რომლებიც ყოველთვის იზიდავდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ანას ცხოვრება დიდი ხნით საზღვარგარეთს დაუკავშირდა, თბილისთან კავშირი არასდროს გაუწყვეტია. ამბობს, რომ ლონდონი ძალიან უყვარს და მასთან ბევრი სენტიმენტი აკავშირებს, მაგრამ თბილისი მისთვის მაინც განსაკუთრებულია. სწორედ სამშობლოსადმი სიყვარულმა გადააწყვეტინა საქართველოში დაბრუნება და აქ დაფუძნება. ქართველი მსმენელის წინაშე გამოსვლა მისთვის ყოველთვის განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას უკავშირდება, რადგან აქ გაიზარდა და აქ დაიწყო მისი გზა.
ბოლო წლებში ანას ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი პაუზაც იყო. ეს დრო მან შვილს მიუძღვნა და დედობის ყველა განსაკუთრებული მომენტი ახლოდან გაიარა. ახლა ცდილობს, იპოვოს ის რთული, მაგრამ აუცილებელი ბალანსი, რომ არც შვილს მოაკლოს ყურადღება და საკუთარ პროფესიაშიც სრულად დაბრუნდეს. მისი შვილი უკვე გრძნობს, რომ დედას როიალთან გატარებული დრო სჭირდება, თუმცა თამაშის სურვილიც ხშირად იმარჯვებს.
ყველაზე მძიმე გამოცდა ანასთვის ხელთან დაკავშირებული პრობლემა აღმოჩნდა. ერთ დღეს მიხვდა, რომ ელემენტარულ მოქმედებებსაც ვეღარ ასრულებდა — ჭიქის დაჭერაც კი გაუჭირდა. თავიდან იფიქრა, რომ უბრალო დაჭიმულობა იყო, მაგრამ მდგომარეობა არ გაუმჯობესდა. ამან მისი ცხოვრება მთლიანად შეცვალა, რადგან პიანისტისთვის ხელი მხოლოდ სხეულის ნაწილი კი არა, მთელი პროფესიაა.
ანა ამბობს, რომ ახლა თითქოს თავიდან სწავლობს დაკვრას. მისთვის ეს არა მხოლოდ ფიზიკური, არამედ ფსიქოლოგიური ბრძოლაცაა. ხანდახან რთულია იმის მიღება, რომ ის, რაც ადრე მარტივად გამოსდიოდა, ახლა თავიდან დასაძლევია. ხელზე დარჩენილი ნაწიბურიც ამ მძიმე პერიოდის მუდმივ ნიშნად დარჩება, თუმცა ტკივილი უკვე აღარ აქვს და ახალი პროგრამის მომზადებას იწყებს.
მისი ისტორია მხოლოდ წარმატებული პიანისტის გზა არ არის. ეს არის ამბავი ოჯახის, ომისგან დატოვებული ტკივილის, დიდი შრომის, დედობის, პროფესიული პაუზისა და ხელახლა დაბრუნების შესახებ. ანა ყიფიანი დღეს ახალი შემართებით აგრძელებს გზას და იმედოვნებს, რომ მალე კვლავ სრული პროგრამით წარდგება მსმენელის წინაშე. მისი თქმით, წინ საინტერესო სიახლეები ელოდება, თუმცა ჯერ მათ საიდუმლოდ ინახავს.
