ხელოვნების ისტორიაში არსებობენ ქალები, რომლებმაც წარუვალ კვალთან ერთად, გენიოსების შემოქმედებაში გარდამტეხი როლი ითამაშეს. ერთ-ერთი ასეთი გამორჩეული ფიგურა სილვეტ დევიდია — გოგონა, რომელიც 1954 წელს პაბლო პიკასოს მთავარ შთაგონებად იქცა. მათი შეხვედრა სამხრეთ საფრანგეთში, ვალორისში მოხდა, სადაც პიკასო თავის სახელოსნოში მუშაობდა, სილვეტი კი იქვე, მამის კერამიკის სახელოსნოსთან ახლოს ცხოვრობდა. იმ დროს სილვეტი მხოლოდ 19 წლის იყო, პიკასო კი — 73 წლის. მიუხედავად ასაკობრივი სხვაობისა, მხატვარი პირველივე დანახვისთანავე მოიხიბლა გოგონას გარეგნობით, განსაკუთრებით კი მისი მაღალი, ქერა „ცხენის კუდით“ შეკრული თმით, რომელიც მოგვიანებით მთელი ეპოქის სიმბოლოდ და მოდის ტენდენციად იქცა.
პიკასოსა და სილვეტის ურთიერთობა განსხვავდებოდა მხატვრის სხვა ცნობილი რომანებისგან. ეს იყო სუფთა, პლატონური კავშირი, სადაც სილვეტი მხოლოდ მოდელი კი არა, ნამდვილი მუზა იყო. სამი თვის განმავლობაში პიკასომ მისი 60-ზე მეტი პორტრეტი შექმნა, რაც ერთგვარი რეკორდია ერთი მოდელისთვის. სილვეტს ხშირად ახასიათებდნენ, როგორც მორცხვ და თავშეკავებულ გოგონას, რომელიც პიკასოს წინაშე პოზირებისას თავს თავისუფლად გრძნობდა, თუმცა მათ შორის არასდროს ყოფილა ფიზიკური სიახლოვე. პიკასო მასში ხედავდა ახალგაზრდობის, სიწმინდისა და თანამედროვეობის განსახიერებას. სწორედ სილვეტის პორტრეტებმა დაუდო საფუძველი პიკასოს შემოქმედების ახალ ეტაპს, სადაც ფორმები უფრო რბილი და ექსპრესიული გახდა. აღსანიშნავია, რომ სილვეტ დევიდის სტილმა გავლენა მოახდინა ისეთ ვარსკვლავზეც კი, როგორიც ბრიჯიტ ბარდო იყო — გადმოცემით, ბარდომ სწორედ სილვეტის შთაგონებით დაიწყო თავისი საფირმო ვარცხნილობის ტარება.
სილვეტი იხსენებს, რომ პიკასო მასთან მუშაობისას ძალიან ყურადღებიანი და კეთილგანწყობილი იყო. მან გოგონას არა მხოლოდ პორტრეტები, არამედ საკუთარი თავის რწმენაც აჩუქა. მიუხედავად იმისა, რომ სილვეტი თავდაპირველად ვერ აცნობიერებდა, თუ რა მასშტაბის მოვლენის ნაწილი ხდებოდა, დღეს მისი სახე მსოფლიოს უდიდეს მუზეუმებშია გამოფენილი. მისი გამოსახულებები მერყეობს რეალისტური ნახატებიდან აბსტრაქტულ სკულპტურებამდე. განსაკუთრებით ცნობილია პიკასოს მონუმენტური სკულპტურა ნიუ-იორკში, რომელიც სწორედ სილვეტის პროფილს ეძღვნება. მოგვიანებით სილვეტმა თავადაც დაიწყო ხატვა ლიდია კორბეტის სახელით და დღეს ის წარმატებული მხატვარია, თუმცა ისტორიისთვის ის ყოველთვის დარჩება იმ იდუმალ გოგონად, რომელმაც დიდი მაესტროს ფუნჯი აამოძრავა. ეს ისტორია არის დასტური იმისა, თუ როგორ შეუძლია ერთ შემთხვევით შეხვედრას შეცვალოს არა მხოლოდ ორი ადამიანის ბედი, არამედ ხელოვნების მსოფლიო ისტორია. სილვეტ დევიდი არ იყო უბრალოდ ლამაზი სახე; ის იყო ეპოქის სული, რომელიც პიკასომ ტილოზე უკვდავყო და რომელიც დღემდე აგრძელებს მნახველის აღფრთოვანებას თავისი სინაზითა და შეუცნობელი სიმშვიდით.
