ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის ისტორიაში პრინცესა დაიანა ყოველთვის რჩება ყველაზე იდუმალ, საყვარელ და იმავდროულად, ტრაგიკულ ფიგურად. წლების გასვლის მიუხედავად, მისი ცხოვრების ახალი დეტალები კვლავაც აგრძელებს საზოგადოების შოკირებას. ამჯერად ყურადღების ცენტრში მოექცა მისი პირადი წერილი, რომელიც მან ახლო მეგობარს მისწერა და რომელიც ნათელს ჰფენს იმ გაუსაძლის სულიერ მდგომარეობას, რომელშიც “ხალხის პრინცესა” სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე იმყოფებოდა. ეს არ არის უბრალო წერილი; ეს არის სასოწარკვეთილი ქალის ყვირილი, რომელიც სამეფო პროტოკოლისა და ცივი კედლების ტყვეობაში იყო მოქცეული.
წერილში, რომელიც 1996 წლის მიწურულს არის დაწერილი, დაიანა საოცარი გულწრფელობით საუბრობს თავის შიშებზე. “აქ რომ დავრჩე, თავს მოვიკლავ” — ეს სიტყვები, რომლებიც ფურცელზე მისი ხელით არის დაწერილი, დღეს სულ სხვაგვარად იკითხება. პრინცესა, რომელიც მსოფლიოსთვის ყოველთვის ღიმილთან და ქველმოქმედებასთან ასოცირდებოდა, შინაგანად იფერფლებოდა. ის აღწერს იმ წარმოუდგენელ წნეხს, რომელსაც განიცდიდა პრინც ჩარლზთან განქორწინების პროცესში და იმ იზოლაციას, რომელიც მას სამეფო კარზე შეუქმნეს. დაიანა წერდა, რომ გრძნობდა თვალთვალს, გრძნობდა, რომ მისი ყოველი ნაბიჯი კონტროლდებოდა და რომ ის აღარ ეკუთვნოდა საკუთარ თავს.
განსაკუთრებით ემოციურია წერილის დასასრული, სადაც ის სამომავლო იმედებზე საუბრობს. “იმედია, 1997 წელი ყველასთვის უფრო მარტივი იქნება” — წერდა ის. ირონიულია, რომ სწორედ 1997 წელი გახდა მისთვის საბედისწერო. დაიანას იმედი ჰქონდა, რომ ახალი წელი მას თავისუფლებას მოუტანდა, რომ ის შეძლებდა ცხოვრების თავიდან დაწყებას სასახლის ინტრიგებისა და მუდმივი დევნის გარეშე. თუმცა, ისტორიამ სხვაგვარად ინება. ეს წერილი კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ პრინცესა გრძნობდა მოახლოებულ საფრთხეს. ის ხშირად საუბრობდა იმაზე, რომ მას “გზიდან ჩამოცილებას” უპირებდნენ და ეს წერილიც სწორედ ამ პარანოიის (ან იქნებ მწარე რეალობის) ნაწილი იყო.
საინტერესოა, რომ წერილის ადრესატი, დაიანას ახლო მეგობარი, ამ დოკუმენტს წლების განმავლობაში ინახავდა. ახლა, როდესაც წერილი საჯარო გახდა, ის კიდევ ერთხელ აჩენს კითხვებს სამეფო ოჯახის როლზე დაიანას ტრაგედიაში. იყო თუ არა დაიანას დეპრესია მხოლოდ პირადი პრობლემების შედეგი, თუ ეს იყო სისტემური ბულინგის შედეგი? წერილის შინაარსი მიგვანიშნებს, რომ პრინცესა თავს გრძნობდა ნადირად, რომელზეც ნადირობდნენ. მისი ფრაზა თვითმკვლელობის შესახებ გვიჩვენებს, თუ რამდენად ღრმა იყო მისი სასოწარკვეთა. ის მზად იყო ყველაფერი დაეთმო, ოღონდ კი იმ გარემოდან დაეხსნა თავი, სადაც მას სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდნენ. დღეს, როდესაც ჩვენ ამ სიტყვებს ვკითხულობთ, შეუძლებელია არ ვიგრძნოთ ის ტკივილი, რომელსაც ეს ქალი ატარებდა თავისი ბრწყინვალე კაბებისა და ძვირადღირებული ტიარების მიღმა. დაიანა დარჩა სიმბოლოდ ბრძოლისა საკუთარი იდენტობისთვის, თუმცა ამ ბრძოლაში მან ყველაზე ძვირფასი — სიცოცხლე გადაიხადა.
