დღეს ქართული სცენის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული, თბილი და ყველასათვის საყვარელი მომღერლის, გიო ხუციშვილის დაბადების დღეა. ეს არის დღე, როდესაც კიდევ ერთხელ მძაფრდება იმ დიდი დანაკლისის შეგრძნება, რომელიც მისმა წასვლამ დატოვა არა მხოლოდ მის ოჯახში, არამედ მთელ საქართველოში. გიო ხუციშვილი იყო ადამიანი, რომელმაც შეძლო და თავისი სიმღერით, უშუალობითა და საოცარი ქარიზმით თბილისური სული და ქართული გენი გააცოცხლა. მისი ხმა ყველასათვის ნაცნობია, მისი სიმღერები კი თაობებს გადაეცემა, როგორც სიყვარულისა და მეგობრობის სიმბოლო. წლები გადის, თუმცა მისი ხსოვნა არათუ ნელდება, არამედ უფრო მეტად ფასდება და გვიყვარდება.
განსაკუთრებით ემოციურია ეს დღე მისი ოჯახის წევრებისთვის, რომლებიც ყოველ წელს საოცარი სითბოთი და ტკივილით იხსენებენ საყვარელ ადამიანს. მომღერლის მეუღლე, მაია ჯორბენაძე, სოციალურ ქსელში ხშირად აზიარებს გულწრფელ პოსტებს, რომლებიც მკითხველს ცრემლებს ჰგვრის. წლევანდელი დაბადების დღეც გამონაკლისი არ ყოფილა. „რაც დრო გადის, უფრო და უფრო მენატრები და მჭირდები“ – ეს სიტყვები ზუსტად გამოხატავს იმ უსასრულო მონატრებას, რომელსაც დრო ვერ კურნავს. გიო არ იყო მხოლოდ მომღერალი, ის იყო საუკეთესო მეგობარი, მეუღლე და მამა, რომლის გარშემოც ყოველთვის ტრიალებდა სიცოცხლე, სიხარული და მუსიკა. მისი წასვლით ქართულმა კულტურამ დაკარგა ფასდაუდებელი ხელოვანი, რომლის მსგავსიც იშვიათად იბადება.
გიო ხუციშვილის შემოქმედება ყოველთვის გამოირჩეოდა განსაკუთრებული გულწრფელობით. როდესაც ის სცენაზე იდგა, ყველა გრძნობდა, რომ ის არ უბრალოდ მღეროდა, არამედ თავის სულს აზიარებდა მსმენელს. მისი „თბილისური სიმღერები“ იქცა ქალაქის ჰიმნად, სადაც სიყვარული, ნოსტალგია და იმედი ერთმანეთშია გადაჯაჭვული. დღეს, როდესაც მას 60 წელი შეუსრულდებოდა, მეგობრები და კოლეგები იხსენებენ მის იუმორს, მის დაუვიწყარ ისტორიებსა და იმ სითბოს, რომელსაც ის უშურველად გასცემდა. გიო ხუციშვილის ვარსკვლავი თბილისის დიდ საკონცერტო დარბაზთან მუდამ შეგვახსენებს იმ დიდ სიყვარულს, რომელიც მან დათესა. მიუხედავად იმისა, რომ ის ფიზიკურად ჩვენთან აღარ არის, მისი ხმა კვლავ ისმის ყველა ქართულ ოჯახში, ყველა სუფრასთან და ყველა გულში, ვისაც ერთხელ მაინც მოუსმენია მისი ნამღერი. დაბადების დღეზე მისი ხსენება არის არა მხოლოდ გლოვა, არამედ მადლიერება იმისთვის, რომ ის ჩვენს ეპოქაში ცხოვრობდა და ასეთი მდიდარი მემკვიდრეობა დაგვიტოვა.
