დედობაზე ბევრს საუბრობენ, ბევრს წერენ და კიდევ უფრო მეტ რჩევას იძლევიან, თუმცა ნინუცა ორჯონიკიძისა და ანა კოშაძის გულახდილი საუბარი კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ დედობა მზა წესებით არ მოდის. ეს არის მდგომარეობა, სადაც ქალი ყოველდღე თავიდან სწავლობს საკუთარ შვილს, საკუთარ შიშებს და იმ პასუხისმგებლობას, რომელიც ერთდროულად ყველაზე დიდი ბედნიერებაცაა და ყველაზე დიდი შინაგანი გამოცდაც. მათ საუბარში არ იყო იდეალური დედობის ხელოვნური სურათი — პირიქით, იყო ძალიან ადამიანური განცდა, რომ დედა ხშირად საკუთარ თავს ეკითხება: საკმარისად კარგი ვარ თუ არა?
ნინუცა ორჯონიკიძისთვის დედობა მუდმივი ძიებაა. მან აღიარა, რომ მიუხედავად წაკითხული წიგნებისა და მოსმენილი რჩევებისა, ყველაზე სანდო გზამკვლევად მაინც საკუთარი ინტუიცია იქცა. მისი თქმით, შვილის დაბადება უდიდესი ბედნიერება იყო, თუმცა ამ დღიდან დაიწყო მუდმივი ფიქრი — მისცა თუ არა საკმარისი სითბო, სწორად აუხსნა თუ არა თავისი ქცევა, გაიგო თუ არა ბავშვმა მისი სიყვარული. ნინუცასთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი შვილთან გულწრფელობაა: არ დამალოს, რატომ არის დაღლილი, რატომ მუშაობს ბევრს ან რატომ ვერ უთმობს ზოგჯერ იმ დროს, რასაც თავადაც ისურვებდა.
განსაკუთრებით ემოციურია მისი დამოკიდებულება შვილის შინაგანი თავისუფლების მიმართ. ნინუცა ამბობს, რომ თავად ისეთ გარემოში გაიზარდა, სადაც ხშირად სხვები წყვეტდნენ, როგორი უნდა ყოფილიყო და რა როლი უნდა ეთამაშა. ამიტომ ახლა ყველაზე მეტად უნდა, შვილს ის მისცეს, რაც თვითონ აკლდა — საკუთარი აზრის გამოთქმის სიმამაცე, სილაღე და თავისუფლება. მისთვის დიდი შვებაა, როცა ხედავს, რომ ბავშვს შეუძლია საკუთარი პოზიციის დაცვა და სამყაროსთან თამამად საუბარი.
ანა კოშაძის გამოცდილება სხვა ეტაპზეა, რადგან მისი შვილები უკვე გაიზარდნენ. ის ამბობს, რომ ურთიერთობა უფრო მეგობრული გახდა, თუმცა მაინც მიაჩნია, რომ მშობელმა მთლიანად მეგობრის როლი არ უნდა ჩაანაცვლოს. ანასთვის მთავარი გულწრფელი, მარტივი და ღია ურთიერთობაა, სადაც შვილებმა იციან: შეცდომის, დაბნეულობის ან რთული გადაწყვეტილების დროს დედა მაინც მათ გვერდით იქნება. ის არ მალავს, რომ წლების განმავლობაში საკუთარ თავთან ბევრი კითხვა ჰქონდა — რამე ხომ არ ატკინა, რამე ხომ არ დააკლო, ხომ არ გადასცა შვილებს ის ტკივილები, რაც თავად ჰქონდა მიღებული.
ანა ასევე საუბრობს იმაზე, რომ შვილებთან რთულ თემებსაც განიხილავს — დაოჯახებას, თავისუფლებას, გამოცდილების მიღებას და საკუთარ გზაზე დამოუკიდებლად გადაწყვეტილების მიღებას. მისი უფროსი შვილი, მაშო, გერმანიაში სასწავლებლად მიდის, რაც ანასთვის დიდი სიხარულიც არის და ახალი ეტაპიც. ის აცნობიერებს, რომ საზღვარგარეთ ცხოვრება ყველასთვის ერთნაირად მარტივი არ არის, ამიტომ შვილებს არჩევანის თავისუფლებას უტოვებს. სწორედ ამ გულწრფელობაში ჩანს მათი დედობის მთავარი ხაზი — კონტროლის ნაცვლად მხარდაჭერა, იდეალური წესების ნაცვლად ნდობა და სიყვარულის მუდმივი შეხსენება.
