ქართველი ტელეწამყვანი მაია ასათიანი, რომელიც წლებია საზოგადოების ყურადღების ცენტრშია, ამჯერად კიდევ ერთხელ საუბრობს იმ უმძიმეს ტრაგედიაზე, რომელმაც მისი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. მისი ქალიშვილის, ნუცას გარდაცვალება იყო დარტყმა, რომლის შემდეგაც ფეხზე დადგომა და ცხოვრების გაგრძელება თითქმის შეუძლებელი ჩანდა. მაია ასათიანი საკუთარ ემოციებზე საუბრისას იხსენებს იმ საბედისწერო წუთებს, როდესაც საფრანგეთში მყოფ მის ყოფილ მეუღლეს, ირაკლი მოწონელიძეს (ნიკას), ექიმებმა უმძიმესი სიტყვები უთხრეს. “ნიკასთვის უთქვამთ – she is dying… ამის გადატანა ისე, რომ ჯანსაღი ფსიქიკა შეინარჩუნო, ძალიან ძნელია”, – ამბობს ტელეწამყვანი. ეს ფრაზა, რომელიც ნებისმიერი მშობლისთვის სასიკვდილო განაჩენივით ჟღერს, გახდა იმ ჯოჯოხეთის დასაწყისი, რომლის გავლაც ოჯახს მოუხდა. მაია აღნიშნავს, რომ იმ მომენტში, როდესაც ადამიანს ეუბნებიან, რომ მისი შვილი კვდება, სამყარო ჩერდება და იწყება ბრძოლა არა მხოლოდ სიცოცხლისთვის, არამედ საკუთარი გონების გადასარჩენად. მისი თქმით, ამ ტკივილის გაძლება და შემდეგ წლების განმავლობაში ფსიქიკური ჯანმრთელობის შენარჩუნება არის წარმოუდგენელი შრომა, რომელიც საზოგადოების თვალისთვის ხშირად შეუმჩნეველი რჩება.
ტელეწამყვანი ხაზს უსვამს იმ ფაქტს, რომ ტრაგედიის დროს ადამიანები ხშირად ვერ აცნობიერებენ, რამდენად მყიფეა ადამიანის ფსიქიკა. მაიასთვის ეს პერიოდი იყო არა მხოლოდ გლოვა, არამედ გადარჩენის მცდელობა. ის ღიად საუბრობს იმაზე, თუ რამდენად რთულია გააგრძელო მუშაობა, ეკრანზე გამოჩენა და ღიმილი მაშინ, როდესაც შინაგანად სრულიად განადგურებული ხარ. მაია ასათიანის ეს აღიარება კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ეკრანის მიღმა ცნობილი ადამიანებიც ჩვეულებრივი მშობლები არიან, რომლებიც იგივე ტკივილს განიცდიან, რასაც ნებისმიერი სხვა. ტელეწამყვანის თქმით, ის, რაც ნიკამ საფრანგეთის კლინიკაში მოისმინა, იყო წამი, რომელმაც ყველაფერი დაამსხვრია. “She is dying” – ეს სიტყვები სამუდამოდ ჩაიბეჭდა მათ მეხსიერებაში და გახდა ყველაზე დიდი ტვირთი, რომლის ტარებაც მათ ცხოვრების ბოლომდე მოუწევთ.
მაია ასათიანი ასევე ეხება საზოგადოების მხრიდან მხარდაჭერისა და, ზოგჯერ, უადგილო კრიტიკის თემას. ის ამბობს, რომ ადამიანებს ხშირად უჭირთ სხვისი ტკივილის გაგება და ხშირად სთხოვენ მათგან იმაზე მეტს, ვიდრე ადამიანურ შესაძლებლობებშია. მისი გულწრფელობა ბევრისთვის შთაგონების წყარო გახდა, ვინც მსგავსი ტრაგედია გადაიტანა. მაია საკუთარი მაგალითით აჩვენებს, რომ ტკივილზე საუბარი აუცილებელია და რომ ფსიქიკური მდგრადობისთვის ბრძოლა სირცხვილი არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ წლები გავიდა, მაიასთვის ეს თემა კვლავ მტკივნეულია და ყოველი მოგონება იმ საბედისწერო დღეებზე დიდ ემოციურ ძალისხმევას მოითხოვს. საბოლოო ჯამში, მაია ასათიანის ეს ინტერვიუ არის ამბავი დიდ სიყვარულზე, გამოუსწორებელ დანაკარგზე და იმ წარმოუდგენელ ძალაზე, რომელიც მშობელს სჭირდება, რათა ასეთი დარტყმის შემდეგ ფსიქიკური ჯანმრთელობა შეინარჩუნოს და ცხოვრება გააგრძელოს.
