ბოლო პერიოდში ანუკი არეშიძემ საზოგადოებასთან ძალიან პირადი და გულწრფელი გზავნილი გააზიარა, რომელმაც ბევრ ადამიანს დააფიქრა და ემოციურად შეეხო. მის წერილში იგრძნობა გადატანილი გამოცდილება, შინაგანი ბრძოლა, შრომა და სულიერი ზრდა, რომელიც მას ცხოვრების განმავლობაში დაუგროვდა.
ანუკი წერს, რომ ბოლო წლებში ბევრს მოგზაურობდა, სხვადასხვა კულტურას გაეცნო და თითოეულმა გზამ რაღაც ახალი ასწავლა. ეს მოგზაურობები მისთვის მხოლოდ ფიზიკური გადაადგილება არ ყოფილა — ისინი შინაგანი ძიების ნაწილად იქცა, სადაც საკუთარ თავთან მარტო რჩებოდა, ფიქრობდა, აანალიზებდა და იზრდებოდა.
მისი თქმით, მუშაობდა ისე, როგორც არასდროს მანამდე. შრომა მისთვის მხოლოდ პროფესიული ვალდებულება არ ყოფილა, არამედ საკუთარი თავის დამტკიცების, გამძლეობისა და პასუხისმგებლობის გამოცდა. ხშირად ეს გზა რთული იყო, ემოციურად დამღლელი, მაგრამ სწორედ ამ სირთულეებმა ასწავლა, რამდენად ძლიერი შეიძლება იყოს ადამიანი მაშინ, როცა არ ნებდება.
წერილში განსაკუთრებული ადგილი უკავია მადლიერებას. ანუკი გულწრფელად აღნიშნავს, რომ მადლიერია ღმერთის — ყველაფრისთვის, რაც ჰქონდა და რაც არ ჰქონდა, ყველაფრისთვის, რაც მიიღო და რაც დაკარგა. მისი სიტყვებით, სწორედ რწმენამ და მადლიერებამ მისცა ძალა, მძიმე მომენტები გადაელახა და საკუთარ თავში სიმშვიდე ეპოვა.
ეს წერილი არ არის მხოლოდ წარმატების ისტორია. ეს არის აღიარება შეცდომების, ტკივილის, შიშებისა და იმ გზის, რომელიც ადამიანმა უნდა გაიაროს, რომ საკუთარ თავს თვალებში შეხედოს. ანუკის გზავნილი ბევრისთვის შეიძლება გახდეს შთაგონება — შეხსენება, რომ ცხოვრება მხოლოდ ლამაზი მომენტებისგან არ შედგება, მაგრამ ყოველი ეტაპი გვასწავლის რაღაც მნიშვნელოვანს.
მის ემოციებში იგრძნობა სიმწიფე, შინაგანი ბალანსი და იმედიც. ანუკი არ ცდილობს იდეალური სურათის შექმნას — პირიქით, ის გვიზიარებს რეალურ განცდებს, რაც ამ წერილს კიდევ უფრო გულწრფელსა და ადამიანურს ხდის.
