2008 წელი ქართულ პოპკულტურაში განსაკუთრებულ ნიშნად დარჩა — მაშინ, როცა ევროპის ბავშვებმა და ჟიურიმ საქართველოს ჯგუფ „ბზიკებს“ დაუმსახურებლად არა, არამედ ზუსტად დამსახურებული პირველი ადგილი მიანიჭეს. მათი ენერგიული, თამამი და აბსოლუტურად უნიკალური სცენური გამოსვლა მაშინვე იქცა ქვეყნის სიამაყედ და მსოფლიო მედიის ცენტრში მოხვდა. თუმცა, მას შემდეგ თითქმის ორი ათწლეული გავიდა. როგორ შეიცვალა ბავშვები, რომლებმაც ქვეყანა ერთ დღეს გააღვიძეს საერთაშორისო აღიარებით? ვინ არიან ისინი დღეს და როგორი გახდა მათი ცხოვრება მოპოვებული პოპულარობის შემდეგ?
„ბზიკების“ წევრები — გუჩა, თაზო, ნიკა და ირინა — იმ დროისთვის სკოლადამთავრებლებიც კი არ იყვნენ. ყველაფერი ზღაპარს ჰგავდა: ხალხმრავალი დახვედრები, ტელეეთერებში ხშირი გამოჩენები, მისალოცი ზარები მთელი მსოფლიოდან და სამომავლო კარიერული გეგმები, რომლითაც ქვეყანა აღფრთოვანებული იყო. მაგრამ, როგორც ხშირად ხდება, ბავშვური წარმატება არ არის ცხოვრების საბოლოო გარანტია — იმედი, მოლოდინები და რეალობა ხშირად განსხვავებულ გზებზე მიდიან.
დღეს უკვე მოზრდილი „ბზიკები“ სრულიად განსხვავებულ გზებზე დგანან. მუსიკას ზოგიერთი მათგანი კვლავ არ შორდება — მიუხედავად იმისა, რომ აქტიურ სცენაზე არ ჩანან, ისინი მუსიკალურ განათლებას აგრძელებენ, ქმნიან საკუთარ პროექტებს და ჩუმად მუშაობენ მომავლის გეგმებზე. სხვები კი სრულიად სხვა პროფესიებს მიენდნენ — დიზაინი, ტექნოლოგიები, მენეჯმენტი და სოციალური მედიის სფეროები მათთვის ბუნებრივად იქცა საინტერესო მიმართულებად.
მათი ცხოვრება არც ისე სკანდალური ან ხმაურიანია, როგორც შეიძლება ემსახურებოდა ბავშვობის დროინდელი ვარსკვლავური სტატუსი. პირიქით — ისინი უფრო მშვიდ და მიწიერ ცხოვრებას მიუბრუნდნენ: სწავლა, კარიერა, ოჯახი, მეგობრები და პირადი განვითარება მათთვის ბევრად მნიშვნელოვანი გახდა, ვიდრე ხმაურიანი ფანები და კამერების სინათლე. თუმცა ერთადერთი, რაც არ შეცვლილა, არის ხალხის სიყვარული და საზოგადოების თბილი დამოკიდებულება — „ბზიკები“ დღესაც რჩებიან საქართველოს მუსიკალური ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე ემოციურ სიმბოლოდ.
მიუხედავად იმისა, რომ მათი გზები ერთმანეთს დაშორდა, ერთ რამეში ყველანი თანხმდებიან — საბავშვო ევროვიზიის გამარჯვებამ მათ ცხოვრება მთლიანად შეცვალა. ეს იყო გამოცდილება, რომელმაც პოლიტიკური დაძაბულობის ფონზეც კი გააერთიანა ქვეყანა და მსოფლიოს აჩვენა, რომ პატარა საქართველო დიდ სცენაზე დიდ გამარჯვებებსაც ახერხებს.
დღეს ისინი უკვე ზრდასრული ადამიანები არიან, საკუთარი ინტერესებითა და გეგმებით, მაგრამ „ბზიკებად“ მათ მუდამ დავიმახსოვრებთ — თვითონ კი ამ მოგონებას პატივს სცემენ, ინახავენ და იღიმიან, როცა იმ ისტორიულ საღამოს იხსენებენ.
მკითხველისთვის მნიშვნელოვანია ისიც, რომ მიუხედავად ჩუმი ცხოვრების, „ბზიკები“ კვლავ რჩებიან ახალგაზრდებისთვის შთაგონების წყაროდ — მაგალითად იმისა, რომ ბავშვური ოცნება შეიძლება მართლაც რეალურ წარმატებად იქცეს, მაგრამ ის ყოველთვის უნდა ასწორებდეს ზრდასრულ ცხოვრებასთან და პიროვნულ განვითარებასთან.
