არსებობს ადგილები, რომელთა შესახებაც ადამიანები ჩუმად საუბრობენ — თითქოს ეშინიათ, ხმამაღლა რომ თქვან, ჯადოსნური ძალა არ დაკარგოსო. ერთ-ერთი ასეთი ადგილია ტაძარი სტამბოლში, რომელსაც მრავალი ადამიანის რწმენით განსაკუთრებული ძალა აქვს. სწორედ ამ ტაძარს უკავშირდება სალომე გოგიაშვილის ისტორია, რომელმაც სოციალურ სივრცეში დიდი ინტერესი, კამათი და ემოციური რეაქციები გამოიწვია.
სალომე საკუთარ ამბავს გულწრფელად და დაუფარავად ჰყვება. მისი თქმით, ტაძარში ჩასვლისას რვა სურვილი ჩაიფიქრა — სხვადასხვა გზით, სხვადასხვა ცხოვრებისეულ საკითხებზე. რაც ყველაზე მეტად აოცებს, ის არის, რომ ამ რვა სურვილიდან შვიდი უკვე ასრულდა. თავად სალომე ამბობს, რომ ეს ამბავი არც რეკლამაა და არც სურვილი, ვინმე რამეში დაარწმუნოს — უბრალოდ, პირადი გამოცდილებაა, რომელიც გულგრილს ვერავის ტოვებს.
ტაძარი, რომელზეც საუბარია, სტამბოლში მდებარეობს და წლების განმავლობაში უამრავ ლეგენდასა და ისტორიას აერთიანებს. აქ ადამიანები მოდიან სხვადასხვა ქვეყნიდან — ზოგი ჯანმრთელობისთვის ლოცულობს, ზოგი სიყვარულისთვის, ზოგი ფინანსური პრობლემების გადაჭრას ითხოვს, ზოგიც უბრალოდ შინაგან სიმშვიდეს ეძებს. სალომეს თქმით, ტაძარში განსაკუთრებული ენერგია იგრძნობა — ისეთი, რომელსაც სიტყვებით ვერ აღწერ, მაგრამ ადგილზე ყოფნისას აუცილებლად შეამჩნევ.
მისი მონაყოლიდან ირკვევა, რომ სურვილების ჩაფიქრება უბრალო ფორმალობა არ არის. მნიშვნელოვანია განწყობა, გულწრფელობა და ის მდგომარეობა, რომელიც ადამიანს იმ მომენტში აქვს. სალომე ხაზს უსვამს, რომ ტაძარში ყოფნისას თითქოს დრო ჩერდება და ადამიანი საკუთარ თავს უფრო მკაფიოდ უსმენს.
რა სურვილები აუხდა? ამაზე დეტალურად საუბარი სალომესთვის ადვილი არ არის. ნაწილი ძალიან პირადულია, ნაწილი — ემოციურად მძიმე გზის შედეგი. თუმცა მან აღნიშნა, რომ ასრულებული სურვილები მის ცხოვრებას რადიკალურად შეეხო — შეცვალა ყოველდღიურობა, დამოკიდებულებები და საკუთარი თავის მიმართ დამოკიდებულებაც კი.
რა თქმა უნდა, ამ ისტორიამ სკეპტიკოსების აზრიც გაააქტიურა. ნაწილი ამბობს, რომ ეს უბრალო დამთხვევაა, ნაწილი კი — რომ რწმენის ძალა ისეთივე ძლიერია, როგორც თავად ადამიანები. სალომე ამ საკითხზე მშვიდად პასუხობს: ყველას თავისი გზა და თავისი რწმენა აქვს, მისი მიზანი კი მხოლოდ იმ გამოცდილების გაზიარებაა, რაც თავად მიიღო.
ერთი შეუსრულებელი სურვილი მაინც რჩება — და სწორედ ეს ქმნის ამბის ყველაზე დიდ ინტერესს. რატომ არ შესრულდა ის? იყო ეს დროის საკითხი, თუ სხვა მიზეზი არსებობს? სალომე ამბობს, რომ პასუხი ჯერ არ იცის, მაგრამ დარწმუნებულია: თუ ის სურვილიც უნდა ახდეს, ეს მაშინ მოხდება, როცა ამისთვის მზად იქნება.
სტამბოლის ტაძრის ამბავი კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რამდენად ძლიერია ადამიანის რწმენა, მოლოდინი და სურვილი. ზოგისთვის ეს უბრალოდ ლეგენდაა, ზოგისთვის — რეალური გამოცდილება, რომელიც ცხოვრებას ცვლის. ერთია ნათელი: სალომე გოგიაშვილის ამბავი გულგრილს იშვიათად ტოვებს და კითხვის ნიშანს თითოეულ ჩვენგანში აჩენს — იქნებ მართლაც არსებობს ასეთი ადგილი?
