ანა კორძაია‑სამადაშვილი თავის გამორჩეულ ფრაზაში ამბობს:
„ბავშვობა მაშინ მთავრდება, როცა აღმოაჩენ, რომ ყველას არ უყვარხარ თავდავიწყებით“
ეს თხრობის წვერალურობის ემოციური განცხადებაა, რომელიც პირდაპირ მიუთითებს იმ მიღწევაზე, რომელსაც ბევრი ადამიანი გამხდარას ვერ აღიქვამს: მივხვდეთ, რომ სიყვარული არ არის უნაყოფო და შეუზღუდავი — და რომ ყველას მისი პიროვნული, თავადმყოფური სიყვარული არ შეუძლია.
ანა კორძაია‑სამადაშვილი (დ. 26 თებერვალი, 1968, თბილისი) ქართველი პოსტმოდერნისტი მწერალი და ჟურნალისტია, რომელიც დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1989 წელს და შემდეგ ლექტორი გახდა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. მისი პირველი ლიტერატურული ნაბიჯები 2002 წელს უკავშირდება კრებულს „ბერიკაობა“, მას შემდეგ გამოუშვა მრავალი რომანი და მოთხრობა, რომელთაც ფართო აღიარება ჰპოვეს როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ.
ინტერვიუში ანა გულუხვად იხსნიდა: მას უყვარს ნივთები არა მათი სიძველის გამო, არამედ — მათზე დაკBOUNDებული ამბები. ტელევიზიით ან დისკუსიებით მისი მოყოლილი ისტორიებიც ისე უნაყოფობს, რომ მკითხველი ბადებს საკუთარ განცდებსა და მოგონებებს.
ეს ფრაზა განსაკუთრებით გულისხმობს, რომ ბავშვობის უდარდელი და თავდაყირა სიყვარული ხშირ შემთხვევაში ილუზორულია და რეალობა — ზრდისა და სოციალური დამოკიდებულებების გაცნობიერება იწყება სწორედ მაშინ, როცა ვიგებთ, რომ ყველას ჩვენი უპირველესი სიყვარული არ შეუძლია. ეს საქმიანი და მგრძნობიარე პოსტი არის მოწოდება, სიღრმემდე გაიაზრონ ურთიერთობების დინამიკა და გაგებით, თანაგრძნობით მიუდგნენ სხვებს.
