ქართულ შოუბიზნესში მეგობრობის ბევრი ისტორია არსებობს, თუმცა ირინა ონაშვილისა და ვიკა ბუკიას ურთიერთობა განსაკუთრებულად თბილი და ხანგრძლივია. მათი მეგობრობა უკვე 40 წელზე მეტს ითვლის და სწორედ ეს დრო აძლევს მათ უფლებას, ერთმანეთზე ისეთი დეტალები გაიხსენონ, რომლებიც საზოგადოებისთვის აქამდე თითქმის უცნობი იყო. ბავშვობის წლები, სკოლის პერიოდი, პირველი ცვლილებები, მოდელობისკენ გადადგმული ნაბიჯები და ის ემოციური მომენტები, რომლებიც ირინას ცხოვრებაში გარდამტეხად იქცა — ყველაფერი თითქოს ერთი დიდი ისტორიის ნაწილად იკვრება.
ვიკა ბუკიას მოგონებებიდან ირკვევა, რომ ირინა ბავშვობაში ძალიან ცელქი და მოძრავი ყოფილა. ის არ ყოფილა ის მშვიდი, დახვეწილი და კდემამოსილი ქალი, როგორსაც საზოგადოება მოგვიანებით სცნობდა. თუმცა გარდატეხის ასაკში ყველაფერი შეიცვალა — ირინა უფრო სერიოზული, თავშეკავებული და მოკრძალებული გახდა. მეგობრისთვის ეს ცვლილება იმდენად თვალშისაცემი ყოფილა, რომ დღემდე ახსოვს, როგორ გაოცდნენ გარშემომყოფები. თითქოს ერთი ეტაპი დასრულდა და მის ადგილას სრულიად ახალი, უფრო ჩამოყალიბებული ირინა გამოჩნდა.
განსაკუთრებული მომენტი იყო ის პერიოდი, როდესაც სკოლაში სააგენტოს წარმომადგენლები მივიდნენ და ირინა მაშინვე შეამჩნიეს. ვიკა იხსენებს, რომ ირინას გარეგნობა მართლაც გამორჩეული იყო, თუმცა პირველი პროფესიონალური მაკიაჟის და შეცვლილი იმიჯის შემდეგ ის თითქოს სხვანაირად დაინახეს. მეგობრების თვალწინ ჩვეულებრივი სკოლის გოგონა ნელ-ნელა იქცა ადამიანად, რომელსაც წინ დიდი სცენა, სილამაზის კონკურსები და საზოგადოების ყურადღება ელოდა.
ყველაზე ემოციური ეპიზოდები ირინას „მის საქართველოს“ კონკურსს უკავშირდება. იმ პერიოდში ეს კონკურსი ქვეყნისთვის დიდი მოვლენა იყო და ირინას მეგობრები მის გამო განსაკუთრებულად ნერვიულობდნენ. ვიკა ბუკიას თქმით, ირინა არ იყო ხმაურიანი და ზედმეტად აქტიური ადამიანი — პირიქით, ის მშვიდი, ნაზი და მოკრძალებული იყო. სწორედ ამიტომ, ბევრს ეჩვენებოდა, რომ კონკურსის ენერგიულ გარემოში მას საკუთარი ხასიათის გამო გაუჭირდებოდა. თუმცა გარეგნულად ის იმდენად გამორჩეული იყო, რომ მეგობრებს სჯეროდათ — ირინა ნამდვილად იმსახურებდა ყურადღებას.
შემდეგ იყო „მის მსოფლიო“ და ის სცენა, რომელიც ვიკას მეხსიერებაში დღემდე მკაფიოდ დარჩა. მისი თქმით, ირინა ცხოვრებაში კდემამოსილი, მშვიდი და დახვეწილი ქალი იყო, მაგრამ სცენაზე სრულიად სხვა შთაბეჭდილებას ტოვებდა. განსაკუთრებით დიდი რეაქცია გამოიწვია კაბამ, რომელიც ირინას გამოსვლის დროს ეცვა. მეგობრები ერთად უყურებდნენ მის გამოსვლას და გაოცებულები იყვნენ, რადგან ეს იმიჯი ირინას ბუნებრივ ხასიათს თითქოს საერთოდ არ ჰგავდა. სწორედ ამ კონტრასტმა გახადა ის მომენტი დაუვიწყარი — ერთი მხრივ, რეალური ირინა, მოკრძალებული და ნაზი, მეორე მხრივ კი სცენაზე გამოჩენილი ძლიერი, თვალშისაცემი და განსხვავებული ქალი.
ამ ისტორიაში ყველაზე საინტერესო მხოლოდ სილამაზის კონკურსები ან სცენური გამოსვლები არ არის. მთავარი ის ადამიანური მხარეა, რომელიც მეგობრობის მიღმა ჩანს. ვიკა ბუკიას მოგონებები ირინა ონაშვილს არა როგორც მხოლოდ ცნობილ სახეს, არამედ როგორც ბავშვობის მეგობარს, ჩვეულებრივ გოგონას და შემდეგ უკვე საზოგადოების თვალწინ გაზრდილ ქალს გვაჩვენებს. ეს არის ისტორია იმაზე, როგორ იცვლება ადამიანი წლების განმავლობაში, როგორ რჩება მეგობრობა უცვლელი და როგორ ინახავს წარსული ისეთ დეტალებს, რომლებიც დღეს კიდევ უფრო ძვირფასი ხდება.
ირინა ონაშვილის წარსულის ეს ფრაგმენტები მკითხველს კიდევ ერთხელ ახსენებს, რომ ცნობილი ადამიანების უკან ხშირად ძალიან პირადი, გულწრფელი და ემოციური ამბები დგას. სცენაზე შეიძლება სრულიად სხვა სახე გამოჩნდეს, კამერის წინ კი — კიდევ სხვა იმიჯი, მაგრამ ბავშვობის მეგობრის მეხსიერებაში ადამიანი ყველაზე ნამდვილი ფორმით რჩება. სწორედ ამიტომ, ვიკა ბუკიას მონათხრობი არა მხოლოდ ირინას კარიერის ერთ ეპიზოდს, არამედ 40-წლიანი მეგობრობის სითბოსაც აცოცხლებს.
