დღეს ოჯახი, მოდა და საზოგადოება ერთდროულად გლოვობს – ცნობილი ბიზნესმენი და პროდიუსერი ლაშა ბასლანძე მოულოდნელად 40 წლის ასაკში წავიდა. მისი გარდაცვალების შემდეგ მძიმე და გულაღმა დრო დაიწყო ოჯახისთვის, მათ შორის მოსიყვარულე მეუღლისთვის, მომღერალი სალომე ბაკურაძე-სთვის და ორ შვილისთვის.
სალომე სოციალურ ქსელში დაქორწინებიდან თვეების შემდეგ გაუზიარა ფოტოსურათი ლაშასთან ერთად და პოსტის სათაურად დაწერა: „ახლა სად ხარ, ლაშიკო?“ ამ პოსტით მან გამოხატა არა მხოლოდ პირადი ტკივილი, არამედ ის უზარმაზარი კარგმორიელი, რაც იცოდა, რომ დარჩა მის’absence–ში.
მძიმე წუთებში კი განსაკუთრებული რწმენა მოეძებნა უფროსმა ქალიშვილმა – ელენე ბასლანძე–მ პოსტი მიუძღვნა მამას. აღნიშნა: „ასეთი ზურგი იყო ყველასთვის, ვისაც შეიყვარებდა…“ – ეს სიტყვები ნათლად აჩვენებენ იმას, თუ რამდენად დიდი ფსიქოლოგიური და ემოციური მხარდაჭერა არსობდა ლაშას მიერ მათთვის.
ელენე მოყვა მათ მოგზაურობას იტალიაში, მეგობრებთან უცნაური საღამოებიდან, ოჯახურ ჩვევებზე და იმნელ პერიოდზე როდესაც „ჩვენ ერთმანეთის აზრს პატივს ვცემდით“ – როგორც სილაღეს და იუმორს თავის ოჯახში.
მიმდინარე პერიოდს ემოციური გამოხატულებები სჭარბობს — მეგობრები, ნაცნობები და უცნობებიც ერთდროულად მიწერეს ოჯახის წევრებს, საზოგადოებაც ამ ოჯახის ტკივილზე არ ჩერდება. როგორც ცნობილია, სამოქალაქო პანაშვიდი გაიმართა საბურთალოს ამაღლების ეკლესიაში.
ქალაქში დარჩა საკმარისი უკურნებელი სიცარიელე – არამხოლოდ ერთი ოჯახის წევრისაგან, არამედ მთელი სოციალური წრიდან, ვისაც ლაშა ბასლანძე სითბოთი, მზრუნველობით და პოზიტიური მოტივაციით იქცეოდა. ოჯახისთვის გააგრძელა ცხოვრება — სალომესა და შვილებისათვის ქმნის ახალ რეალობას.
ნათელია, რომ ცხოვრება არ იწურება მხოლოდ იქით ტკივილით, სადაც დატოვა footprints ერთი ადამიანი – მას შემდეგ, რაც ასეთ რგოლს ირგებდა სხვებისთვის – დარჩა მისი მაგალითად და მისმა სიტყვებმა, „ასეთი ზურგი იყო ყველასთვის, ვისაც შეიყვარებდა…“, მრავალი ადამიანის გულში.
ჩვენთან ერთად დამდეგმა დღეებშიც დაიწვებიან შეხსენებები, ოჯახური ფოტოები და ცრემლები შრესვლისა – მაგრამ ამ განცდების სათავე ერთია: სიყვარულით დატვირთული ცხოვრება, სრულყოფილი ურთიერთობები და სწრაფად რადიკალურად შეცვლილი რეალობა.
სამწუხაროდ, სამშობლო აკლია, საყვარელი ადამიანი წავიდა — მაგრამ ჩავრჩით იმით, რაც მან დაგვიტოვა: სითბო, მეგობრობაც და ადამიანი იყო ისეთი, ვისაც შეეძლო “ზურგი” შეექმნა სხვებისთვის.
