მაკა ჩიჩუას ცხოვრება თითქოს მართლაც იმ სცენარს ჰგავს, რომლის დაწერასაც წინასწარ ვერავინ გაბედავდა. ყველაფერი მშვიდად, ბუნებრივად და თითქოს შემთხვევით დაიწყო — ბავშვების მეგობრობით, მეზობლობით, უბრალო ურთიერთობით, რომელიც ნელ-ნელა იმ დიდ ისტორიად გადაიქცა, რომელმაც ორი ოჯახი ერთმანეთთან დააკავშირა. დღეს, წლების შემდეგ, მაკა ამ გზას განსაკუთრებული სიმშვიდით იხსენებს და ღიად საუბრობს იმაზე, როგორ შეიცვალა მისი ცხოვრება სიყვარულის, დედობისა და ოჯახის გამო.
მისი და გიორგი მარგველაშვილის ურთიერთობის დასაწყისი მთაწმინდას უკავშირდება. მაკას დედა გიორგის მეზობლად ცხოვრობდა, სწორედ იქ დამეგობრდნენ მათი შვილები — მაშო და ანა. გოგონები იმდენად ახლოს იყვნენ ერთმანეთთან, რომ მათი მეგობრობა უკვე უფროსების ურთიერთობაზეც აისახა. თავდაპირველად ეს მხოლოდ ბავშვების კავშირი იყო, მაგრამ დროთა განმავლობაში საერთო შეხვედრები, საუბრები და ერთ სივრცეში ყოფნა სულ სხვა მიმართულებით წავიდა. მაკა თავადაც აღიარებს, რომ თავიდან მოვლენების ასე განვითარებას ვერავინ წარმოიდგენდა.
განსაკუთრებული როლი ამ ისტორიაში დუშეთს ჰქონდა. ბავშვების სურვილმა, რომ ერთად მეტი დრო გაეტარებინათ, უფროსებიც ერთ გზაზე დააყენა. მერე კი ყველაფერი ისე განვითარდა, როგორც თავად მაკა ამბობს — თითქმის ჰოლივუდური სცენარივით. ძველი ცხოვრება უკან დარჩა, ახალი ურთიერთობა კი არა მხოლოდ ორი ადამიანის, არამედ ორი ოჯახის ამბად იქცა. შვილები ბედნიერები იყვნენ იმით, რომ მათი მეგობრობა მშობლების სიყვარულშიც გაგრძელდა, ხოლო მაკასა და გიორგის წინ სრულიად ახალი ეტაპი გაიხსნა.
წლები გავიდა, ბავშვები გაიზარდნენ და ყველას თავისი გზა გაუჩნდა. მაკა ამ ცვლილებას სევდის გარეშე იღებს. მისთვის ბუნებრივია, რომ შვილები დამოუკიდებლები ხდებიან, საკუთარი ინტერესები უჩნდებათ და ოჯახური სივრცეც ნელ-ნელა იცვლება. ის ამბობს, რომ დღეს ყველა თავის სამყაროშია — გიორგი თავისი რიტმით ცხოვრობს, ბავშვები თავიანთ გზებს მიჰყვებიან, თავად კი ცდილობს საკუთარი სივრცე და შინაგანი წონასწორობა შეინარჩუნოს. თუმცა ამის გაკეთება მარტივი არ არის, როცა ყოველდღიურობა თითქმის მთლიანად ოჯახურ პასუხისმგებლობებს მიაქვს.
მაკა გულწრფელად საუბრობს იმ დაღლილობაზეც, რომელიც წლების განმავლობაში დაგროვდა. ადრე ოჯახში დამხმარეები და ძიძები იყვნენ, ახლა კი საოჯახო ტვირთის დიდი ნაწილი მასზე მოდის. ამის გამო დროებით გვერდზე გადადო ის, რაც მისთვის ყოველთვის მნიშვნელოვანი იყო — ხატვა და შემოქმედებითი ცხოვრება. მიუხედავად ამისა, ის ამ პერიოდს საბოლოოდ არ აღიქვამს. სჯერა, რომ ბავშვები იზრდებიან, ცხოვრება იცვლება და irgendwann ისევ მოვა დრო, როცა საკუთარ საქმესა და შინაგან ინტერესებს უფრო მეტ ადგილს დაუთმობს.
მისი აღსარების ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი ნაწილი დედობის ორ განსხვავებულ ასაკს ეხება. პირველი შვილი მაკას 20 წლის ასაკში შეეძინა, მეორე კი — 42 წლისას. მისი თქმით, ახალგაზრდობაში დედობას მეტი ენერგია ახლავს, თუმცა ამ დროს ადამიანს ბევრი სხვა ინტერესი, ცნობისმოყვარეობა და საკუთარი თავის ძიებაც აქვს. სწორედ ამიტომ, ახალგაზრდა ასაკში ბავშვისთვის სრულად მიძღვნა შეიძლება შინაგანად რთული იყოს. სხვა რეალობაა, როცა დედა უფრო მოწიფულ ასაკში ხდები — მეტი გამოცდილება გაქვს, უფრო მყარად დგახარ, მაგრამ ენერგია უკვე სხვანაირად ნაწილდება.
მაკა არ მალავს, რომ დედობა ნებისმიერ ასაკში მთლიან მობილიზებას მოითხოვს. შვილი ნიშნავს დროს, ენერგიას, ყურადღებას და მუდმივ მზადყოფნას. თუმცა დღეს ის ფიქრობს, რომ შესაძლოა საკუთარ თავზე ზედმეტად უარი თქვა და მთელი ცხოვრება ბავშვების გარშემო ააგო. ეს აღიარება განსაკუთრებით გულწრფელია, რადგან მასში ჩანს არა სინანული, არამედ მცდელობა, იპოვოს ბალანსი დედობასა და საკუთარ არსებობას შორის. მისი სიტყვებიდან იგრძნობა, რომ დედა შეიძლება უსაზღვროდ უყვარდეს შვილები, მაგრამ მაინც სჭირდებოდეს საკუთარი სივრცე, საქმე და სუნთქვა.
მაკა ჩიჩუას ეს ამბავი მხოლოდ სიყვარულის ან დედობის ისტორია არ არის. ეს არის ქალის გზა, რომელმაც სხვადასხვა ასაკში სრულიად განსხვავებულად დაინახა ოჯახი, პასუხისმგებლობა და საკუთარი თავი. მის ცხოვრებაში იყო მოულოდნელი სიყვარული, შვილების ბედნიერი კავშირი, დუშეთში გატარებული წლები, გადაღლა, დანაკლისი და იმედი. და სწორედ ამიტომ მისი აღსარება ასე ახლოს მიდის მკითხველთან — რადგან მასში არაფერია ხელოვნური. ეს არის ისტორია ადამიანზე, რომელმაც ცხოვრება რამდენჯერმე თავიდან დაიწყო და დღესაც ცდილობს, საკუთარ თავთან გულწრფელი დარჩეს.
