ინგა გრიგოლია წლების განმავლობაში ქართული ტელესივრცის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და ემოციური სახეა. მაყურებელი მას იცნობს, როგორც პრინციპულ, უშიშარ და ხშირად ძალიან პირდაპირ ჟურნალისტს, თუმცა კამერების მიღმა დარჩენილ მის ცხოვრებაზე ბევრმა ცოტა რამ იცის. ამჯერად ტელეწამყვანმა საკუთარი წარსულის, ოჯახის, შიშებისა და იმ სინანულის შესახებ ისაუბრა, რომელიც დღემდე თან ახლავს. აღმოჩნდა, რომ გარეგნული სიმტკიცის მიღმა ქალი დგას, რომელმაც არაერთი რთული პერიოდი გაიარა და ახლა ყველაზე მეტად ჩვეულებრივ ადამიანურ ბედნიერებას ეძებს.
გრიგოლიამ გაიხსენა, რომ მანქანის მართვა მისთვის ოდესღაც დასვენებისა და დაძაბული სამუშაო დღის შემდეგ განმუხტვის საუკეთესო საშუალება იყო. ღამის ეთერის დასრულების შემდეგ ხშირად მარტო მიდიოდა ქალაქგარეთ, მუსიკას უსმენდა და ძალებს იკრებდა. ყველაფერი მაშინ შეიცვალა, როდესაც საჭესთან პანიკური შეტევები დაეწყო. ერთ-ერთი ასეთი შემთხვევის დროს მან რამდენიმე წუთით ვეღარ გაიაზრა, სად იმყოფებოდა და დახმარების თხოვნაზეც კი ფიქრობდა. საბოლოოდ, ხუთი წლის წინ მანქანის მართვას თავი დაანება და მოგვიანებით ავტომობილიც საკუთარ შვილს დაუთმო. გადაწყვეტილება მისთვის მტკივნეული აღმოჩნდა, თუმცა მიხვდა, რომ საკუთარი სიმშვიდე უფრო მნიშვნელოვანი იყო.
ტელეწამყვანმა ბავშვობაზეც ისაუბრა. მიუხედავად იმისა, რომ პროფესიით ფილოლოგია, ბავშვობიდან ტელევიზიაში გამოჩენაზე ოცნებობდა. დედის ნივთებს იღებდა, ოთახში წინ და უკან დადიოდა და წარმოიდგენდა, რომ კამერების წინ იდგა. მისი ოჯახი განსაკუთრებული ფინანსური შესაძლებლობებით არ გამოირჩეოდა, თუმცა მშობლები ცდილობდნენ, შვილებისთვის განვითარების ყველა გზა გაეხსნათ. ინგა მუსიკაზე, ბალეტზე, მხატვრულ კითხვასა და სხვადასხვა წრეზე დადიოდა. წლების შემდეგ კი ბავშვობის ის ოცნება, რომელიც თითქოს შორეული და მიუწვდომელი იყო, რეალობად იქცა.
დღეს ინგას ცხოვრების მთავარი სიხარული მისი შვილიშვილი ნინიაა. ტელეწამყვანი აღიარებს, რომ დილას ხშირად პირველი ზარი საკუთარ შვილთან, მარიამთან აქვს და შვილიშვილის ყოველდღიურობის ყველა დეტალით ინტერესდება — რა ჩაიცვა, რა ჭამა, როგორი განწყობა ჰქონდა და როდის წავიდა ბაღში. მისი თქმით, ადრე სახლში მარტო ყოფნა უყვარდა, ახლა კი პირიქით, სულ უფრო მეტად სურს, რომ გარშემო საყვარელი ადამიანები ჰყავდეს. ინგა და მარიამი იმაზეც კი საუბრობენ, ხომ არ დაიწყონ ერთად ცხოვრება, რადგან ოჯახთან სიახლოვე ტელეწამყვანს განსაკუთრებულ სიმშვიდესა და სიხარულს ანიჭებს.
თუმცა ოჯახზე საუბრისას ინგამ ყველაზე მტკივნეული აღიარებაც გააკეთა. ის ნანობს, რომ მარიამის ბავშვობაში მის გვერდით საკმარისი დრო ვერ გაატარა. გოგონას ძირითადად ბებია ზრდიდა, რადგან ინგას კარიერა, მუდმივი ეთერები და ჟურნალისტური საქმიანობა თითქმის მთელ დროს ართმევდა. მარიამი მეცხრე კლასში იყო, როდესაც დედა-შვილმა ერთად ცხოვრება დაიწყო. ახლა, როცა ოჯახის წევრები წარსულის ამბებს იხსენებენ, ინგას ზოგჯერ ეცინება, თუმცა იმავდროულად გული სტკივა, რადგან ბევრი მნიშვნელოვანი მომენტი თავად არ ახსოვს. მისი თქმით, სამუშაო შესაძლოა ახსნა იყოს, მაგრამ ვერასოდეს შეცვლის შვილთან დაკარგულ წლებს.
55 წლის ასაკში ინგა ამბობს, რომ პირველად მოსწონს საკუთარი თავი ისეთი, როგორიც არის. ადრე ხშირად ფიქრობდა, რას იტყოდა საზოგადოება და როგორ შეაფასებდნენ მის გადაწყვეტილებებს სხვები. ახლა კი საკუთარ სურვილებს გაცილებით უკეთ უსმენს და ცხოვრობს ისე, როგორც თავად სურს. ის აღიარებს, რომ ახალგაზრდობაში ფეთქებადი და იმპულსური იყო, პრობლემების დროს კი ხშირად საკუთარ თავში იკეტებოდა. წლების განმავლობაში გადატანილმა სირთულეებმა ის უფრო მშვიდ, გაწონასწორებულ და ძლიერ ქალად აქცია.
მის ცხოვრებაში განსაკუთრებით მძიმე აღმოჩნდა 45-დან 50 წლამდე პერიოდი, რომელსაც ღრმა დეპრესიასთან ბრძოლად იხსენებს. ზედმეტი წონის გამო თავს თითქოს საკუთარ სხეულში ვეღარ ცნობდა. მოგვიანებით მან ბარიატრიული ოპერაცია გაიკეთა, თუმცა მანამდე საკუთარი ძალებით 20 კილოგრამიც დაიკლო. ცვლილებებმა არა მხოლოდ გარეგნობა, არამედ მისი შინაგანი მდგომარეობაც შეცვალა — კვლავ გაუჩნდა ჩაცმის, სიახლეების, მოგზაურობისა და ცხოვრების სურვილი.
ახლა ინგა გრიგოლია ამბობს, რომ რადიკალური ცვლილებებისთვისაც მზად არის. მას აღარ სურს წარსულის შეცდომებში ან საზოგადოების მოლოდინებში ცხოვრება. მისი ყველაზე დიდი სურვილი არც დიდებას, არც კარიერულ წარმატებას და არც განსაკუთრებულ ფუფუნებას უკავშირდება. ის მხოლოდ ბედნიერებაზე ოცნებობს — სურს ბედნიერი იყოს როგორც დედა, შვილი, ბებია, მეგობარი და ქალი. ერთი შეხედვით მარტივი სურვილია, თუმცა სწორედ მის უკან იმალება წლების განმავლობაში დაგროვილი ტკივილი, დაკარგული დრო და იმედი, რომ ცხოვრების ყველაზე ნათელი ეტაპი შესაძლოა ჯერ კიდევ წინ იყოს.
