ქართული თეატრისა და კინოს ისტორიაში მარინა ჯანაშიას განსაკუთრებული ადგილი უკავია. სცენაზე შექმნილი ძლიერი და ემოციური სახეების მიუხედავად, მსახიობი ახალგაზრდობაში იმდენად მორცხვი იყო, თავადაც კი ვერ წარმოედგინა, რომ ოდესმე მაყურებლის წინაშე დადგებოდა. მსახიობობაზე ოცნებობდა, თუმცა საკუთარი ხასიათის გამო ამ სურვილს თითქმის მიუღწევლად მიიჩნევდა. მის გადაწყვეტილებას ოჯახის წევრებიც სკეპტიკურად უყურებდნენ და ფიქრობდნენ, რომ მორიდებულ გოგონას რთულ თეატრალურ სამყაროში თავის დამკვიდრება გაუჭირდებოდა.
მარინა ჯანაშია მოგვიანებით ამბობდა, რომ მისი პროფესიული არჩევანი „მისმა უდიდებულესობამ, შემთხვევითობამ“ განსაზღვრა. იმ პერიოდში იგი თეატრალურ ინსტიტუტში ჩაბარებას საერთოდ არ გეგმავდა და უნივერსიტეტისთვის ემზადებოდა. ყველაფერი ერთ ჩვეულებრივ დღეს შეიცვალა, როდესაც მეგობარს მუსიკალურ სკოლაში გაჰყვა. სკოლა ძველ კინოსტუდიასთან ახლოს მდებარეობდა, რომლის დახურული ჭიშკრის მიღმა არსებული უცნობი სამყარო მარინას ყოველთვის განსაკუთრებით იზიდავდა.
როდესაც გოგონებმა კინოსტუდიას ჩაუარეს, ჭიშკრიდან ახალგაზრდა მამაკაცი გამოვიდა და მარინას მოულოდნელად შესთავაზა, კინოსინჯებზე შესულიყო. მომავალ მსახიობს თავიდან ეგონა, რომ მამაკაცს იგი მეგობარში შეეშალა. საკუთარ გარეგნობას კრიტიკულად აფასებდა და ვერ იჯერებდა, რომ უცხო ადამიანის ყურადღება სწორედ მან მიიქცია. თუმცა ახალგაზრდა დაჟინებით უმეორებდა, რომ სინჯებზე არა მისი მეგობარი, არამედ თავად მარინა უნდა წაეყვანათ.
ასე აღმოჩნდა იგი ცნობილი რეჟისორის, რეზო ჩხეიძის წინაშე, რომელიც იმ დროს ფილმ „ღიმილის ბიჭებზე“ მუშაობდა. რეჟისორმა მოულოდნელ სტუმარს ლექსის წაკითხვა სთხოვა. თავად მარინასაც უკვირდა, როგორ გაბედა და როგორ დაძლია იმ წუთებში მორცხვობა, მაგრამ დავალება შეასრულა. საუბრისას რეზო ჩხეიძემ შეიტყო, რომ გოგონა უნივერსიტეტში ჩაბარებას აპირებდა და ურჩია, სასწრაფოდ თეატრალურ ინსტიტუტში შეეტანა საბუთები, რადგან მიღება უკვე სრულდებოდა.
ერთი შეხედვით უმნიშვნელო შეხვედრამ მარინა ჯანაშიას ცხოვრების მიმართულება მთლიანად შეცვალა. 1971 წელს მან საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი დაამთავრა, თუმცა პროფესიულ სცენაზე მანამდეც გამოჩნდა. სხვადასხვა წლებში მსახურობდა რუსთაველისა და მარჯანიშვილის თეატრებში, შემდეგ კი კვლავ რუსთაველის თეატრს დაუბრუნდა. მის მიერ შესრულებული როლები ქართული თეატრის მნიშვნელოვანი ნაწილია, მაყურებელს კი მსახიობის განსაკუთრებული ემოციურობა და სცენური ძალა დღემდე ახსოვს.
სცენური წარმატების მიუხედავად, მარინა ჯანაშია ოჯახურ სივრცეს პროფესიული ცხოვრებისგან მკაფიოდ გამოყოფდა. იგი ამბობდა, რომ ოჯახი მისი ციხე-სიმაგრე იყო — ადგილი, სადაც მსახიობის როლს ტოვებდა და უბრალოდ მეუღლე, დედა და მოსიყვარულე ბებია ხდებოდა. სახლში საკუთარ ფოტოებს, თეატრალურ აფიშებსა და პროგრამებსაც კი არ გამოფენდა. მათი დანახვა მაშინვე სამუშაოზე ფიქრს აწყებინებდა: იხსენებდა, რა გამოუვიდა, რა შეიძლებოდა უკეთ შეესრულებინა და როგორ ითამაშებდა იმავე როლს მოგვიანებით.
მსახიობის მეუღლე ცნობილი მხატვარი თემო გოცაძე იყო. იგი იხსენებდა, რომ მარინა პირველად სპექტაკლ „ბერნარდა ალბას სახლში“ ნახა. ახალგაზრდა მსახიობმა იმდენად ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა, რომ სცენაზე სხვა შემსრულებლებს თითქმის ვეღარ ამჩნევდა. სპექტაკლის დასრულების შემდეგ წარმატება მიულოცა, თუმცა იმ საღამოს თავად მარინას ყურადღება ვერ მიიქცია. მოგვიანებით მათი ურთიერთობა სიყვარულსა და მტკიცე ოჯახურ კავშირად გადაიქცა.
მარინა ჯანაშია წლების განმავლობაში სულ უფრო ნათლად იაზრებდა, რომ პროფესიული გამარჯვებები ოჯახისა და საყვარელი ადამიანების გარეშე სრულ ბედნიერებას ვერ მოუტანდა. ახალგაზრდობაში შესაძლოა კარიერისთვის ბევრი რამ დაეთმო, მაგრამ მოგვიანებით მიხვდა, რომ ცხოვრების ნამდვილ საყრდენს სწორედ ოჯახი წარმოადგენდა.
მსახიობი 2021 წლის 27 მაისს გარდაიცვალა. მისი ცხოვრების ბოლო პერიოდი ჯანმრთელობის მძიმე პრობლემებთან ბრძოლას უკავშირდებოდა, თუმცა მის მიერ შექმნილი როლები, ინტერვიუები და მოგონებები დარჩა. განსაკუთრებით დაუვიწყარია ისტორია ერთი შემთხვევითი შეხვედრის შესახებ — ახალგაზრდა მამაკაცის რამდენიმე სიტყვა, კინოსტუდიის დახურული ჭიშკარი და რეზო ჩხეიძის რჩევა საკმარისი აღმოჩნდა, რომ მორცხვი გოგონა ქართული სცენის ერთ-ერთ გამორჩეულ ვარსკვლავად ქცეულიყო.
