მაკა ჩიჩუას გულახდილი მოგონება: კითხვა, რომელმაც ილია II-ისგან სრულიად მოულოდნელი პასუხი მიიღო

მაკა ჩიჩუა წლების შემდეგ კვლავ იმ შეხვედრას იხსენებს, რომელმაც მის მეხსიერებაში განსაკუთრებული კვალი დატოვა. საქართველოს ყოფილი პირველი ლედი „მერე პოდკასტის“ ფარგლებში საუბრობს ილია II-სთან შეხვედრაზე, რომელიც მისთვის არა მხოლოდ ოფიციალური ეპიზოდი, არამედ ძალიან პირადი და ემოციური გამოცდილება აღმოჩნდა. მისი მონათხრობი განსაკუთრებით საინტერესოა იმით, რომ მაკა ჩიჩუა პატრიარქისგან სრულიად სხვა პასუხს ელოდა, თუმცა მოისმინა სიტყვები, რომლებმაც გააოცა და, როგორც ჩანს, მის დამოკიდებულებაშიც ბევრი რამ შეცვალა.

ყველაფერი იმ პერიოდს უკავშირდება, როდესაც მაკა ჩიჩუასა და გიორგი მარგველაშვილის ურთიერთობა საზოგადოების განსაკუთრებული ყურადღების ცენტრში მოექცა. მაშინ ბევრს აინტერესებდა, როგორ უნდა ყოფილიყო მოწყობილი პრეზიდენტის პირადი ცხოვრება, ჰქონდა თუ არა მნიშვნელობა ოფიციალურ ქორწინებას, ჯვრისწერას და იმ ფორმალურ დეტალებს, რომლებსაც საზოგადოება ხშირად განსაკუთრებულ სიმბოლურ დატვირთვას ანიჭებს. მაკა იხსენებს, რომ ამ თემაზე დიდი აჟიოტაჟი იყო ატეხილი და სწორედ ასეთ დროს მიიღო წყვილმა მიწვევა ილია II-სთან მისასვლელად.

ყოფილი პირველი ლედის თქმით, პატრიარქთან მისვლა მისთვის ძალიან დასამახსოვრებელი მომენტი იყო. ის იხსენებს, რომ მაშინ საზოგადოების ნაწილს უკვირდა კიდეც, რატომ შეხვდა მათ უმაღლესი სასულიერო პირი ასეთ ვითარებაში. თუმცა მაკა ჩიჩუასთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ ის აღმოჩნდა, რომ ილია II-მ კარი არ დახურა და პირიქით, მზად იყო მათთან საუბრისთვის. მისივე მონათხრობით, ეს იყო მომენტი, როდესაც პატრიარქი მის თვალში განსაკუთრებულად გამოჩნდა — არა როგორც მხოლოდ ეკლესიის წინამძღოლი, არამედ როგორც ადამიანი, რომელსაც შეეძლო სიტუაციის ადამიანური მხარე დაენახა.

ყველაზე მოულოდნელი ნაწილი მაშინ დადგა, როდესაც მაკა ჩიჩუამ ილია II-ს პირდაპირ ჰკითხა, იყო თუ არა აუცილებელი, რომ მას და გიორგი მარგველაშვილს ჯვარი დაეწერათ. როგორც თავად ამბობს, პასუხს სხვანაირს ელოდა. ალბათ ფიქრობდა, რომ პატრიარქი ურჩევდა ამ ნაბიჯის გადადგმას, ან იტყოდა, რომ ეს სასურველი და მნიშვნელოვანი იქნებოდა. თუმცა პასუხი სრულიად განსხვავებული აღმოჩნდა. ილია II-მ უთხრა, რომ ეს აუცილებლობა არ იყო და რომ მთავარი არა ფორმალური ნაბიჯი, არამედ ის შინაგანი მზადყოფნაა, რომელსაც ადამიანი თავად უნდა მიხვდეს.
maka-chichua

მაკა ჩიჩუას განსაკუთრებით დაამახსოვრდა პატრიარქის აზრი იმის შესახებ, რომ როცა დრო მოვიდოდა, ამას თავად იგრძნობდნენ. მისთვის ეს პასუხი მოულოდნელი იყო, რადგან საუბარი ისეთი ადამიანისგან მოდიოდა, ვისგანაც, შესაძლოა, უფრო მკაცრ რელიგიურ შეფასებას ელოდნენ. მაგრამ ილია II-მ, მაკას მოგონებით, აქცენტი სიყვარულზე, შინაგან სიმართლესა და პირად გადაწყვეტილებაზე გააკეთა. სწორედ ამან დატოვა მასზე ძლიერი შთაბეჭდილება — არა ბრძანების, არამედ თავისუფალი და მშვიდი რჩევის ფორმამ.

მაკა ჩიჩუა პატრიარქს აღწერს როგორც უძლიერეს პიროვნებას, რომელსაც დიდი ცხოვრებისეული გამოცდილება ჰქონდა. მისი თქმით, ილია II-ში ერთდროულად იგრძნობოდა დიპლომატია, პოლიტიკური ალღო, სიმშვიდე და იუმორი. მიუხედავად იმისა, რომ ყოფილი პირველი ლედი გულწრფელად ამბობს, რომ პატრიარქის ყველა ნაბიჯი მისთვის მისაღები არ ყოფილა და ზოგი რამ გაუკრიტიკებია კიდეც, ის მაინც ხაზს უსვამს მის განსაკუთრებულ ძალას, ადამიანებთან ურთიერთობის უნარსა და იმ სიღრმეს, რომლითაც კონკრეტულ ვითარებებს უყურებდა.

ამ მოგონებამ კიდევ ერთხელ გააცოცხლა მაკა ჩიჩუასა და გიორგი მარგველაშვილის ურთიერთობის ის პერიოდი, როდესაც მათი პირადი ცხოვრება საჯარო განხილვის საგნად იქცა. წყვილი 2014 წელს დაქორწინდა, თუმცა მათი ურთიერთობის ისტორია ბევრად უფრო ფართო კონტექსტში განიხილებოდა — როგორც სიყვარულის, საზოგადოებრივი წნეხის, სტატუსისა და პირადი არჩევანის ამბავი. სწორედ ამიტომ მაკა ჩიჩუას ეს გულახდილი მონათხრობი დღესაც იწვევს ინტერესს: მასში ჩანს არა მხოლოდ ცნობილი ადამიანების პირადი ისტორია, არამედ ის რთული ზღვარი, სადაც პირადი ცხოვრება საჯარო ყურადღებას ეჯახება.
maka-chichua

დღეს, როდესაც მაკა ჩიჩუა ამ შეხვედრას იხსენებს, მისი სიტყვებიდან ჩანს, რომ ეს უბრალო საუბარი არ ყოფილა. ეს იყო მომენტი, რომელმაც მას დაანახა, რომ ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი პასუხები იქ მოდის, საიდანაც მკაცრ შეფასებას ელი. ილია II-ის სიტყვები მისთვის დარჩა როგორც მოულოდნელი, მაგრამ ძალიან ადამიანური გზავნილი — სიყვარული ვერ იქცევა მხოლოდ წესად, თარიღად ან საზოგადოებრივი მოთხოვნის შესრულებად. ის მაშინ ხდება ნამდვილი, როცა თავად ადამიანები გრძნობენ, რომ ამ ნაბიჯისთვის მზად არიან.

Like this post? Please share to your friends: