ნინო თოლორდავა იმ ადამიანებს შორისაა, ვინც ეკრანზე ყოველთვის სიმშვიდით, სითბოთი და შინაგანი ბალანსით ჩანს, თუმცა მისი ცხოვრების გზა მხოლოდ წარმატებული კარიერის ან კამერების წინ გამოჩენის ისტორია არ არის. ეს არის ქალის გზა, რომელმაც სხვადასხვა ასაკში სრულიად განსხვავებული ემოციები, სირთულეები და ბედნიერება გამოსცადა და დღეს საკუთარ ცხოვრებაზე მადლიერებით საუბრობს. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობაში მისი პროფესიული ოცნებები ზუსტად ისე არ ასრულებულა, როგორც წარმოედგინა, ბედმა მაინც იქ მიიყვანა, სადაც თავს ყველაზე ბუნებრივად გრძნობს — ტელევიზიაში.
ტელეწამყვანისთვის დედობა ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი და გადამწყვეტი გამოცდილება აღმოჩნდა. პირველად დედა ძალიან ახალგაზრდა, 19 წლის ასაკში გახდა. მაშინ, როგორც თავად ამბობს, ჯერ თავადაც ბავშვი იყო, თუმცა პირველი შვილის დაბადებამ მის ცხოვრებაში უდიდესი ემოცია მოიტანა. ამიკოს დაბადება ნინოსთვის ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი დღე იყო, რომელიც წლების შემდეგაც განსაკუთრებული სითბოთი ახსოვს. ახალგაზრდა ასაკში დედობა ადვილი გზა არ არის, მაგრამ სწორედ ამ გამოცდილებამ მის ხასიათში სიმტკიცე, პასუხისმგებლობა და დიდი სიყვარული გააძლიერა.
წლების შემდეგ ნინო თოლორდავას ცხოვრებაში დედობის სიხარული მეორედ დაბრუნდა. 43 წლის ასაკში მას ნანატრი შვილი, თადა ერეკლე შეეძინა. ეს ამბავი მისთვის კიდევ ერთი დიდი სასწაული აღმოჩნდა, რადგან მეორე შვილზე დიდი ხნის განმავლობაში ოცნებობდა. ამბობს, რომ ამიკოს 4 წლის ასაკიდან უნდოდა კიდევ ერთხელ გამხდარიყო დედა და ეს სურვილი მხოლოდ მრავალი წლის შემდეგ აუხდა. სწორედ ამიტომ, მეორე შვილის დაბადება მისთვის არა სირთულე, არამედ დიდი მადლი და ბედნიერება იყო.
დღეს ნინოს ოჯახური რეალობა ბევრისთვის უჩვეულოდაც შეიძლება ჟღერდეს — მას 25 წლის შვილი, 5 წლის შვილიშვილი და 2 წლის შვილი ჰყავს. მისი პატარა ვაჟი საკუთარ ძმისშვილზე სამი წლით უმცროსია, რაც ტელეწამყვანს ღიმილით და სითბოთი ავსებს. ნინო ამბობს, რომ ახალგაზრდა ასაკში ბებიაც გახდა და ესეც ცხოვრების ერთ-ერთ სასიამოვნო საჩუქრად მიიღო. 39 წლის ასაკში ბებიის სტატუსმა მას კიდევ ერთი ახალი ემოცია აჩუქა, რომელიც დედობისგან განსხვავებული, მაგრამ არანაკლებ ძვირფასია.
განსაკუთრებით გულწრფელია ნინო ასაკზე საუბრისას. იყო პერიოდი, როცა წლების მატება აშინებდა და ყოველი ახალი წელი შინაგან დაძაბულობას უჩენდა. ფიქრობდა, რომ დრო სწრაფად გადიოდა, ასაკი ემატებოდა და ეს მას აფიქრებდა. თუმცა მეორე შვილის დაბადების შემდეგ მის დამოკიდებულებაში ყველაფერი შეიცვალა. დღეს ასაკი აღარ აშინებს, რადგან საკუთარ ცხოვრებას სხვა თვალით უყურებს — ხედავს გზას, რომელიც სავსე იყო ემოციებით, გამოცდილებით, სიყვარულით, ოჯახით და საქმით, რომელიც უყვარს.
ნინო თოლორდავა ამბობს, რომ ძალიან იღბლიანი ქალია და სამყაროს ამისთვის ყოველთვის მადლობას უხდის. მისთვის ბედნიერება მხოლოდ ერთ კონკრეტულ მოვლენაში არ არის. ბედნიერებაა ის, რომ რეალიზდა როგორც დედა, როგორც ბებია, როგორც ქალი; ჰყავს მოსიყვარულე ოჯახი, საყვარელი მამაკაცი, ერთგული მეგობრები და პროფესია, რომლის გარეშეც ცხოვრება უკვე ვერ წარმოუდგენია. ამ ყველაფრის ერთობლიობა მისთვის შინაგანი სიმდიდრეა, რომელსაც ყოველდღე აფასებს.
მისი ამბავი სწორედ იმით არის საინტერესო, რომ არ ჰგავს იდეალურად დაგეგმილ ცხოვრებას. ეს უფრო იმ გზას ჰგავს, სადაც ადამიანმა შეიძლება არ მიიღოს ყველაფერი ზუსტად ისე, როგორც ბავშვობაში წარმოედგინა, მაგრამ საბოლოოდ აღმოჩნდეს იქ, სადაც მისი ნამდვილი ბედნიერება ელოდა. ნინო თოლორდავასთვის ეს ბედნიერება ოჯახში, შვილებში, შვილიშვილში, საყვარელ საქმესა და იმ ადამიანებშია, ვინც მის გვერდით დგას.
დღეს ის საკუთარ განვლილ გზას მადლიერებით უყურებს და სჯერა, რომ წინ კიდევ ბევრი საინტერესო წელი ელოდება. მისი სიტყვები ბევრისთვის შეიძლება ძალიან ახლობელი აღმოჩნდეს — ზოგჯერ ასაკი კი არ გვართმევს ძალას, არამედ გვაჩვენებს, რამდენი რამ გამოვიარეთ, რამდენი სიყვარული მივიღეთ და რამდენი ბედნიერი დღე ჯერ კიდევ წინ გვაქვს.
