ქართველი ტელეწამყვანი და მოდელი ლიკუნა კორკია ყოველთვის გამოირჩეოდა თავშეკავებულობით, როდესაც საქმე მის პირად ცხოვრებას ეხებოდა. თუმცა, ამჯერად მან გამონაკლისი დაუშვა და სოციალურ ქსელში საზოგადოებას თავისი გრძნობების შესახებ გულახდილად უამბო. ლიკუნამ მეუღლეს, რომელთანაც წლებია ბედნიერად ცხოვრობს, საჯარო და საოცრად თბილი წერილი მიუძღვნა, რამაც გამომწერების დიდი მოწონება და ემოციები გამოიწვია. წერილში მოდელი ხაზს უსვამს იმ დიდ მხარდაჭერასა და სიყვარულს, რასაც მეუღლისგან ყოველდღიურად იღებს. იგი წერს, რომ ძალიან აფასებს იმ ადამიანს, რომელიც მის გვერდითაა და აღნიშნავს, რომ მისი გული ახლა და სამუდამოდ მხოლოდ მას ეკუთვნის. ეს სიტყვები კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ წყვილს შორის წლების შემდეგაც კი ისეთივე ცეცხლოვანი და ღრმა გრძნობებია, როგორც ურთიერთობის დასაწყისში.
ლიკუნა კორკია თავის პოსტში არ ერიდება იმ ემოციების გამოხატვას, რაც ხშირად ცნობილი ადამიანებისგან დაფარულია. მან აღნიშნა, რომ მეუღლე არის მისი ცხოვრების მთავარი საყრდენი, ადამიანი, რომელმაც მას ასწავლა ნამდვილი სიყვარულის და დაფასების ფასი. მოდელის თქმით, თანამედროვე სამყაროში, სადაც ურთიერთობები ხშირად ზედაპირულია, ასეთი მყარი კავშირის შენარჩუნება უდიდესი ფასეულობაა. წერილის ტონი იმდენად პერსონალური და გულწრფელია, რომ მკითხველი მაშინვე გრძნობს იმ ატმოსფეროს, რაც ამ წყვილის ოჯახში სუფევს. ლიკუნამ პოსტს თან დაურთო ფოტო, სადაც წყვილის ბედნიერება შეუიარაღებელი თვალითაც ჩანს, რამაც კიდევ უფრო გააძლიერა დაწერილი სიტყვების ეფექტი.

აღსანიშნავია, რომ ლიკუნა კორკიას მეუღლე საზოგადოებაში ხშირად არ ჩნდება და ერიდება მედიის ყურადღებას, რაც მათ ურთიერთობას კიდევ უფრო მისტიკურს და საინტერესოს ხდის. მოდელის აღიარება მოულოდნელი აღმოჩნდა ბევრი გულშემატკივრისთვის, რადგან წყვილი იშვიათად ასაჯაროებს პირად დეტალებს. ამ ემოციურმა წერილმა კიდევ ერთხელ დაგვანახა, რომ ნამდვილი სიყვარული არ საჭიროებს ხმამაღალ ყვირილს, მაგრამ ზოგჯერ საჭიროა საყვარელ ადამიანს საქვეყნოდ უთხრა მადლობა იმისთვის, რომ ის უბრალოდ არსებობს. გამომწერები ლიკუნას და მის მეუღლეს დიდ ბედნიერებას და მრავალწლიან სიყვარულს უსურვებენ, თავად პოსტი კი ქართული სოციალური მედიის ერთ-ერთ ყველაზე განხილვად და პოზიტიურ თემად იქცა.
