„მადლობა ღმერთს, ამწუთას კიბო აღარ მაქვს“ — ნინო ხაჟომიას მძიმე ბრძოლა და გამარჯვება
ჟურნალისტმა ნინო ხაჟომიამ ერთ-ერთ ყველაზე მძიმე და პირად ბრძოლაზე გულწრფელად ისაუბრა. მისი სიტყვები ბევრისთვის იმედის, გამბედაობისა და ცხოვრების ხელახლა დაფასების მაგალითია. ნინომ მძიმე დაავადება დაამარცხა და დღეს რემისიაშია. როგორც თავად ამბობს, ამ წუთას კიბო აღარ აქვს, თუმცა კარგად იცის, რომ ასეთი დიაგნოზის შემდეგ გზა ერთ დღეში არ სრულდება. რემისია გამარჯვებაა, მაგრამ ამავე დროს მუდმივი სიფრთხილე, კონტროლი და საკუთარ სხეულთან უფრო ფაქიზი ურთიერთობაა.
ნინო ხაჟომიამ აღნიშნა, რომ მკურნალობის რთული ეტაპები უკვე გაიარა. ქიმიოთერაპია 10 ოქტომბერს დაასრულა, დასხივება კი 19 დეკემბერს. სულ რამდენიმე დღეში, 21 დეკემბერს, უკვე გუდაურში წავიდა, სადაც რეაბილიტაციის აქტიური პერიოდი დაიწყო. მისი თქმით, ეს პროცესი ჯერ კიდევ გრძელდება, რადგან ორგანიზმს დრო სჭირდება, რომ მძიმე მკურნალობის შემდეგ ძალები სრულად დაიბრუნოს. ქიმიოთერაპიის მცირე ნარჩენი ეფექტები დღესაც აქვს, თუმცა იმედიანად არის და სჯერა, რომ ესეც გაივლის.
მისი მონათხრობი განსაკუთრებით ემოციურია იმით, რომ ნინო დაავადებას მხოლოდ ფიზიკურ ბრძოლად არ აღწერს. მისთვის ეს იყო გზა, რომელმაც ბევრ რამეს სხვა ფასი მისცა. თუ ადრე ყოველდღიურ ცხოვრებაში კარიერა, ფული, მატერიალური სურვილები და გარეგნული კომფორტი დიდ ადგილს იკავებდა, დღეს ამბობს, რომ ბევრი რამ გაუფასურდა. რეალური ფასი მხოლოდ ადამიანებს, ურთიერთობებსა და სიცოცხლეს დაედო. მძიმე დიაგნოზმა თითქოს ზედმეტი ხმაური გააჩუმა და დარჩა მხოლოდ ის, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია.
ნინომ ასევე თქვა, რომ დიაგნოზის ოჯახისთვის თქმა მისთვის არ ყოფილა ის ტვირთი, როგორც ამას ხშირად ქალები განიცდიან. მისი აზრით, ადამიანი, რომელიც ასეთ მძიმე მდგომარეობაშია, არ უნდა ფიქრობდეს იმაზე, როგორ მიიღებენ ამას სხვები. პირიქით, სწორედ ამ დროს სჭირდება ადამიანს ოჯახის მხარდაჭერა, გვერდში დგომა და სიმტკიცე. მან განსაკუთრებით გაუსვა ხაზი იმას, რომ ქალებმა საკუთარი ტკივილი არ უნდა დამალონ მხოლოდ იმიტომ, რომ ქმარს, შვილებს ან საზოგადოებას არ „დაამძიმონ“. მისი სიტყვებით, ასეთი დამოკიდებულება ქალებს ანგრევს.
ჟურნალისტმა ძალიან პირდაპირ ისაუბრა იმ რთულ გზაზეც, რომელიც მკურნალობის დროს გაიარა. მისი თქმით, ქიმიოთერაპია იმდენად მძიმე გამოცდილება იყო, რომ მსგავსს მტერსაც არ უსურვებდა. სწორედ ამიტომ, დღეს ფიქრობს, რომ წინასწარ რომ სცოდნოდა, რამდენად რთული იქნებოდა ეს გზა, სხვა გადაწყვეტილებასაც მიიღებდა. თუმცა საბოლოოდ, როგორც თავად ამბობს, მკურნალობამ შედეგი გამოიღო და ახლა მთავარი ის არის, რომ სიცოცხლე გაგრძელდა — უფრო ფრთხილად, უფრო გააზრებულად და ბევრად უფრო ღირებულად.
ნინოსთვის ეს გამოცდილება მხოლოდ დაავადების დამარცხება არ არის. ეს არის საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენა. ახლა ის ამბობს, რომ ცხოვრობს ისე, როგორც ადრე უნდა ეცხოვრა. ცდილობს, სტრესი მინიმუმამდე დაიყვანოს, რადგან მას ერთ-ერთ მთავარ ტრიგერად მიიჩნევს. მისთვის დღეს ყველაზე მნიშვნელოვანი მშვიდი ცხოვრება, ჯანმრთელობა და რეალურ ადამიანებთან ნამდვილი ურთიერთობებია. ის აღარ ხარჯავს ენერგიას ისეთ რამეებზე, რაც ადრე შეიძლება ძალიან მნიშვნელოვანი ჩანდა, მაგრამ სინამდვილეში სიცოცხლესთან შედარებით არაფერია.
ნინო ხაჟომიას ისტორია ბევრისთვის შეიძლება იქცეს შეხსენებად, რომ მძიმე დიაგნოზი მხოლოდ შიში არ არის. ეს არის გამოცდა, რომელიც ადამიანს მთლიანად ცვლის, მაგრამ ამავე დროს აძლევს შესაძლებლობას, ყველაზე მთავარი დაინახოს. მისი სიტყვები — „მადლობა ღმერთს, ამწუთას კიბო აღარ მაქვს. ახლა რემისიაში ვარ“ — მხოლოდ პირადი გამარჯვების აღნიშვნა არ არის. ეს არის იმედის ხმა ყველა ადამიანისთვის, ვინც მსგავს ბრძოლას გადის და სჭირდება დაიჯეროს, რომ ურთულესი დღეების შემდეგაც შეიძლება დადგეს სინათლე.
