რუსუდან ჭრიკიშვილი “სუხიშვილების” ანსამბლის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული და დასამახსოვრებელი სახეა, რომლის შემოქმედებითი გზაც ნამდვილ ეპოქას ქმნის ქართულ ქორეოგრაფიაში. მისი კარიერა პირდაპირ უკავშირდება ანსამბლის დამფუძნებლის, ლეგენდარული ნინო რამიშვილის სახელს, რომლის ხელშიც რუსუდანი არა მხოლოდ პროფესიონალ მოცეკვავედ, არამედ სცენის ნამდვილ დედოფლად ჩამოყალიბდა. მისი ყოველი გამოსვლა სცენაზე იყო დახვეწილობის, ძალისა და ქართული სულის იდეალური სინთეზი, რაც მაყურებელს პირველივე წამებიდან აჯადოებდა. რუსუდან ჭრიკიშვილისთვის ცეკვა არ იყო მხოლოდ პროფესია, ეს იყო ცხოვრების წესი, რომელიც მოითხოვდა უდიდეს დისციპლინას, თავდადებასა და იმ ამოუწურავ ენერგიას, რომელსაც ის მსოფლიოს უდიდეს სცენებზე აფრქვევდა.
ნინო რამიშვილთან მუშაობის პერიოდი რუსუდანისთვის განსაკუთრებული სკოლა იყო, სადაც ყოველი მოძრაობა, მზერა და ჟესტი უმკაცრესი სიზუსტით იხვეწებოდა. მოგონებები იმ პერიოდზე, როდესაც ანსამბლი მსოფლიო ტურნეებში იმყოფებოდა და ოვაციებს იწვევდა ნიუ-იორკიდან პარიზამდე, დღესაც ცოცხალია მის მეხსიერებაში. რუსუდანი იხსენებს, თუ როგორ ითხოვდა ქალბატონი ნინო თითოეული მოცეკვავისგან სრულყოფილებას და როგორ ახერხებდა ანსამბლი ქართული კულტურის საუკეთესო მხარეების ჩვენებას უცხოელი მაყურებლისთვის. მისი გზა ნინო რამიშვილიდან დღემდე არის უწყვეტი ჯაჭვი ტრადიციების ერთგულებისა და იმ სტილის შენარჩუნებისა, რომელიც “სუხიშვილების” მთავარ სავიზიტო ბარათად იქცა ათწლეულების განმავლობაში.
ანსამბლში გატარებული წლები სავსე იყო არა მხოლოდ წარმატებებით, არამედ დიდი გამოწვევებითაც, რასაც რუსუდან ჭრიკიშვილი ყოველთვის ღირსეულად უმკლავდებოდა. ის იყო ერთ-ერთი იმ მოცეკვავეთაგანი, რომელმაც შეძლო სცენაზე გადმოეტანა ის არისტოკრატიზმი და სინაზე, რომელიც ქართულ ქალურ ცეკვას ახასიათებს. მისი სტილი და მანერები ხშირად ხდებოდა შთაგონების წყარო მომავალი თაობებისთვის, რომლებიც მასში ხედავდნენ ეტალონს, თუ როგორი უნდა ყოფილიყო ნამდვილი ქართველი მოცეკვავე. მიუხედავად იმისა, რომ წლები გადის, რუსუდანის სახელი კვლავაც რჩება ხარისხისა და ნიჭიერების სიმბოლოდ, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს მის უმნიშვნელოვანეს როლს ქართულ კულტურულ მემკვიდრეობაში.
დღეს რუსუდან ჭრიკიშვილი კვლავაც ყურადღების ცენტრშია, როგორც ცოცხალი ლეგენდა, რომლის ისტორიაც ყველასთვის საინტერესოა. მისი ცხოვრებისეული გზა, პირადი ემოციები და სცენის მიღმა დარჩენილი დეტალები ქმნის სურათს ადამიანისა, რომელმაც მთელი თავისი არსება ქართულ ცეკვას მიუძღვნა. ის არა მხოლოდ წარსულს იხსენებს, არამედ აკვირდება თანამედროვე “სუხიშვილებს”, ხედავს განვითარებას და იმ მუხტს, რომელიც ანსამბლს დღემდე ასაზრდოებს. რუსუდანის ისტორია არის დასტური იმისა, რომ ნამდვილი ხელოვნება დროს უძლებს და ის ეპოქა, რომელიც მან სცენაზე შექმნა, სამუდამოდ დარჩება ქართველი ხალხის მეხსიერებაში.
