ყიფშიძეების ცნობილი ოჯახის წევრი, ლენუკა ყიფშიძე, საზოგადოებისთვის ყოველთვის გამორჩეული იყო თავისი გულწრფელობითა და უშუალობით. ამჯერად მან საკუთარ ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვან თემაზე – დედაშვილობაზე ისაუბრა და გაიხსენა ის პერიოდი, როდესაც სულ ახალგაზრდამ, 19 წლის ასაკში, პირველად იგრძნო დედობის პასუხისმგებლობა. ლენუკას თქმით, ეს იყო გზა, სადაც ის და მისი ერთადერთი ვაჟი, ნიკოლოზი, ერთად იზრდებოდნენ და ვითარდებოდნენ. “19 წლის ვიყავი, როცა გავაჩინე და მასთან ერთად მეც გავიზარდე” – ეს სიტყვები ზუსტად გამოხატავს იმ მჭიდრო კავშირს, რომელიც მათ შორის დღემდე არსებობს.
ლენუკა იხსენებს, რომ ადრეულ ასაკში დედობა დიდი გამოწვევა იყო, თუმცა სწორედ შვილმა მისცა მას ძალა, გამხდარიყო ისეთი, როგორიც დღეს არის. მათ ურთიერთობაში არასდროს ყოფილა მკაცრი ზღვარი მშობელსა და შვილს შორის, პირიქით, ისინი ყოველთვის საუკეთესო მეგობრები იყვნენ. ნიკოლოზი დედისთვის ყოველთვის იყო მთავარი დასაყრდენი და ადამიანი, რომელმაც მას ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე გვერდში დგომა და მხარდაჭერა აგრძნობინა. დღეს, როდესაც ნიკოლოზი უკვე ზრდასრული მამაკაცია, ლენუკა სიამაყით საუბრობს მის პიროვნულ თვისებებსა და იმ ღირებულებებზე, რაც მასში ჩამოყალიბდა.
დედაშვილის მსგავსება და მათი საერთო ინტერესები ხშირად ხდება საზოგადოების განხილვის საგანი. ლენუკა აღნიშნავს, რომ მათ შორის არსებული მეგობრული დამოკიდებულება დაფუძნებულია ნდობაზე, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ნებისმიერ ოჯახში. მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრებამ მათ არაერთი სირთულე შესთავაზა, მათ შეძლეს ერთად გადაელახათ ყოველი დაბრკოლება. ლენუკასთვის შვილი არის მისი ცხოვრების უდიდესი გამარჯვება და ბედნიერება, რასაც ის არასდროს მალავს.
ყიფშიძეების ოჯახური ტრადიციები და შვილების მიმართ დამოკიდებულება ყოველთვის სამაგალითო იყო. ლენუკა ყიფშიძე თავის ინტერვიუში ხაზს უსვამს, რომ ადრეულ ასაკში გაჩენილი შვილი მისთვის ერთგვარი მასწავლებელიც აღმოჩნდა. ისინი ერთად სწავლობდნენ ცხოვრებისეულ გაკვეთილებს, ერთად იცინოდნენ და ერთად განიცდიდნენ წარმატებებსა თუ მარცხს. ეს არის ისტორია დიდ სიყვარულზე, რომელიც დროთა განმავლობაში კიდევ უფრო მყარდება და ახალ ელფერს იძენს.
სტატიაში ლენუკა ასევე საუბრობს იმ პერიოდზე, როდესაც ნიკოლოზი პატარა იყო და როგორ ცდილობდა ის, რომ შვილისთვის საუკეთესო მაგალითი ყოფილიყო. დღეს, როდესაც ის თავის განვლილ გზას უყურებს, ამბობს, რომ არაფერს შეცვლიდა, რადგან სწორედ ამ გამოცდილებამ აქცია ის ასეთ ძლიერ და მზრუნველ დედად. ნიკოლოზის წარმატებები და მისი ადამიანური თვისებები ლენუკასთვის ყველაზე დიდი ჯილდოა. ეს ემოციური აღიარება კიდევ ერთხელ გვახსენებს, თუ რამდენად ძლიერია დედობრივი ინსტინქტი და რამდენად მნიშვნელოვანია შვილთან მეგობრული კავშირის შენარჩუნება ნებისმიერ ასაკში.
