ეს არის ისტორია, რომელიც ერთდროულად აერთიანებს დიდ დიდებას, სცენის მტვერს, აპლოდისმენტებსა და ემიგრაციის იმ სუსხიან რეალობას, რომელშიც ათასობით ქართველი ქალი აღმოჩნდა. “25 წელი „სუხიშვილებში“ ვცეკვავდი – უკვე 27 წელიწადია, რაც ემიგრაციაში ვარ” – ეს სიტყვები მხოლოდ სტატისტიკა არ არის, ეს არის მთელი ცხოვრება, რომელიც ორ ნაწილად გაიყო: სამშობლოში გატარებულ ვარსკვლავურ წლებად და უცხო მიწაზე გადარჩენისთვის ბრძოლის თითქმის სამ ათწლეულად. როდესაც ადამიანი მეოთხედი საუკუნის განმავლობაში ქვეყნის მთავარ ანსამბლში ცეკვავს, ის ხდება ქართული კულტურის ნაწილი, თუმცა ბედისწერამ მას სულ სხვაგვარი გამოცდა მოუწყო, რამაც ის ემიგრანტად აქცია.
ემიგრაციაში ყოფნის 27 წელიწადი არ არის მცირე დრო; ეს არის პერიოდი, როდესაც ადამიანი თავიდან იწყებს საკუთარი თავის პოვნას, სწავლობს უცხო ენას, ეგუება სრულიად განსხვავებულ კულტურას და ყოველდღე ებრძვის იმ გაუნელებელ ნოსტალგიას, რომელიც განსაკუთრებით მძაფრია ხელოვანი ადამიანისთვის. სტატიაში გადმოცემული ემიგრანტი ქალის ხმა არის სიმბოლო ყველა იმ ადამიანისა, ვინც საკუთარი ოჯახის კეთილდღეობისთვის დათმო საყვარელი საქმე და ქვეყანა. სცენა, სადაც ის ერთ დროს ბრწყინავდა, ახლა მხოლოდ ტკბილ და სევდიან მოგონებად დარჩა, თუმცა ცეკვის დროს შეძენილი დისციპლინა და ძალა მას ემიგრაციის სირთულეების დაძლევაში დღემდე ეხმარება.
როგორც თავად ჰყვება, “სუხიშვილებში” გატარებული ყოველი დღე მისთვის დღესაც ენერგიის წყაროა, მიუხედავად იმისა, რომ უცხოეთში ცხოვრებამ მას ბევრი რამ წაართვა და ბევრი რამაც ასწავლა. ემიგრანტის ცხოვრება ხშირად უხილავია – ეს არის შრომა, რომელიც ხშირად შეუმჩნეველი რჩება, მაგრამ ამ შრომის უკან დგას ქართველი ქალის გაუტეხელი სული. ის იხსენებს იმ გასტროლებს, იმ ოვაციებს, რომლებსაც მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში იღებდნენ, და პარალელსავლებს დღევანდელ ყოველდღიურობასთან, სადაც ის უბრალოდ ერთ-ერთი ემიგრანტია, რომელიც საკუთარ ქვეყანაზე ოცნებობს.
წლების განმავლობაში დაგროვილი მონატრება ყველაზე მტკივნეული მაშინ ხდება, როდესაც აცნობიერებ, რომ ემიგრაციაში გატარებული დრო უკვე აღემატება იმ დროს, რაც საყვარელ საქმეს დაუთმე. ეს არის ერთგვარი შინაგანი დრამა, სადაც წარსული და აწმყო ერთმანეთს ებრძვის. თუმცა, მიუხედავად ყველაფრისა, ის მაინც ამაყობს თავისი გზით. მისი თქმით, ქართული გენი და ის ტემპერამენტი, რაც “სუხიშვილების” სკოლამ მისცა, მას არასოდეს ტოვებს. ემიგრაციაში მყოფი ქართველებისთვის ის ერთგვარი იმედის სიმბოლოა, რომელიც გვახსენებს, რომ სადაც არ უნდა ვიყოთ, ჩვენი ფესვები და წარსული ჩვენი ყველაზე დიდი საყრდენია.
ამ ისტორიაში იკითხება არა მხოლოდ ერთი ადამიანის ბედი, არამედ მთელი თაობის ტკივილი, რომელსაც მოუხდა არჩევანის გაკეთება ხელოვნებასა და გადარჩენას შორის. 27 წელიწადი შორს სამშობლოდან არის დიდი მსხვერპლი, რომელსაც ემიგრანტები ყოველდღიურად გაიღებენ. თუმცა, როგორც ეს ქალბატონი ამბობს, “სუხიშვილობა” არასოდეს მთავრდება – ის სულში რჩება და ნებისმიერ მძიმე წუთს გაგონებს, რომ შენ ხარ იმ დიდი კულტურის ნაწილი, რომელსაც ვერანაირი მანძილი და დრო ვერ წაშლის. ეს არის ამბავი გამძლეობაზე, სიყვარულზე და იმ დაუშრეტელ იმედზე, რომ ერთ დღეს ყველა ემიგრანტი დაბრუნდება იქ, სადაც მათი გული და სული პირველად აცეკვდა.
