ცნობილი ქართველი ფოტოგრაფი და საზოგადოებისთვის საყვარელი სახე, მარიამ შარმანაშვილი, ხშირად აზიარებს საკუთარ ფიქრებსა და განცდებს სოციალურ ქსელში, თუმცა მისი ბოლო პოსტი განსაკუთრებით ამაღელვებელი და სევდიანი აღმოჩნდა. მარიამმა გადაწყვიტა, დროის მანქანით 15 წლით უკან დაებრუნებინა საკუთარი თავიც და გამომწერებიც, რათა გაეხსენებინა ის პერიოდი, როდესაც მისი ცხოვრება სრულიად სხვანაირი იყო. ეს არის ამბავი ახალგაზრდობაზე, იმედებზე და იმ დანაკარგზე, რომელსაც დრო ვერ კურნავს. მარიამი იხსენებს, რომ ზუსტად 15 წლის წინ იგი სამედიცინო უნივერსიტეტის დამამთავრებელი კურსის სტუდენტი იყო, სავსე ენერგიითა და მომავლის გეგმებით, თუმცა მთავარი ღირებულება იმ დროს მისთვის სახლში მომლოდინე დედა იყო.
მარიამის მოგონებებში ეს დღე განსაკუთრებულ სიმბოლურ დატვირთვას ატარებს. იგი აღწერს იმ სიმშვიდეს, რომელიც მაშინ სუფევდა მის ცხოვრებაში — როდესაც იცოდა, რომ უნივერსიტეტიდან დაბრუნებულს სახლში ცოცხალი და ჯანმრთელი დედა დახვდებოდა. ეს არის ის უდიდესი ბედნიერება, რომელსაც ხშირად მაშინ ვერ ვაფასებთ, როდესაც გვაქვს, და მხოლოდ წლების შემდეგ, დანაკარგის პირისპირ აღმოჩენილები ვხვდებით მის ნამდვილ ფასს. მარიამი ხაზს უსვამს, რომ 15 წელი თვალის დახამხამებაში გავიდა, თუმცა ამ პერიოდმა უამრავი რამ შეცვალა მის ირგვლივ და მის შინაგან სამყაროში. სამედიცინო სფეროდან ფოტოგრაფიაში გადასვლა, პიროვნული ზრდა და ტკივილი, რომელიც საყვარელი ადამიანის დაკარგვას მოჰყვება, მისი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი გახდა.
სტატიაში ასახულია მარიამის სევდანარევი სიხარული იმ პერიოდის მიმართ. იგი აღნიშნავს, რომ მაშინდელი მარიამი ვერც კი წარმოიდგენდა, რამხელა გამოწვევების წინაშე დააყენებდა ცხოვრება. დედა, რომელიც მისთვის ყველაზე დიდი დასაყრდენი იყო, დღეს მხოლოდ მოგონებებშია, რაც პოსტს განსაკუთრებულ ემოციურ მუხტს სძენს. მარიამი მოუწოდებს ყველას, დააფასონ ყოველი წამი საყვარელ ადამიანებთან ერთად, რადგან დრო შეუბრალებელია და ის, რაც დღეს ჩვეულებრივ მოცემულობად გვეჩვენება, ხვალ შეიძლება სანატრელ მოგონებად იქცეს. ეს აღსარება არ არის მხოლოდ ერთი ადამიანის ისტორია, ეს არის ყველა ჩვენგანის სარკე, ვინც ოდესმე მიხედულა წარსულს და უნანია, რომ მეტი დრო არ დაუთმო მათ, ვინც ყველაზე მეტად უყვარდა. მარიამ შარმანაშვილის გულწრფელობამ კიდევ ერთხელ დაგვაფიქრა იმაზე, თუ რა არის ცხოვრებაში ნამდვილად მნიშვნელოვანი და როგორ ცვლის 15 წელი ადამიანის ბედისწერას.
