ცნობილი ფოტოგრაფი და ხელოვანი მარიამ ნაკანი საზოგადოების წინაშე ყოველთვის გამოირჩევა თავისი პირდაპირი და გულწრფელი ბუნებით, თუმცა მისმა ბოლო მონოლოგმა ყველაზე გამოცდილი მსმენელიც კი შეძრა. მარიამმა გადაწყვიტა, საჯაროდ ესაუბრა თავისი ცხოვრების ყველაზე მძიმე და აქამდე დაფარულ ეპიზოდზე, რომელიც მის მამას და იმ ფსიქოლოგიურ ტრავმებს უკავშირდება, რამაც მისი პიროვნება ჩამოაყალიბა. ხელოვანი იხსენებს პერიოდს, როდესაც მამამისი ფსიქიატრიულ კლინიკაში მკურნალობდა და იმ საბედისწერო დღეს, როდესაც მან საავადმყოფოდან გამოქცევა მოახერხა. მარიამი ყვება, რომ მამა მასთან მივიდა და ეს იყო მომენტი, როდესაც ბავშვური შიში, დაბნეულობა და უდიდესი სიყვარული ერთმანეთში აირია. ეს არ არის უბრალოდ მოგონება, ეს არის მტკივნეული გააზრება იმისა, თუ რამხელა გავლენას ახდენს მშობლის მდგომარეობა შვილის ფსიქიკაზე.
მარიამ ნაკანი დეტალურად აღწერს იმ ემოციურ ფონს, რომელიც მის ოჯახში სუფევდა. მამასთან შეხვედრა, რომელიც ფსიქიატრიული დაწესებულებიდან გაიქცა, მისთვის იყო უდიდესი შოკი, თუმცა სწორედ ამ გამოცდილებამ ასწავლა მას ადამიანების მიმართ განსაკუთრებული ემპათია და დაანახა სამყარო სხვადასხვა რაკურსით. ფოტოგრაფი აღნიშნავს, რომ მამამისის ეს მდგომარეობა და მასთან დაკავშირებული სირთულეები მისთვის ერთგვარი ინსპირაციაც გახდა შემოქმედებაში, რადგან ის ყოველთვის ეძებდა სილამაზეს იქ, სადაც სხვები მხოლოდ ტკივილს ხედავდნენ. მონოლოგში მარიამი ხაზს უსვამს, რომ წლების განმავლობაში ის ცდილობდა ამ მოგონებებისგან გათავისუფლებას, თუმცა საბოლოოდ მიხვდა, რომ წარსულის აღიარება არის ერთადერთი გზა შინაგანი მშვიდობისკენ.
საუბარი შეეხო იმასაც, თუ როგორ აღიქვამდა პატარა მარიამი მამას – როგორც გმირს თუ როგორც ადამიანს, რომელსაც შველა სჭირდებოდა. მისი მონოლოგი სავსეა სევდით, მაგრამ ამავდროულად საოცარი სიძლიერით. ის ამბობს, რომ მამამისის გამოჩენა კლინიკიდან გამოქცევის შემდეგ იყო ერთგვარი ძახილი სიყვარულისთვის, რომელსაც მაშინდელი გარემოებები ვერ პასუხობდა. მარიამი არ მალავს, რომ ამ ამბის საჯაროდ მოყოლა მისგან დიდ გამბედაობას მოითხოვდა, რადგან საზოგადოებაში მსგავსი თემები ჯერ კიდევ სტიგმატიზებულია. სტატიაში განხილულია მარიამის ხედვა იმაზე, თუ როგორ უნდა ვაპატიოთ მშობლებს მათი სისუსტეები და როგორ გამოვიყენოთ გადატანილი ტრავმები საკუთარი თავის უკეთეს ვერსიად ჩამოსაყალიბებლად. მისი გულწრფელობა არის მაგალითი იმისა, რომ ყველაზე ბნელი მოგონებებიდანაც კი შეიძლება სინათლის გამოტანა, თუკი მათ თვალს გავუსწორებთ. ეს არის ამბავი შვილზე, რომელმაც შეძლო გაეგო მამისთვის, რომელმაც ყველაფერი დაკარგა, გარდა შვილთან შეხვედრის სურვილისა.
