ქართული სცენის დედოფალი, შეუდარებელი ნანი ბრეგვაძე, ყოველთვის გამოირჩეოდა თავშეკავებულობითა და არისტოკრატიზმით, თუმცა მისმა ბოლო გულახდილმა ინტერვიუმ საზოგადოება კიდევ ერთხელ აალაპარაკა. მომღერალმა, რომლის ხმაც ათწლეულების მანძილზე ქართული კულტურის სიმბოლოდ იქცა, ფარდა ახადა საკუთარი ცხოვრების იმ დეტალებს, რომლებიც აქამდე ფართო აუდიტორიისთვის უცნობი რჩებოდა. ინტერვიუში ნანი ბრეგვაძე იხსენებს ურთიერთობებს, რომლებიც მის პიროვნულ ჩამოყალიბებაზე დიდ გავლენას ახდენდა და იმ სირთულეებს, რასაც სცენის მიღმა აწყდებოდა. განსაკუთრებული ყურადღება დაიკავა მისმა მოგონებებმა ადამიანებზე, რომლებიც მის ცხოვრებაში დომინანტურ როლს ასრულებდნენ და ხშირად მიუთითებდნენ კიდეც, თუ როგორ უნდა მოქცეულიყო ან რა ეთქვა.
როგორც ლეგენდარული მომღერალი იხსენებს, მის ცხოვრებაში იყვნენ ადამიანები, რომლებიც არ ერიდებოდნენ მისთვის პირდაპირ ეთქვათ: „ნანი, რა სისულელეებს მელაპარაკებიო“. ეს ფრაზა, რომელიც ერთი შეხედვით შეიძლება უხეშად ჟღერდეს, სინამდვილეში იმ რთული და მრავალფეროვანი ურთიერთობების ნაწილი იყო, რამაც ნანი ბრეგვაძე იმ ძლიერ ქალად აქცია, როგორსაც დღეს ვიცნობთ. მომღერალი აღნიშნავს, რომ ხშირად ჭკუასაც ასწავლიდნენ და მიუთითებდნენ მის შეცდომებზე, რაც მისთვის ზოგჯერ მტკივნეული, მაგრამ საბოლოო ჯამში სასარგებლო გაკვეთილი აღმოჩნდა. ინტერვიუდან ჩანს, რომ მიუხედავად უდიდესი პოპულარობისა და თაყვანისმცემლების არმიისა, პირად სივრცეში მასაც უწევდა საკუთარი აზრისთვის ბრძოლა და იმედგაცრუებებთან გამკლავება.
სტატიაში ნანი ბრეგვაძე ასევე საუბრობს იმ შინაგან განცდებზე, რაც სცენაზე დგომას ახლავს. ის აღიარებს, რომ მიუხედავად მრავალწლიანი გამოცდილებისა, ყოველი გამოსვლა მისთვის მაინც დიდ პასუხისმგებლობასა და მღელვარებასთანაა დაკავშირებული. მისი თქმით, ნამდვილი არტისტი ყოველთვის კრიტიკული უნდა იყოს საკუთარი თავის მიმართ და სწორედ ეს თვითკრიტიკაა ის მამოძრავებელი ძალა, რაც ხელოვანს განვითარების საშუალებას აძლევს. მომღერლის გულახდილობამ კიდევ ერთხელ დაანახა საზოგადოებას, რომ ვარსკვლავური ბრწყინვალების მიღმა ჩვეულებრივი, ემოციური და ზოგჯერ მოწყვლადი ადამიანი დგას, რომელსაც ისევე სჭირდება აღიარება და სითბო ახლობლებისგან, როგორც ნებისმიერ ჩვენგანს. ინტერვიუს ამ ნაწილმა მკითხველში დიდი ემოცია გამოიწვია, რადგან ნანიმ შეძლო ესაუბრა არა როგორც ხელთუქმნელ ხატს, არამედ როგორც ქალს, რომელმაც ცხოვრების გზაზე ბევრი რამ იწვნია და გადაიტანა.
