1989 წლის 9 აპრილი საქართველოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე და ამავდროულად ამაყი თარიღია. ამ დღეს თბილისში, რუსთაველის გამზირზე, საბჭოთა რეჟიმმა სასტიკად დაარბია მშვიდობიანი მომიტინგეები, რასაც 21 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. მათ შორის ყველაზე პატარა 16 წლის ნათია ბაშალეიშვილი იყო. წლების განმავლობაში ნათიას სახე 9 აპრილის ტრაგედიის სიმბოლოდ იქცა, თუმცა მხოლოდ დიდი ხნის შემდეგ გახდა ცნობილი ის საოცარი და შემზარავი ჩანაწერები, რომლებსაც გოგონა თავის დღიურში სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე აკეთებდა. ნათიას დედამ, ქალბატონმა ნანამ, შვილის პირადი ჩანაწერები ტრაგედიიდან საკმაოდ დიდი ხნის შემდეგ იპოვა. დღიური, რომელიც სკოლის მოსწავლის ფიქრებს ინახავდა, სავსე იყო მისტიკური წინათგრძნობებითა და ერთგვარი მზადებით იმ დიდი მსხვერპლისთვის, რომელიც მან სამშობლოს შესწირა.
ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური და დამაფიქრებელი ფრაზა, რომელიც დღიურში იკითხება, ასე ჟღერს: „ყოველ ღამით ხმელ ფოთლებში დავდივარ, ნეტავ რას უნდა ნიშნავდეს?“. ეს სიტყვები, რომლებიც 16 წლის გოგონამ ფურცელზე გადაიტანა, დღეს ბევრისთვის იმ გარდაუვალი აღსასრულის წინასწარმეტყველებად აღიქმება, რომელიც მას რუსთაველის გამზირზე ელოდა. ხმელი ფოთლები, სიცივე და გაურკვევლობა – ეს ის მეტაფორებია, რომლებიც თითქოს მის ქვეცნობიერში უკვე არსებობდა. დედა იხსენებს, რომ ნათია ყოველთვის გამორჩეული ბავშვი იყო, სავსე პატრიოტიზმითა და სამართლიანობის გრძნობით. იმ საბედისწერო ღამესაც ის იქ იყო, სადაც მისი ხალხი, სადაც საქართველოს თავისუფლებისთვის მებრძოლი სულები იკრიბებოდნენ. ნათიას სიკვდილი განსაკუთრებით მძიმე აღმოჩნდა საზოგადოებისთვის, რადგან ის ჯერ კიდევ ბავშვი იყო, რომელსაც წინ მთელი ცხოვრება ჰქონდა, თუმცა მისმა დღიურმა აჩვენა, რომ მისი სული ბევრად უფრო მომწიფებული და მზად იყო თავგანწირვისთვის, ვიდრე ეს ვინმეს ეგონა.
დღიურში ნათია წერდა არა მხოლოდ სიზმრებზე, არამედ თავის განცდებზე ქვეყნის მომავალთან დაკავშირებით. იგი აღწერდა იმ მუხტს, რომელიც მაშინდელ თბილისში სუფევდა. „ნეტავ რას უნდა ნიშნავდეს?“ – ეს კითხვა, რომელსაც ის საკუთარ თავს უსვამდა, დღეს პასუხგაცემულია, თუმცა ეს პასუხი უზომოდ მწარეა. მისი სიკვდილის შემდეგ, როდესაც დედამ ეს სტრიქონები წაიკითხა, მიხვდა, რომ შვილი თითქოს ემზადებოდა სხვა სამყაროში გადასასვლელად. ნათიას ისტორია არ არის მხოლოდ ერთი ადამიანის ტრაგედია, ეს არის მთელი თაობის თავგანწირვის მაგალითი. მისი დღიური კი დარჩა როგორც მტკიცებულება იმისა, რომ თავისუფლების წყურვილი იმდენად ძლიერი იყო, რომ მას პატარა გოგონას ქვეცნობიერიც კი გრძნობდა. დღეს, როდესაც 9 აპრილის მემორიალთან ყვავილები მიაქვთ, ნათიას ფოტო ყოველთვის განსაკუთრებულ ყურადღებას იქცევს – მისი სუფთა და ნათელი გამოხედვა გვახსენებს იმ ფასს, რომელიც საქართველომ დამოუკიდებლობისთვის გადაიხადა. დედის მოგონებები და ის ჩანაწერები, რომლებიც წლების შემდეგ აღმოჩნდა, გვეხმარება უკეთ გავიგოთ იმ გმირების შინაგანი სამყარო, რომლებმაც საკუთარი სიცოცხლის ფასად მოგვიტანეს დღევანდელი თავისუფლება. ეს არის ამბავი, რომელიც არასოდეს უნდა დავივიწყოთ, რადგან ისტორია სწორედ ასეთი ადამიანების სისხლითა და ფიქრებით იწერება.
