ლეილა აბაშიძე ქართული კინოს ნამდვილი სიმბოლო და „საქართველოს ღიმილია“. მისი ეკრანული სახეები ყოველთვის ასოცირდებოდა სიცოცხლის სიყვარულთან, ოპტიმიზმთან და დაუოკებელ ენერგიასთან. თუმცა, ცოტამ თუ იცოდა, რა იმალებოდა მსახიობის მუდმივი ღიმილის მიღმა და რა სევდას ატარებდა ის მთელი ცხოვრების მანძილზე. მისი პირადი ცხოვრება, კერძოდ კი ქორწინება და დაშორება გურამ შოტაძესთან, აღმოჩნდა ის მთავარი სინანული, რომელსაც ლეგენდარული მსახიობი სიცოცხლის ბოლომდე გულში ატარებდა. ლეილა აბაშიძე ყოველთვის აღნიშნავდა, რომ მისი მეუღლე არაჩვეულებრივი და ღირსეული პიროვნება იყო, ხოლო მათი დაშორება ორივე მხარისთვის უდიდესი ტკივილის მომტანი აღმოჩნდა, რასაც წლების შემდეგაც კი ორივე ერთნაირად ნანობდა.
მსახიობის კინოკარიერა სულ რაღაც 8 წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც მან ფილმში „ქაჯანა“ კატოს როლი შეასრულა. იმ პერიოდიდან მოყოლებული, მისი ცხოვრება განუყოფლად დაუკავშირდა კინემატოგრაფს. მიუხედავად იმისა, რომ ეკრანზე ის ყოველთვის ბრწყინავდა, რეალობაში მას უამრავი სირთულის გადალახვა მოუხდა. ლეილა აბაშიძის ცხოვრების უცნობი ეპიზოდები გვიჩვენებს ქალს, რომელიც იყო არა მხოლოდ ნიჭიერი ხელოვანი, არამედ ძლიერი პიროვნება, რომელიც საკუთარ შეცდომებზე ყოველთვის გულწრფელად საუბრობდა. განსაკუთრებით ემოციურია მისი მოგონებები გურამ შოტაძეზე, სადაც ის აღიარებს, რომ ახალგაზრდულმა მაქსიმალიზმმა და სიჯიუტემ ხელი შეუშალა ოჯახის შენარჩუნებაში. მსახიობი იხსენებდა, რომ დაშორების შემდეგაც, გურამი მისთვის ყველაზე ახლობელ ადამიანად რჩებოდა და მათი ურთიერთპატივისცემა არასდროს განელებულა.
ლეილა აბაშიძე ხშირად ამბობდა, რომ სიყვარული მისთვის მთავარი მამოძრავებელი ძალა იყო, მაგრამ ამავდროულად, ეს გრძნობა მას დიდ პასუხისმგებლობასაც აკისრებდა. მსახიობის ცხოვრებაში არსებობდა მომენტები, როდესაც ის მარტოობას გრძნობდა, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ქვეყანა აღმერთებდა. მისი აღსარება ქმართან დაშორების შესახებ არის გაკვეთილი ბევრი ადამიანისთვის, რომ ზოგჯერ წამიერმა გადაწყვეტილებამ შეიძლება მთელი ცხოვრების სინანული დატოვოს. ის აღნიშნავდა, რომ გურამი იყო ის ადამიანი, ვისაც შეეძლო მისი გაგება ყოველგვარი სიტყვების გარეშე. მათი სიყვარულის ისტორია, რომელიც დაშორებით დასრულდა, რეალურად არასდროს დამთავრებულა მათ გულებში, რადგან სიცოცხლის უკანასკნელ წუთებამდე ორივე ინარჩუნებდა იმ უხილავ კავშირს, რომელიც მხოლოდ ნამდვილ გრძნობას შეუძლია წარმოშვას.
ლეილა აბაშიძის გარდაცვალების შემდეგ, კიდევ უფრო მეტი დეტალი გახდა ცნობილი მისი პირადი ცხოვრებიდან, რაც გვაჩვენებს, რამდენად ღრმა და მრავალმხრივი იყო მისი ბუნება. ის არ იყო მხოლოდ „აბეზარა“ ან „ეთერი“, ის იყო ქალი, რომელიც ეძებდა სიმშვიდეს და ნამდვილ სითბოს. მისი სინანული დაშორების გამო კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ დიდება და წარმატება ვერ ანაცვლებს პირად ბედნიერებას. დღეს, როდესაც ლეილა აბაშიძის ფილმებს ვუყურებთ, მის ღიმილში უკვე სხვა ელფერს ვხედავთ – ეს არის გამოცდილი, ბევრი რამის მნახველი და სინანულით აღსავსე ქალის ღიმილი, რომელმაც იცოდა სიყვარულის ფასი და მისი დაკარგვის სიმწარეც. მისი ცხოვრების ეს უცნობი ეპიზოდები კიდევ უფრო აახლოებს მაყურებელს ლეგენდასთან და მას უფრო ადამიანურს, უფრო ნაცნობს ხდის თითოეული ჩვენგანისთვის.
