ქართული კულტურისა და ხელოვნების სამყაროში ბასა ფოცხიშვილი ყოველთვის გამორჩეული ფიგურა იყო, თუმცა მისი შემოქმედების მიღმა იმალება უდიდესი ემოციური შრეები, რომლებიც სათავეს მისივე ბავშვობიდან იღებს. ცნობილი რეჟისორი ერთ-ერთ ყველაზე გულახდილ ინტერვიუში საუბრობს იმ წლებზე, რომლებმაც მისი პიროვნება ჩამოაყალიბა. როდესაც ბასა წარსულს იხსენებს, მას პირველ რიგში არა ხმაურიანი პრემიერები ან შემოქმედებითი წარმატებები, არამედ საკუთარ სახლში გატარებული მყუდრო საღამოები ახსენდება. ეს იყო დრო, როდესაც სამყარო უფრო მარტივი, თბილი და სიყვარულით სავსე ჩანდა. მისი თქმით, ყველაზე ხშირად მეხსიერებაში სწორედ ის ღამეები ამოტივტივდება, რომლებსაც მთელი ოჯახი ერთად ატარებდა. “მე, დედა, მამა, თამრიკო და ჩვენი პეპი” – ეს სიტყვები მხოლოდ ადამიანების ჩამონათვალი კი არა, მთელი ეპოქაა, რომელიც ბასასთვის ყველაზე ძვირფას განძს წარმოადგენს.
ბასა ფოცხიშვილის მამა, ლეგენდარული პოეტი თამაზ ფოცხიშვილი, და დედა, მზია კვირიკაშვილი, ქმნიდნენ იმ განსაკუთრებულ აურას, რომელშიც ხელოვნება და ყოველდღიურობა ერთმანეთში იყო გადაჯაჭვული. რეჟისორი იხსენებს, რომ სახლი ყოველთვის სავსე იყო სტუმრებით, პოეზიითა და მუსიკით, თუმცა ყველაზე ძვირფასი მაინც ის წუთები იყო, როდესაც ოჯახის წევრები მარტო რჩებოდნენ. თამრიკო ფოცხიშვილთან ერთად გატარებული ბავშვობა სავსე იყო თავგადასავლებით, თუმცა სახლის კედლებში არსებული დაცულობის შეგრძნება იყო ის, რაც მას დღემდე ძალას აძლევს. პეპი, მათი საყვარელი ძაღლი, ამ იდილიის განუყოფელი ნაწილი იყო, რომელიც ოჯახის სრულუფლებიან წევრად ითვლებოდა და ბავშვობის ყველაზე მხიარულ ეპიზოდებს უკავშირდება.
ეს აღსარება არ არის მხოლოდ ნოსტალგია წარსულზე, ეს არის მცდელობა, რომ კიდევ ერთხელ დავინახოთ ოჯახური ერთობისა და ტრადიციების მნიშვნელობა. ბასა აღნიშნავს, რომ სწორედ ის “გათენებული ღამეები” და მშობლების გვერდით ყოფნა გახდა მისი შთაგონების წყარო მრავალი შემოქმედებითი პროექტისთვის. დღევანდელ ციფრულ სამყაროში, სადაც ადამიანები სულ უფრო მეტად შორდებიან ერთმანეთს, ბასა ფოცხიშვილის მოგონებები გვახსენებს, რომ ნამდვილი ბედნიერება არა გარეგნულ ბრწყინვალებაში, არამედ იმ უბრალო საღამოებშია, როდესაც საყვარელი ადამიანების სუნთქვა და სიახლოვე ყველაზე დიდ სიმშვიდეს გგვრის. მისი თქმით, ეს მოგონებები მისთვის ერთგვარი შუქურაა, რომელიც ყველაზე რთულ მომენტებშიც კი გზას უნათებს და ახსენებს, თუ საიდან მოდის და რა არის ცხოვრებაში რეალურად ფასეული.
