როგორც მწერალმა და ჟურნალისტმა გიზო ნიშნიანიძემ აღნიშნა თავის მოგონებებსა და წიგნში „პოემანი ვერაზე“, ქალაქი სწორედ იმ ადამიანებით იყო ცნობილი, რომლებიც მას განსაკუთრებულობას მატებდნენ. მათ შორის ერთ-ერთი გამორჩეული პიროვნება იყო ნინო, მეტსახელად ბუბუსია თვალავაძე, რომელიც ასიამოვნებდა ყველას თავისი უპირველესი სილამაზით და აუხსნელი მყუდროობით.
ბუბუსია თვალავაძე მას მიეწერებოდა განსაკუთრებულად მადლიერ ღიმილს, რომლის წყალობითაც „მთელი თბილისი კარგ გუნებაზე დამდგარიყო“. სწორედ ამიტომ, 1940-იან წლებში მას ქალაქი ხშირად „თბილისის შავ ბრილიანტს“ ეძახდა. ეს მეტია, ვიდრე უბრალოდ მიწიერი აღნიშვნა — ეს იყო ლეგენდა, რომელიც დღემდე გაფანტულია თბილისური ისტორიებისა და ხალხური მოგონებების ზღაპრებად.
ბუბუსიის პირადი ცხოვრება მელანჟირებული იყო უფრო საინტერესო ამბებით. მას ჰქონდა გამორჩეულად მუსიკალური მეუღლე — ოპერის მომღერალი დათკა (დავით) გამრეკელი, რომელსაც ქართული ვოკალის მშვენება ჰქვია. მათი კავშირი უფრო გლამური და ქალურ-კულტურული მოდელობის გამოხატულება იყო, ვიდრე მხოლოდ სიყვარულზე დაფუძნებული წყვილი. როგორც ამბობდნენ, მათ ერთმანეთის მიმართ დიდი სიყვარული შესაძლოა არ ჰქონოდათ, მაგრამ ვიზუალურ და საზოგადოებრივ სიმპათიას სცემდნენ ერთდროულად, რაც მათ თბილისის ელიტარში ასახლებულ ეფექტურ წყვილად აქცევდა.
გიზო ნიშნიანიძის მოგონებებიდან იკვეთება მსხვილი ემოციური ფონი — რომელი სილამაზე და ქალურობა დღესაც განაგრძობენ თბილისურ ფოლკლორში ცხოვრებას. „არ ვიცი, ჰქონდათ თუ არა დიდი სიყვარული… ეს სილამაზე და სიყვარული რამდენს გაუნწეოlelo…” — ამბობს ავტორი და იმასაც აღნიშნავს, რომ შესაძლოა ბუბუსიასადმი ბევრმა მამაკაცმა გულიც კი დაკარგა.
მოკლედ რომ ვთქვათ, ბუბუსია თვალავაძე იყო არა მხოლოდ სილამაზის, არამედ იმ კულტურული ფენომენის მონაპოვარი — მისმა სახემ, ღიმილმა და პოზიციამ თბილისის იმდროინდელ ცნობად და სასწაულებრივ სამყაროს რაღაც განსაკუთრებული იუმორითა და სითბოთი შეავსო.
