ქართველი პიანისტი ირმა გიგანი იმ იშვიათ ხელოვანთა რიცხვს მიეკუთვნება, რომლებმაც წარმატების მიღწევა ჯერ კიდევ ადრეულ ასაკში შეძლეს და მას შემდეგ მუდმივად იმყოფებიან საერთაშორისო ყურადღების ცენტრში. მისი მუსიკალური მოგზაურობა სულ რაღაც ხუთი წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც პირველად მიუჯდა ფორტეპიანოს და მას შემდეგ ინსტრუმენტი მისი ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქცა. დღეს ირმა ვენაში ცხოვრობს — ქალაქში, რომელიც კლასიკური მუსიკის მექად ითვლება, თუმცა მისი სული და ემოციები ყოველთვის სამშობლოსთან, კერძოდ კი თბილისთანაა დაკავშირებული. ერთ-ერთ ბოლო ინტერვიუში მან გულახდილად ისაუბრა იმ სირთულეებსა და ბედნიერებაზე, რაც ორ ქალაქს შორის ცხოვრებას ახლავს. პიანისტი აღნიშნავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ევროპული გარემო მას პროფესიული განვითარებისთვის საუკეთესო პირობებს სთავაზობს, თბილისის გარეშე მისი არსებობა წარმოუდგენელია. ეს არის ერთგვარი ემოციური საზრდო, რომლის გარეშეც, ალბათ, მისი მუსიკაც ვერ იქნებოდა ასეთი ღრმა და მრავალფეროვანი.
ირმა გიგანის კარიერა აღსავსეა გამარჯვებებითა და საერთაშორისო აღიარებით. მან ჯერ კიდევ ბავშვობაში მოიპოვა არაერთი პრესტიჟული ჯილდო, რამაც გზა გაუხსნა მსოფლიოს წამყვანი საკონცერტო დარბაზებისკენ. ვენაში გადასვლა მის ცხოვრებაში გარდამტეხი მომენტი იყო. ავსტრიის დედაქალაქში ცხოვრებამ მას საშუალება მისცა ესწავლა საუკეთესო პროფესორებთან და გაეზიარებინა ის მდიდარი ტრადიციები, რაც ამ ქალაქს გააჩნია. თუმცა, როგორც თავად ამბობს, უცხოეთში ცხოვრება ყოველთვის როდია მარტივი. ენის ბარიერი, კულტურული განსხვავებები და ოჯახის მონატრება ის ფაქტორებია, რომლებიც ხელოვანს ხშირად აიძულებს გადააფასოს საკუთარი პრიორიტეტები. ირმასთვის მუსიკა არის ენა, რომლის მეშვეობითაც ის ახერხებს ამ ყველაფრის დაბალანსებას. როდესაც ის სცენაზე დგას, აღარ აქვს მნიშვნელობა, სად იმყოფება — ვენაში, პარიზში თუ თბილისში; იმ მომენტში მხოლოდ მუსიკა და მსმენელი არსებობს.
საინტერესოა პიანისტის დამოკიდებულება ყოველდღიურობისადმი. ის აღწერს, თუ როგორ ცდილობს ვენის მშვიდი და მოწესრიგებული რიტმი შეუხამოს თბილისურ ტემპერამენტს. მისი თქმით, საქართველოში დაბრუნება ყოველთვის ენერგიის ახალი წყაროა. თბილისური ქუჩები, მეგობრები და ის განსაკუთრებული აურა, რაც მხოლოდ ამ ქალაქს ახასიათებს, მას ეხმარება შემოქმედებითი კრიზისების დაძლევაში. ირმა გიგანი ხაზს უსვამს, რომ წარმატება არ არის მხოლოდ ტაში და აღიარება, ეს არის უდიდესი შრომა, რომელიც ხუთი წლის ასაკიდან დაიწყო და დღემდე გრძელდება. ყოველი ახალი კონცერტი მისთვის ახალი გამოწვევაა და ყოველ ჯერზე ის ცდილობს მსმენელს საკუთარი სულის ნაწილი გაუზიაროს. მისი ისტორია არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება დარჩე საკუთარი ფესვების ერთგული მაშინაც კი, როდესაც მსოფლიო აღიარებას აღწევ და ევროპის გულში ცხოვრობ. ირმა გიგანი აგრძელებს თავის შემოქმედებით გზას და გვპირდება, რომ კიდევ არაერთხელ ასახელებს საქართველოს საერთაშორისო ასპარეზზე, თანაც ისე, რომ თბილისი მუდამ მის მთავარ შთაგონებად დარჩება.
