ლელა წურწუმიას ოჯახის ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე და ემოციური პერიოდი სიმსივნესთან ბრძოლა იყო. ეს არ იყო მხოლოდ ჯანმრთელობის პრობლემა, არამედ სერიოზული ფსიქოლოგიური გამოცდა, რომელიც მთლიანად ოჯახს შეეხო. ამ რთულ გზაზე გადამწყვეტი როლი ითამაშეს მისმა ორმა დამ, რომელთა მხარდაჭერამ და თავდადებამ მნიშვნელოვნად შეცვალა ყველაფერი.
როგორც აღმოჩნდა, სიმსივნის დამარცხებაში მთავარი მხოლოდ მედიკამენტები და ექიმები არ ყოფილა. ოჯახური სითბო, თანადგომა და ყოველდღიური ზრუნვა გახდა ის საფუძველი, რომელმაც ამ ბრძოლას ძალა მისცა. დებმა საკუთარ თავზე აიღეს ლელას გამხნევება, ყოველდღიური ყოფის გამარტივება და ის ემოციური მხარდაჭერა, რომელიც ასეთ დროს გადამწყვეტია.
განსაკუთრებით გამორჩეული როლი ჰქონდა ერთ-ერთ სიძეს, რომელსაც ოჯახში „მამულიჩასნაირ“ კაცად მოიხსენიებენ. მისი დახმარება იმდენად ბუნებრივი და გულწრფელი იყო, რომ ხშირად თავად ლელამაც კი არ იცოდა, რამდენად დიდ საქმეს აკეთებდა იგი კულისებს მიღმა. ყოველდღიური ზრუნვა, ყურადღება და თანადგომა ქმნიდა იმ განცდას, რომ ლელა მარტო არ იყო.
ოჯახის წევრები იხსენებენ, რომ ყველაზე მძიმე წუთებში სწორედ ეს უხილავი მხარდაჭერა აძლევდა ძალას ლელას, არ დანებებულიყო. როდესაც ფიზიკური ტკივილი ემატებოდა შიშსა და გაურკვევლობას, ახლობლების თანადგომა იქცეოდა იმ შუქად, რომელიც ამ რთულ გზას ანათებდა.
დღეს, როდესაც ეს მძიმე პერიოდი უკვე უკან არის დარჩენილი, ლელა წურწუმიას ისტორია ბევრისთვის იმედის სიმბოლოა. ეს არის მაგალითი იმისა, რომ დაავადებასთან ბრძოლა მხოლოდ ინდივიდუალური პროცესი არ არის — ეს არის ოჯახის, სიყვარულისა და ურთიერთგაგების საერთო ძალისხმევა.
