ქართული კალათბურთის ისტორიაში ბევრი გამორჩეული ფიგურა ყოფილა, თუმცა დუდუ დადიანი მაინც სულ სხვა ფენომენია. ის არ იყო მხოლოდ სპორტსმენი, ის იყო ეპოქის სიმბოლო, თბილისელი პრინცი, რომლის გარშემოც ყოველთვის განსაკუთრებული აურა ტრიალებდა. დღეს, როდესაც მის სახელს ვიხსენებთ, თვალწინ წარმოგვიდგება არა მხოლოდ მისი პროფესიული მიღწევები, არამედ ის ადამიანური თვისებები, რამაც ის საზოგადოების საყვარელ ადამიანად აქცია. მისი ცხოვრება სავსე იყო ემოციებით, მეგობრობით და იმ რაინდული სულით, რომელიც დღეს ასე გვაკლია.
ახლობლების მოგონებებში დუდუ ყოველთვის ცოცხალია. მისი მეუღლე, თაკო ჩხეიძე, ხშირად იხსენებს მათ პირველ შეხვედრას და იმ პერიოდს, როდესაც მათი სიყვარულის ისტორია იწყებოდა. დუდუ გამოირჩეოდა განსაკუთრებული მზრუნველობით, თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, მასში ცოტაოდენი ეჭვიანობაც იმალებოდა. ეს არ იყო აგრესიული ან დამთრგუნველი ეჭვიანობა, არამედ იმ დიდი სიყვარულის გამოძახილი, რასაც მეუღლის მიმართ გრძნობდა. თაკო იხსენებს, რომ თუ დუდუ შეამჩნევდა, რომ ვინმე მის მიმართ განსაკუთრებულ სიმპათიას გამოხატავდა, ის ბრაზდებოდა. ეს ბრაზი მის ვაჟკაცურ ბუნებასა და მესაკუთრეობას უსვამდა ხაზს, რაც იმ დროინდელი თბილისური „რაინდობის“ განუყოფელი ნაწილი იყო.
დუდუ დადიანის ცხოვრება ტრაგიკულად შეწყდა, თუმცა მისი სახელი კვლავაც ასოცირდება კეთილშობილებასთან. ის იყო ადამიანი, რომელსაც შეეძლო ერთი გამოხედვით ეთქვა სათქმელი. სპორტულ მოედანზე ის ლიდერი იყო, ცხოვრებაში კი — საიმედო მეგობარი და მეუღლე. მისი პიროვნება აერთიანებდა სპორტულ სიმტკიცესა და არისტოკრატიულ მანერებს. საზოგადოებაში ის ყოველთვის ყურადღების ცენტრში იყო, თუმცა თავად მოკრძალებას ამჯობინებდა. ბევრი იხსენებს, როგორ უყვარდა მას თბილისის ქუჩებში სეირნობა და როგორ პატივს სცემდა ყველას, განურჩევლად სტატუსისა. სწორედ ეს უშუალობა იყო მისი მთავარი იარაღი.
დღეს, როდესაც მის შესახებ დაწერილ ამ მოგონებებს ვკითხულობთ, კიდევ ერთხელ ვხვდებით, რამდენად დიდი დანაკლისი იყო მისი წასვლა ქართული სპორტისა და საზოგადოებისთვის. ის იყო ადამიანი, რომელმაც დატოვა წარუშლელი კვალი და რომლის შესახებ ისტორიებიც თაობიდან თაობას გადაეცემა. მისი ეჭვიანობა, მისი ღიმილი, მისი ბრძოლისუნარიანობა — ეს ყველაფერი ქმნის იმ მთლიან სურათს, რასაც „დუდუ დადიანის ფენომენი“ ჰქვია. ის დარჩება ჩვენს მეხსიერებაში, როგორც თბილისელი პრინცი, რომელმაც იცოდა, როგორ ჰყვარებოდა და როგორ დაეცვა თავისი ღირსება და საყვარელი ადამიანები.
