კესარია აბრამიძის დედამ პირველად ისაუბრა იმ ტკივილზე, რომელიც მის ცხოვრებაში სამუდამოდ დარჩა. ეს არის ინტერვიუ, სადაც სიტყვები იშლება გულიდან და ყოველი წინადადება სავსეა სიყვარულით, დანაკარგითა და ღირსებით. მისთვის შვილი არ არის წარსული — ის კვლავ ცოცხალია მის ყოველდღიურ ფიქრებში, მოგონებებსა და სიამაყეში.
დედა იხსენებს კესარიას ბავშვობას, მის პირველ ნაბიჯებს, მის სიხარულსა და ოცნებებს. ის ამბობს, რომ კესარია ყოველთვის განსხვავებული იყო — ძლიერი, მგრძნობიარე და უკიდურესად გულწრფელი. მისთვის შვილი არასოდეს ყოფილა უბრალოდ ადამიანი, ის იყო სინათლე, რომელიც ოჯახს გზას უნათებდა.
ინტერვიუში ქალი საუბრობს იმ რთულ გზაზე, რომელიც მის შვილს გაუვლია. საზოგადოების ზეწოლა, გაუგებრობა და ტკივილი არაერთხელ შეხვედრია კესარიას ცხოვრებაში, თუმცა ის არასოდეს დანებებულა. დედა ამაყად აღნიშნავს, რომ მისი შვილი ყოველთვის იბრძოდა საკუთარი ღირსებისთვის და არასოდეს დაკარგა საკუთარი თავი.
ყველაზე ემოციური მომენტები უკავშირდება იმ ფაქტს, რომ დედისთვის შვილის სიკვდილი არ ნიშნავს მის გაქრობას. ის ამბობს, რომ კესარია ყოველდღე მასთანაა — მის ლოცვებში, სახლში, სიჩუმესა და ხმაურშიც კი. მისთვის შვილი ცოცხალია არა სხეულით, არამედ სულით.
დედა განსაკუთრებულად უსვამს ხაზს იმას, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ადამიანებმა ერთმანეთის მიღება. მისი თქმით, კესარიას ისტორია მხოლოდ ერთი ადამიანის ტრაგედია არ არის — ეს არის გაკვეთილი საზოგადოებისთვის, რომ სიყვარული და თანაგრძნობა ყოველთვის უნდა იყოს წინ.
ინტერვიუს ბოლოს ქალი მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ ამბობს, რომ მიუხედავად უდიდესი ტკივილისა, ის არ დაკარგავს სიამაყეს. კესარია მისი შვილია და ყოველთვის ასე იქნება. მისთვის ის ცოცხალია და მისი სიყვარული არასოდეს დასრულდება.
