სალომე ღვინიაშვილისთვის ტელევიზია მხოლოდ სამუშაო ადგილი არასოდეს ყოფილა. ეს იყო სივრცე, სადაც მან პროფესიული ზრდის, თვითდამკვიდრების, სირთულეების გადალახვისა და საკუთარ თავთან ბრძოლის წლები გაატარა. მისი გადაწყვეტილება ტელევიზიიდან წამოსვლის შესახებ ერთი დღის მიღებული არ ყოფილა — ეს იყო ხანგრძლივი პროცესის შედეგი, რომელიც თანდათან გროვდებოდა ემოციურად, ფსიქოლოგიურად და პროფესიულად.
სალომე იხსენებს, რომ ტელევიზიაში გატარებული 8 წელი სავსე იყო როგორც წარმატებით, ისე იმ უხილავი გამოწვევებით, რომელთა შესახებ მაყურებელი ხშირად ვერაფერს იგებს. კამერების მიღმა ყოველდღიური სტრესი, მუდმივი მზადყოფნა, პასუხისმგებლობა და მაღალი მოლოდინები მასზე დიდ გავლენას ახდენდა. მიუხედავად ამისა, მან არასოდეს დაუკარგავს სიყვარული იმ საქმისადმი, რომელსაც აკეთებდა.
მისი თქმით, გადაწყვეტილების მიღება განსაკუთრებით რთული იყო, რადგან ტელევიზია მისი ცხოვრების ნაწილად იქცა. იქ შეიძინა გამოცდილება, შეხვდა ადამიანებს, რომლებმაც დიდი როლი ითამაშეს მის პროფესიულ ჩამოყალიბებაში და შექმნა ის სახე, რომლითაც საზოგადოებამ გაიცნო. თუმცა, დროის გასვლასთან ერთად, მან იგრძნო, რომ რაღაც იცვლებოდა — შიდა მოტივაცია აღარ იყო ისეთი ძლიერი, როგორც ადრე, ხოლო ყოველდღიური დატვირთვა უფრო და უფრო მძიმე ხდებოდა.
სალომე არ მალავს, რომ ამ გზაზე ყოფილა შიშიც — უცნობ მომავალთან დაკავშირებული ეჭვები, კითხვა, სწორ გადაწყვეტილებას იღებდა თუ არა. მაგრამ ამავე დროს გაჩნდა სურვილი ახალი ეტაპის დაწყების, საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენისა და იმ სივრცის პოვნის, სადაც თავს უფრო თავისუფლად და მშვიდად იგრძნობდა.
მისი მონათხრობი არა მხოლოდ პროფესიული ცვლილების ისტორიაა, არამედ ადამიანური გამოცდილების მაგალითიც — იმ მომენტის, როდესაც საჭიროა გაჩერება, დაფიქრება და საკუთარ თავს გულწრფელად კითხვა: „რა მინდა ახლა?“ სალომე ხაზგასმით ამბობს, რომ წასვლა არ ნიშნავს უარყოფას — ეს უფრო მადლიერების განცდით დახურვილი თავი იყო.
დღეს ის წარსულს სითბოთი იხსენებს და მომავალს ინტერესით უყურებს. ტელევიზიიდან წამოსვლა მისთვის დასასრული არ არის, არამედ ახალი დასაწყისი — შესაძლებლობა, საკუთარი გზა თავიდან განსაზღვროს, ახალი მიზნები დაისახოს და იმ რიტმში იცხოვროს, რომელიც მას თავად სურს.
