სოფია ლორენი — კინოისტორიის უდიდესი ქალწულებიდან ერთ-ერთი — თავისი ცხოვრების იმ გამოცდილებებსა და ემოციებს უხმობს, რომლებმაც თავდაჯერებულობა შთაბერეს უფროსმა ქალებმა, განსაკუთრებით დედამ. ჩვენ წარმოგიდგენთ ამ მომაჯადოებელ, ღრმა ინტერვიუს, სადაც მსახიობმა გაამხილა, როგორ დასჯერდა შეურაცხმყოფელი განსაზღვრებები და როგორი ძალა იპოვა ახლებურად თავი მიღების შემდეგ.
“დავიბადე 1934 წელს. მე და ჩემი და მარტოხელა დედამ გაგვზარდა. ომისგან დანგრეულ იტალიაში ცხოვრება — დაბომბვები, შიმშილი და არეულობა — ჩემთვის არ იყო ისეთი მძიმე, როგორც დამცინავი სიტყვები სკოლაში ან ქუჩაში. ყველანი უცხოები ვიყავით — დაგვცინოდნენ და გვიწუნებდნენ მხოლოდ იმიტომ, რომ დედა არ იყო დაქორწინებული.“
სოფი ლორენი გულწრფელად გვაცნობს, რომ მისი ოჯახი შეურაცხყოფის წინააღმდეგ ოჯახური ძალისხმევით იბრძოდა:
“დედას ყველა შეურაცხმყოფელი სიტყვით მოიხსენიებდნენ და სიტყვა „მეძავი“, ალბათ, ყველაზე რბილი იყო მათ შორის. სახლში მე და ჩემს დას არ გვესმოდა ასეთი სიძულვილის არსი, მაგრამ დედამ გვასწავლა, რომ ძლიერები ვყოფილიყავით. ეს მარტივი არ იყო.”
მსახიობმა გახსნა გულიც თავის პროფესიულ გამოცდილებაზე მოახლოებისთვისა და საკუთარ მიღებაზე:
“როცა დედასთან ერთად რომში გადავედი, 16 წლის ვიყავი. გადაღებებზე მეუბნებოდნენ, რომ გამოჩენა ოთახში უნდა მევუნდულებინა — ცხვირი და ტუჩები წესრიგში დამესვა. ეს მტკივნეული იყო, მაგრამ საკმარისად თავსდადებული ვიყავი, რომ ვიცოდე—ჩემი გარეგნობით არასოდეს შევიცვლიდი. როცა მივიღე თავი ისეთი, როგორიც ვიყავი, სწორედ მაშინ გახდა ჩემი სახე ლამაზი სხვებისთვისაც. ეს თავდაჯერებამ — არა ცვლილებამ — შექმნა ჩემი კარიერა.”
მან კიდევ ერთხელ გამოკვეთა საოჯახო წარმატების საიდუმლო:
“ჩემსა და ჩემს მეუღლეს, კარლო პონტის შორის ურთიერთობა იმით იყო… რომ ერთად ვიყავით ცოლ-ქმარი, პროდიუსერი და მსახიობი — და უპირველესად, მეგობრები. მისი მოქცევა ქალად — განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ჩემსთვის.”
დედობა და კარიერის გაერთიანების ასახსნელად მან აღიარა შინაგანი ბრძოლა და ამ მდგომარეობიდან აღმოცენებული სიხარული:
“ძალიან მძიმე იყო არაერთი მუცლის მოშლა, ვიდრე ჩემი ორი ვაჟი ამ ქვეყნად მოევლინებოდა. ისე ძალიან მინდოდა დედობა… რთული იყო მუშაობა და ოჯახური ცხოვრება, მაგრამ მაქსიმუმს ვაკეთებდი.”
და მაინც, მისმა კარიერამ თავისი პიკი და ღირებულებანი დაუბრუნა:
“ბოლო ფილმი „The Life Ahead“ განსაკუთრებული იყო — როლში (მადამ როზაში) დედაჩემის სახე ვნახე: თავხედობა, სიძლიერე, სიფაქიზე და სიბრძნე — ეს ფილმი ჩემთვის ოჯახს და პროფესიას შეხვდა.”
სოფია ლორენი დღესაც ამბობს:
“86 წლის ვარ, მაგრამ ბევრს მაქვს სათქმელი. ჯერ კიდევ კარგი ცხოვრება მქონდა. იღბალიც მქონდა, მაგრამ გააყოლდა მძიმე შრომა. რაც ღირებულია, იშვიათადაა მარტივი.”
